II KKN 229/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 229/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy K. C.

skazanego z art. 210 § 1, art. 208, art. 168 § 1 i 167 kk z 1969 r. oraz art. 31

ustawy z 1985 r. o zapobieganiu narkomanii

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 4 grudnia 1997 r., sygn. II AKa […]

zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego w W.

z dnia 10 marca 1997 r., sygn. VIII K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i zwalnia skazanego K. C.

od

kosztów

sądowych

postępowania

od nieuiszczonej opłaty od kasacji.

kasacyjnego,

w

tym

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna podnosi zarzuty odnośnie trzech przypisanych

skazanemu czynów, a to z art. 210 § 1 kk z 1969 r. oraz 168 § 1 kk z 1969 r.

twierdząc, że obrażono art. 4 § 1 dkpk oraz art. 85 i 357 dkpk przez

przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz nieuwzględnienie jakoby

zeznań św. J. o pokrzywdzonej zgwałceniem. Zauważyć należy, że zarzuty te

czynione są faktycznie pod adresem sądu I instancji i to w sytuacji, gdy w

apelacji obrona skarżyła tu wyrok tylko co do kary. Nie jest przy tym prawdą

aby sądy nie miały na uwadze zeznań w/w świadka, tak z postępowania

przygotowawczego jak i z rozprawy (k. 886-888). Jest zupełną supozycją

obrony twierdzenie jakoby świadek ten twierdził, że pokrzywdzona zdradzała

objawy choroby psychicznej (vide k. 296-297 i 731-732). Kwestia wyjaśnień

współoskarżonego, które jakoby źle wedle obrony oceniono, była przedmiotem

rozważań podanych w obszernych uzasadnieniach sądów i analizowano ją

w kontekście owych dowodów. W efekcie skarżący tak naprawdę chce

przenieść na grunt postępowania kasacyjnego zagadnienie ustaleń faktycznych

i to wedle wskazań obrony, nie mających pokrycia w materiale dowodowym.

Kasacja w istocie nie wskazuje żadnego realnie wystarczającego uchybienia

wymaganego przez art. 463a dkpk. Dlatego też uznać ją trzeba za oczywiście

bezzasadną. Stąd orzeczono jak na wstępie.

aw

f/es