II KK 74/23 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedWe wniesionych kasacjach od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie obrońcy skazanych podniósł zarzuty naruszenia prawa procesowego (art. 433 § 2, art. 457 § 3 k.p.k. w związku z nienależytym rozpoznaniem zarzutów apelacyjnych oraz art. 440 k.p.k., a w konsekwencji także art. 6 ust. 1 EKPC), wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu kasacji obrońca skazanych nie zechciał jednak, nawet jednym słowem, wskazać na powody, dla których Sąd Najwyższy powinien skorzystać z wyjątkowej instytucji określonej w art. 532 § 1 k.p.k. i wstrzymać wykonanie zaskarżonego kasacją orzeczenia.
Legislator headnote
AI generatedart. 457 § 3 k.p.k, art. 440 k.p.k, art. 532 § 1 k.p.k, art. 532 k.p.k; II KK 74/23 · Sąd Najwyższy: 433 § 2, art. 457 § 3 k.p.k. w związku z nienależytym rozpoznaniem zarzutów apelacyjnych oraz art. 440 k.p.k., a w konsekwencji także art. 6 ust. 1 EKPC), wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu kasacji obrońca skazanych nie zechciał jednak, nawet jednym słowem, wskazać na powody, dla których Sąd Najwyższy powinien skorzystać z wyjątkowej instytucji określonej w art. 532 § 1 k.p.k. i wstrzymać wykonanie zaskarżonego kasacją orzeczenia.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
II KK 74/23 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Michał Laskowski w sprawie A. S. i D. S. skazanych za przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 kwietnia 2023 r., wniosków obrońcy skazanych o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 30 listopada 2021 r., IX Ka 989/21 zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2021 r., III K 1099/18 na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wniosków nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
We wniesionych kasacjach od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie obrońcy skazanych podniósł zarzuty naruszenia prawa procesowego (art. 433 § 2, art. 457 § 3 k.p.k. w związku z nienależytym rozpoznaniem zarzutów apelacyjnych oraz art. 440 k.p.k., a w konsekwencji także art. 6 ust. 1 EKPC), wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu kasacji obrońca skazanych nie zechciał jednak, nawet jednym słowem, wskazać na powody, dla których Sąd Najwyższy powinien skorzystać z wyjątkowej instytucji określonej w art. 532 § 1 k.p.k. i wstrzymać wykonanie zaskarżonego kasacją orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją wyroku – w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. – jest wyjątkiem od zasady i może nastąpić tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy wykonanie wyroku powodowałoby nieodwracalne skutki i niepowetowane straty (nie chodzi tu jednak o takie okoliczności faktyczne czy prawne, które mogą być uwzględnione w postępowaniu wykonawczym w ramach chociażby instytucji odroczenia wykonania kary czy przerwy w karze). W wypadku instytucji określonej w art. 532 k.p.k. chodzi tylko i wyłącznie o okoliczności, które mają związek z toczącym się postępowaniem karnym inicjowanym nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a więc z postępowaniem kasacyjnym.
Chodzi tu o zapobieżenie sytuacji, w której istnieje realne niebezpieczeństwo poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej z wykonania prawomocnego wyroku, której nie powinien doznać wobec zasadności wniesionej kasacji (zob. D. Świecki (w:) D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Lex/el. 2019, teza 7 do art. 532). Możliwość narażenia skazanego na poważne i niepowetowane dolegliwości, w wypadku wykonania orzeczenia, powinna być w pierwszej kolejności odnoszona do sytuacji, gdy w wyniku uchylenia zaskarżonego wyroku realnie rysuje się w dalszym postępowaniu perspektywa uniewinnienia oskarżonego, względnie umorzenia wobec niego postępowania (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18).
Nie można oczywiście wykluczyć i takiej sytuacji, w której po uchyleniu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, z uwagi na stwierdzone przez Sąd Najwyższy uchybienie, dojść może do zakwalifikowania czynu z przepisu przewidującego łagodniejsze zagrożenie, niż dotychczasowa podstawa skazania, a okres pozbawienia wolności skarżącego skazanego przekraczałby możliwą do wymierzenia w dalszym postępowaniu karę. Na tym etapie postępowania kasacyjnego nie chodzi przy tym o to, aby przeprowadzać całościową i ostateczną ocenę kasacji, której dokonywać będzie Sąd Najwyższy merytorycznie rozpoznający nadzwyczajny środek zaskarżenia na rozprawie lub posiedzeniu, ale o to, by nawet przy pobieżnej lekturze zarzutu kasacji w zestawieniu z ustaleniami i rozważaniami zawartymi w prawomocnym orzeczeniu trzeba uznać, że zaistniały istotne uchybienia, które podważają racje respektowania domniemania trafności ustaleń i ocen przyjętych za podstawę takiego orzeczenia (por.
J. Matras (w:) K. Dudka (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Lex/el. 2019, teza 2 do art. 532).W przedmiotowej sprawie obrońca skazanych na takie okoliczności nie wskazał. Przy uwzględnienia bliskiego terminu rozpoznania kasacji na rozprawie (15 maja 2023 r.), brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uwzględnić wniosek obrońcy na tym etapie postępowania. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji. [SOP] [ał]