II KKN 257/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 257/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy B. M. K.

wobec której warunkowo umorzono postępowanie karne o czyn z art. 156

§ 2 d.kk

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P.

z dnia 24 lutego 1998 r., sygn. II Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.

z dnia 6 sierpnia 1997 r., sygn. VII K […]

- oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża

oskarżoną B. M. K. kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono zarzut obrazy art. 3 § 1-3 d.kpk przez

rozstrzygnięcie nie dającej się usunąć wątpliwości w jakim momencie doszło do

zasinienia przedramienia pokrzywdzonej oraz art. 4 § 1 i art. 357 oraz 372 § 1

d.kpk przez naruszenie swobodnej oceny dowodów a nadto art. 451 d.kpk

gdyż sąd odwoławczy rozpoznawał apelację własną oskarżonej bez wezwania

jej na rozprawę w II instancji, w której uczestniczył tylko substytut obrońcy

broniącego jej w I instancji, który nie posiadał upoważnienia do obrony w

postępowaniu odwoławczym.

Analizując te zarzuty trzeba podnieść, iż dwa pierwsze stanowią

właściwie polemikę z ocenami dowodów dokonanymi przez sądy i ustaleniami

faktycznymi, które na podstawie dowodów uznanych za wiarygodne

poczyniono. Zarzuty te w ogóle nie powinny znaleźć się w kasacji, nie wolno w

niej bowiem podważać ustaleń faktycznych. Zarzut obrazy art. 451 jest zupełnie

niezrozumiały, gdyż przepis ten w d.kpk dotyczył rozprawy w sądzie I instancji

w trybie przyśpieszonym. Udział oskarżonego i obrońcy w rozprawie

apelacyjnej normował art. 400, który w § 2 dopuszczał, iż brak potwierdzenia

zawiadomienia strony o terminie rozprawy – a tylko o takim braku a nie w ogóle

niewzywaniu można tu mówić (vide k. 140) – nie tamuje rozpoznania sprawy, o

ile stawi się obrońca nieobecnego. Upoważnienie do obrony udzielone przez

oskarżoną nie zawierało żadnych ograniczeń (zob. k. 67), zatem odnosiło się

także do postępowania odwoławczego (art. 75 § 1 d.kpk). W rozprawie przed

Sądem Wojewódzkim uczestniczył wyznaczony przez tegoż obrońcę substytut

(k. 140), zatem nie doszło do obrazy prawa procesowego. W tym stanie rzeczy

przedmiotowa kasacja wskazuje bowiem bądź to na uchybienia które nie

stanowią podstaw kasacyjnych, bądź na takie, które w ogóle nie zaistniały,

Dlatego też orzeczono jak na wstępie.

Na oryginale właściwe podpisy

Za zgodność:

Kierownik Sekretariatu Wydziału

Izby Karnej S.N.

aw

f/ak