II KK 62/18 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 62/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 marca 2018 r., sprawy K.J. skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 3 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt VI Ka [...]/16, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II K [...]/12, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEProkurator oskarżył K.J. o to, że w dniu 6 marca 2011 r. w miejscowości K. województwa M., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej za pośrednictwem portalu A. na aukcjach internetowych o numerach [...] i [...] doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem K.P. w kwocie 473 zł, poprzez wprowadzenie wyżej wymienionego w błąd co do oryginalności oferowanych do sprzedaży zegarków marki T., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. (pkt I), a także o to, że w okresie od [...] stycznia 2011 r. do 5 marca 2011 r. w miejscowości K. województwa M. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru za pośrednictwem Internetu na portalu aukcyjnym [...] dokonywał obrotu zegarkami opatrzonymi podrobionymi znakami towarowymi na szkodę firm ,,T”.

SA, ,,R”. SA, ,,CK” Inc., G.G. S.p.a., tj. o czyn z art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30.06.2000 r. Prawo własności przemysłowej (pkt II).Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2016 r., Sąd Rejonowy w O. uznał oskarżonego K.J. za winnego popełnienia obu zarzucanych mu czynów, z tym, że odnośnie czynu z pkt I ustalił, iż stanowi on wypadek mniejszej wagi i zakwalifikował go z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 3 k.k. zaś odnośnie czynu z pkt II ustalił, iż oskarżony działał na szkodę firm ,,T’’. SA, ,,CK Inc” . i za to skazał go na karę łączną grzywny 350 stawek dziennych w wysokości po 20 zł każda.Od powyższego wyroku apelację złożył oskarżony zarzucając „obrazę przepisów prawa materialnego, obrazę przepisów procedury postępowania karnego, błędy w ustaleniach faktycznych, rażącą niewspółmierność kary, nawiązki, przepadku mienia, wykazanie stronniczości przez pominięcie głosu stron (art. 408 k.p.k.) oraz pominięcie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej (art. 410 k.p.k.), niedopuszczenie do przeprowadzenia dowodów osobowych poprzez zaniechanie rozpoznania wniosku z dnia 22 czerwca 2016 r. (zał.

Nr 1), zaniechanie wykonania wniosku, który złożył oskarżony w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu z dnia 4 września 2014 r. (zał. Nr 4) – pytania oskarżonego nie zostały zadane świadkom, co jednoznacznie stanowi o pozbawieniu go prawa do obrony, orzekanie kar wobec przedawnienia karalności”. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanie wyroku uniewinniającego albowiem czyn mu przypisany nie miał charakteru świadomie zamierzonego działania, a społeczna szkodliwość czynu jest znikoma (art. 1 § 2 i § 3 k.k.).Wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r.

Sąd Okręgowy w W. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od powyższego wyroku kasację złożył obrońca skazanego K.J. zarzucając mu „uchybienia wynikających z przepisu art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. obowiązującym w dniu zarzucania dokonania czynu karalnego oraz obrazę przepisów prawa materialnego, poprzez niezastosowanie przepisów o przedawnieniu karalności” – dosłowny cytat. Niezależnie od uchybień w zakresie nieuwzględnienia przedawnienia karalności czynu, obrońca podniósł, że w ocenie skazanego, w postępowaniu karnym doszło również do obrazy przepisów postępowania karnego, błędów w ustaleniach faktycznych, przekroczenia kompetencji przez funkcjonariusza publicznego oraz przywłaszczenie funkcji publicznej przez osobę nieuprawnioną, jak również zaniechanie przez funkcjonariusza czynności wobec osoby dokonującej przestępstwa.W konkluzji skarżący wskazał, że „dokonano naruszenia przepisów prawa karnego, co czyni postępowanie nieważnym z mocy ustawy”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego K.J. jest bezzasadna w stopniu oczywistym, przy czym w części w jakiej zarzuca naruszenie prawa niestanowiącego uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k. uznać należało ją za niedopuszczalną.Zauważyć należy, że K.J. został skazany na karę grzywny.

Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy jedynie kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Nie oznacza to jednak, że do kasacji spełniającej wymaganie określone w art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. można dołączyć także inne zarzuty. W tej bowiem części nie będzie to kasacja wniesiona z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., lecz odwołująca się do innych zarzutów, które w takiej sytuacji procesowej nigdy z mocy przepisów ustawy w ogóle nie mogą być podstawą kasacji, a tym samym podlegać kontroli kasacyjnej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 grudnia 2006 r., II KK 138/16, R-OSNKW 2006, poz. 2347; z dnia 24 stycznia 2008 r., II KK [...]1/07, LEX nr 371769; z dnia 13 października 2010 r., IV KK 214/10, R-OSNKW 2010, poz. 19[...]; z dnia 14 listopada 2017 r., II KK 319/17).

Takimi „innymi zarzutami”, zgodnie ze wskazaniami autora nadzwyczajnego środka zaskarżenia, są bez wątpienia zarzuty obrazy przepisów postępowania karnego, sformułowane jakoby „niezależnie” od uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k. Zarzuty te jako niedopuszczalne nie podlegają rozważeniu.Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. wskazać należy, że nie zasługiwał on na uwzględnienie. Podnieść należy, iż kwestia przedawnienia karalności czynów zarzucanych K.J. w akcie oskarżenia przez oskarżyciela publicznego, a następnie ostatecznie mu przypisanych wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 29 czerwca 2016 r., była już przedmiotem rozważań Sądu odwoławczego (s. 3 - 4 uzasadnienia Sądu Okręgowego), w związku z zarzutami podniesionymi przez K.J. w zwykłym środku odwoławczym.

Sąd odwoławczy nie miał przy tym wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia karalności przypisanych skazanemu przestępstw i tym samym nie wystąpiła ujemna przesłanka procesowa przewidziana w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., a tylko wtedy można byłoby czynić rozważania na gruncie bezwzględnej przyczyny odwoławczej wskazanej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. Stanowisko Sądu Okręgowego w W. w tej kwestii należy w całej rozciągłości podzielić. Tylko dodatkowo wskazać więc można, że czyny z art. 286 § 3 k.k. i art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej zagrożone są karą pozbawienia wolności do 2 lat.

Zatem karalność takich przestępstw ustaje, jeżeli od czasu ich popełnienia upłynęło 5 lat (art. 101 § 1 pkt 4 k.k.). Ponadto, zgodnie z art. 102 k.k., jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność tych przestępstw ustaje z upływem 10 lat. Skazany popełnił przypisane mu przestępstwa odpowiednio w dniu 6 marca 2011 r. oraz w okresie od [...] stycznia 2011 r. do 5 marca 2011 r. Dochodzenie zostało zaś wszczęte w dniu 2 maja 2011 r. Karalność przestępstw przypisanych skazanemu przedawni się zatem z upływem 15 lat od ich popełnienia, co nastąpi kolejno z dniem 6 marca 2026 r. (czyn z pkt I) oraz 5 marca 2026 r. (czyn z pkt II).

W tym stanie rzeczy za błędny – jak słusznie wskazuje prokurator w odpowiedzi na kasację – uznać należy tok rozumowania obrońcy skazanego, iż przedawnienie karalności czynu nastąpiło w dniu 12 stycznia 2016 r. z uwagi na fakt, że postępowanie zostało zakończone aktem oskarżenia z dnia 12 stycznia 2011 r. (data ta jest błędna i z tego powodu, że akt oskarżenia został zatwierdzony przez prokuratora w dniu 16 stycznia 2012 r.), co bez wątpienia wynikać musi z niezrozumienia wyżej wskazanych przepisów. Wbrew skarżącemu, przedawnienia karalności przestępstwa nie liczy się od daty sporządzenia aktu oskarżenia, a wyłącznie od czasu popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu.

Błędnie również – w kontekście czynu z pkt II – skarżący powołuje się na przedawnienie się roszczenia w rozumieniu kodeksu cywilnego (art. 298 w zw. z art. 289 ust. 1 ustawy z dnia 30.06.2000 r. Prawo własności przemysłowej), gdyż nie można go utożsamiać z przedawnieniem karalności przestępstwa.Z powyższych względów zarzut kasacji dotyczący „przedawnienia karalności czynu” okazał się niezasadny bowiem w dacie orzekania zarówno przez Sąd Rejonowy w O., jak i Sąd Okręgowy w W., żaden z czynów przypisanych skazanemu K.J. nie uległ przedawnieniu.Kierując się powyższą argumentacją Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu. a.ł