II KKN 239/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 239/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy D. S.

skazanego z art. 210 § 1 i 216 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońców skazanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 17 grudnia 1997 r., sygn. II AKa […]

zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego w R.

z dnia 23 października 1996 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża

skazanego D. S. kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono zarzut obrazy art. 3 § 3 kpk z 1969 r. oraz art. 210

§ 1 d.kk przez przyjęcie, że skazany miał świadomość realizacji przez

współsprawców znamion przestępstwa z art. 210 § 1 kk realizując go zauważyć

trzeba, że w apelacji zarzucono przypisanie skazanemu czynu z art. 210 § 1

sugerując że dopuścił się on jedynie pomocnictwa do tego przestępstwa przez

udostępnienie pojazdu jego sprawcom (k. 252). Kwestię tę analizował sąd

odwoławczy i szeroki wywód w tej materii zawarto w uzasadnieniu wyroku

(k. 297-299).Ustalenia sądów zakwestionowane już, wykazują, że doszło

do podziału ról przy dokonywaniu przedmiotowego czynu, a przy tym nie

wykazano iżby w trakcie jego realizacji nastąpił eksces, którego nie

przewidywano. Kwestia świadomości skazanego co do przestępstwa jakie miało

być dokonane było więc przedmiotem uwagi sędziów, została wywiedziona w

oparciu o dowody, ocenione zgodnie z rygorami wskazanymi w art. 4 § 1 d.kpk,

i tylko w ocenie obrazy istniały powody nie dające się usunąć wątpliwości

w tej kwestii. Argumenty skargi kasacyjnej nie wskazują zatem iżby w sprawie

tej doszło do rażącego naruszenia prawa, a obrona w istocie swej chciałaby

inaczej, niż dokonały sądy, oceny dowodów, i przyjęcie przez to, że skazany

nie był współsprawcą czynu z art. 210 § 1 kk z 1969 r. W tym stanie rzeczy

skarga ta jest oczywiście bezzasadna i dlatego orzeczono jak na wstępie.

aw

f/jw