II KKN 258/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 258/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy S. J. S.

skazanego z art. 156 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P.

z dnia 23 grudnia 1997 r., sygn. IV Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.

z dnia 25 września 1997 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża

skazanego S. J. S. kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja niniejsza jest przykładem niezrozumienia instytucji skargi

nadzwyczajnej, jaką jest kasacja. Autor podnosi w niej bowiem zarzut

naruszenia art. 3 § 2 i 3 oraz art. 357 d.kpk przez to, że wyrok skazujący oparto

na „wybiórczo przyjętych zeznaniach pokrzywdzonego oraz opacznego

interpretowania zeznań świadków na niekorzyść oskarżonego”. Oto zarzuty w

istocie swej odnoszą się do orzeczenia sądu I instancji, gdy tymczasem kasacja

to skarga od orzeczenia sądu odwoławczego. Szerokie uzasadnienie kasacji

wyraźnie wskazuje, że skarżący polemizuje z oceną dowodów i ustaleniami

faktycznymi sądów. Nie wysunięto przy tym żadnego zarzutu wobec

uzasadnienia sądu odwoławczego, tj. uchybienia art. 406 § 2 d.kpk. Podnieść

przy

tym

należy,

że

o

wybiórczym

jakoby

potraktowaniu

zeznań

pokrzywdzonego czy opacznej interpretacji zeznań świadków w sprawie tej nie

może być mowy, a sądy obu instancji wykazały czym kierowały się w tej ocenie

dowodów i zarzutów apelacyjnych. Kasacja niniejsza jest zatem oczywiście

bezzasadna, nie wskazuje bowiem w istocie swej faktycznie żadnego rażącego

naruszenia prawa jakie miałoby mieć miejsce w swej sprawie. Dlatego tej

orzeczono jak na wstępie.

aw

f/jw