II KKN 192/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 192/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy A. W.

skazanego z art. 210 § 1 i 2, art. 208, 211, 215 i 168 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 30 września 1997 r., sygn. II AKa […]

zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego w R.

z dnia 21 października 1996 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i zwalnia skazanego A. W.

od

kosztów

sądowych

postępowania

kasacyjnego,

w

tym

od nieuiszczonej opłaty kasacyjnej.

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono zarzut obrazy art. 3 § 1-3 oraz art. 4 § 1 dkpk

wskazując w uzasadnieniu tej skargi, że sąd przyjął bezkrytycznie wyjaśnienia

współoskarżonego M. G. pomawiającego A W., co legło u podstaw skazania,

a także podkreślając wagę rozpoznania oskarżonego A. W. przez świadka

pokrzywdzoną czynem z art. 168 § 1 dkk w śledztwie nie zauważył, że

w postępowaniu sądowym nie rozpoznała ona tegoż oskarżonego, a nadto przy

okazaniu mówiła o „osobie bardzo podobnej do sprawcy zgwałcenia”.

Analizując te zarzuty trudno oprzeć się wrażeniu, że autor kasacji stara się

uczynić z tej skargi środek odwoławczy i przenieść na grunt postępowania

kasacyjnego kwestię oceny dowodów i ustaleń faktycznych. Jest przy tym

nieprawdą bezkrytyczny stosunek sądów do pomówień M. G., o czym świadczy

szerokie rozważanie w tej materii sądu I (k. 4040-4044, 4045-4047, 4051-4052

itd.) i II instancji (k. 4309-4310). Wyjaśnienia te analizowano w kontekście

innych dowodów i nie naruszając reguł określonych w art. 4

§ 1 kpk.

Oświadczenie dowodowe pokrzywdzonej zgwałceniem zostało przez autora

kasacji wyrwane z całokształtu jej zeznań (vide k. 3413-3414), kiedy to podała

różne okoliczności zdarzenia, szeroko omówione przez oba sądy (k. 4055, 4316)

przy ocenie tych zeznań. Żadne zatem z uchybień, o jakich mówi skarżący w

istocie swej nie miało miejsca, a rażące naruszenie prawa mogące mieć wpływ

na treść orzeczenia, jak tego żądał art. 463a dkpk nie nastąpiło. Dlatego też

kasację tę jako oczywiście bezzasadną oddalono.

aw

f/es