II KKN 157/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KKN 157/98

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego Lech Gardocki

Sędziowie: SSN Lidia Misiurkiewicz

SSN Jacek Sobczak (spr.)

Protokolant: Kamila Różańska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Parchimowicza

po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2000 r.

sprawy R. H.

skazanego z art. 182 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego (PR IV KnP […])

od wyroku Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 30 kwietnia 1997 r., sygn. VII K […]

1) oddala kasację

2) kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb

Państwa

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 30 kwietnia 1997 r. (sygn. akt

VII K […]) uznał R. H. za winnego tego, że w dniu 22 kwietnia 1996 r. w Ł.

naruszył nietykalność cielesną J. W., w ten sposób, że pchnął go rękoma

w klatkę piersiową. Stwierdzając, że czynem swoim R. H. wyczerpał znamiona

przestępstwa z art. 182 § 1 kk z 1969 r. skazano R. H. na karę jednego roku

i dwóch miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił

na okres trzech lat. Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się

w pierwszej instancji.

Od wspomnianego wyroku kasację wywiedzioną w dniu 1 kwietnia

1998 r. (PR IV KnP […]) wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok

na korzyść

skazanego,

Prokurator zarzucił

w

rażące

części

dotyczącej

orzeczenia

o

art.

§

polegające

naruszenie

dkk

karze.

na wymierzeniu R. H. za przypisane przestępstwo kary pozbawienia wolności

powyżej górnej granicy ustawowego zagrożenia. W konkluzji Prokurator

Generalny wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie R. H.

jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania na okres trzech lat.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się niezasadna.

Bezspornym w przedmiotowej sprawie jest, iż górna granica ustawowego

zagrożenia za czyn z art. 182 § 1 d.kk co do którego skazany R. H. został

uznany za winnego wynosi jeden rok. Wymierzenie skazanemu kary jednego

roku i dwóch miesięcy było w tej sytuacji naruszeniem dyspozycji

wspomnianego przepisu. W tym stanie rzeczy wniesienie kasacji przez

Prokuratora Generalnego było celowe i uzasadnione. Pamiętać jednak należy,

iż wykonanie

orzeczonej kary zostało wobec R. H. warunkowo zawieszone

na okres lat trzech. W chwili wyrokowania przez Sąd Najwyższy upłynął już

okres zawieszenia a skazanie zostało zatarte z mocy prawa. W tej sytuacji

uwzględnienie wniesionej kasacji wywołałoby dla skazanego skutki wysoce

niekorzystne. Mając to na względzie należało kasację oddalić.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 638 kpk.

aw

f/ak