II KKN 252/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 252/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy E. W.

skazanego z art. 247 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P.

z dnia 24 lutego 1998 r., sygn. II Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.

z dnia 21 listopada 1997 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża

skazanego E. W. kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 4 § 1, art.

372 § 1 pkt 1 oraz art. 3 § 3 i art. 406 § 2 d.kpk przez dowolna ocenę dowodów,

niewskazanie przez sąd odwoławczy dlaczego nie uznał dowodów korzystnych

dla oskarżonego, rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nie dających się

usunąć wątpliwości oraz niewystarczające ustosunkowanie się do zarzutów

apelacji.

Analizując powyższe trzeba zauważyć, że niektóre zarzuty odnoszą się w

istocie

do

orzeczenia

sądu

pierwszej

instancji

co

dotyczy

zarzutu

niewypowiedzenia się odnośnie dowodów korzystnych dla oskarżonego. Rzecz

wszak w tym, że sąd rejonowy wypowiedział się w tej materii (k. 71, 72), a sąd

odwoławczy wskazał swe stanowisko odnośnie zarzutu, dotyczącego oceny

dowodów, zawartego w apelacji (k. 94). Sądy nie miały żadnych wątpliwości,

które nie dałyby się rozstrzygnąć, nie mogły zatem rozstrzygać ich na

niekorzyść

oskarżonego.

Dysponując

wyjaśnieniami

oskarżonego

oraz

zeznaniami obu świadków i dwiema opiniami biegłych sądy wskazały, którym

dowodom i dlaczego dały wiarę, a rzekoma dowolna ocena tych dowodów, jak

podnosi skarżący, to w istocie chęć wykazania, że ocena ta, jako niekorzystna

dla oskarżonego nie powinna być przyjęta. Kasacja zaczyna tu jednak

przesuwać swe akcenty na wadliwość ustaleń faktycznych, wynikających jakoby

z wadliwej oceny dowodów, leżących u ich podstaw. Tego typu zarzuty jednak

w ogóle nie mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej. Skarżący nie wskazał w

istocie swej żadnego rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć wpływ na

treść orzeczenia, jak wymagał tego art. 463a d.kpk i próbuje przenieść na grunt

instytucji kasacji to co właściwe jest w skardze apelacyjnej.

Dlatego też kasacja ta jest oczywiście bezzasadna i stąd też orzeczono jak

na wstępie.

aw

f/jw