II KKN 259/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 259/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy Z. K.

skazanego z art. 215 § 1 w zw. z art. 60 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł.

z dnia 3 listopada 1997 r., sygn. V Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 29 kwietnia 1997 r., sygn. VI K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża

skazanego

Z.K.

sądowymi

kosztami

postępowania

kasacyjnego

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono zarzut obrazy art. 3 § 1 i 3 oraz art. 4 § 1, art. 357,

372 i 337 d.kpk, przez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nie dających

się usunąć wątpliwości co do świadomości oskarżonego odnośnie pochodzenia

materiału z czynu zabronionego oraz oparcia się na zeznaniach świadka z

postępowania przygotowawczego bez przesłuchania go na rozprawie, a nadto

art. 406 § 2 d.kpk przez nieustosunkowanie się „w treści wyroku” sądu

odwoławczego do zarzutów apelacji własnej oskarżonego.

Analizując powyższe zarzuty należy podnieść, że gdy chodzi o ostatni z

nich, to skarga nie wskazuje jaki konkretny zarzut został przez sąd apelacyjny

pominięty (nie tyle w wyroku ile w uzasadnieniu do niego), a materiał sprawy

nie daje podstaw ku temu aby przyjąć, iż do takiego pominięcia doszło. Jeżeli

zaś chodzi o nieprzesłuchanie jednego ze świadków, to strony same zgodziły się

na ujawnienie jego zeznań bez odczytywania, gdyż dotarcie do tego świadka

było niemożliwe (k. 715). Twierdzenie, że zgoda taka była udzielona, gdy

oskarżony stał pod zarzutem czynu z art. 208 d.kk i zeznania te były dlań

obojętne, ale sąd skazał go za czyn z art. 215 § 1 kk, a tu inaczej należy ocenić

wagę tych zeznań nie może mieć znaczenia, gdyż kwestia oceny zezna należy

do sądu, a okoliczności podawane przez świadka były tylko jednym z

elementów dla oceny prawnej czynu oskarżonego. Nie doszło zatem do

rażącego naruszenia prawa. Nie zaistniały też w tej sprawie w ocenie sądu

wątpliwości, których nie dałoby się usunąć, i do których miałby zastosowanie

art. 3 § 3 d.kpk. Nie jest przy tym prawdą, że z wywodu sądu że oskarżony i

współoskarżony „na podstawie okoliczności towarzyszących przekazom im

materiału (...) przewidywali, iż towar może pochodzić z przestępstwa wynika, że

dopuścili się przestępstwa nie umyślnego, nie zaś umyślnego – jak im

przypisano. Wręcz przeciwnie jest to pogląd, że chodzi o zamiar ewentualny,

gdyż powzięcie takiego przypuszczenia oznacza umyślność zachowania (także

na gruncie obecnego art. 281 kk – zob. .. Buchała A.Zoll. Kodeks karny.

Komentarz. Część ogólna, Kraków 1998, s. 251-252), Sądy zaś obszernie

wyjaśniały (a logiki ich wnioskowania nie podważa się w kasacji) w oparciu o

jakie okoliczności przyjęły w/w zamiar oskarżonego. Nie były to jedynie

okoliczności przytaczane przez w/w świadka (zob. k 724-725 i 781-782). W

istocie zatem kasacja pod pozorem błędu proceduralnego próbuje przedstawić

własne oceny dowodów i prawa sugerując uchybienia, których w postępowaniu

w ogóle nie było. W tym stanie rzeczy należy ocenić ją jako oczywiście

bezzasadną i dlatego też orzeczono jak na wstępie.

Na oryginale właściwe podpisy

Za zgodność:

Kierownik Sekretariatu Wydziału

Izby Karnej S.N.

aw

f/ak