II KKN 253/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 253/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy T. C.

skazanego z art. 145 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w R.

z dnia 31 października 1997 r., sygn. V Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.

z dnia 16 maja 1997 r., sygn. K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża skazanego T. C.

kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono zarzut obrazy prawa materialnego, a to art. 145 § 1

kk z 1969 r. przez stwierdzenie, że skazany naruszył zasady bezpieczeństwa

ruchu, podczas gdy nie wykazano związku przyczynowego pomiędzy

przekroczeniem szybkości a zaistnieniem wypadku. Autor kasacji zapomina, że

skazanemu przypisano, iż „kierując samochodem (...) z nadmierną szybkością

nie zachował należytej ostrożności jazdy i nie mając pełnego rozeznania sytuacji

na drodze i nie upewniając się czy ma odpowiednią widoczność podjął

nieprawidłowy manewr wyprzedzania (...) samochodu marki O. (...) oraz

poprzedzającego go samochodu marki F.”. Stara się wyodrębnić z całokształtu

zdarzenia jeden element nie dostrzegając innych i przerzucić – co czyni w

uzasadnieniu kasacji – odpowiedzialność na pozostałych uczestnikach ruchu.

Jak trafnie jednak podniesiono w odpowiedzi na tę skargę sądy wykazały, że tak

skazany jak i drugi użytkownik drogi przyczynili się, każdy inaczej, do

wypadku drogowego. Sądy, tak pierwszej, jak i drugiej instancji obszernie

omówiły każdy z elementów zachowania oskarżonego, w tym i na czym

polegało naruszenie przezeń zasad bezpieczeństwa w ruchu (k. 371-373, 411412), a jednym z nich była prędkość prowadzonego przez niego pojazdu.

Trudno dopatrzyć się doprawdy nawet źdźbła zasadności w podnoszonym

zarzucie jakoby doszło do obrazy prawa materialnego. W tym stanie rzeczy

orzeczono jak na wstępie.

aw

f/es