II KK 608/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 608/21 POSTANOWIENIE Dnia 19 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 stycznia 2021 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy U.K. – B., w stosunku do której umorzono postępowanie w sprawie o czyn z art. 212 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę U.K. – B.od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.z dnia 10 września 2021 r., sygn. akt V Kz (…), utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 23 września 2020 r, sygn. akt VI K (…), p o s t a n a w i a:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) obciążyć U.K. – B. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 23 września 2020 r. (sygn. akt VI K (…)) na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. umorzono postępowanie w sprawie przeciwko U. K.-B. oskarżonej o czyn z art. 212 § 1 k.k. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 10 września 2021 r. (sygn. akt V Kz (…)) utrzymano powyższe postanowienie w mocy.Od prawomocnego postanowienia kasację wniósł obrońca U.K. – B., zarzucając:„I. rażące i mające istotny wpływ na treść postanowień Sądów I i II instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 17§ 1 pkt.2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k., art. 92 k.p.k. oraz treścią art. 6 k.p.k. - polegające na wydaniu treści postanowienia o umorzeniu postępowania z powodu niepoczytalności Oskarżonej w sytuacji gdy de facto odstąpiono od zbadania czy Oskarżona jest sprawczynią stawianego jej w akcie oskarżenia czynu, ponadto bez przeprowadzenia dowodów i ujawnienia dowodów zgłaszanych przez obronę w toku postępowania, przez co pozbawiono Oskarżoną prawa do rzetelnego procesu oraz naruszono jej podstawowe prawo do obrony uniemożliwiając jej wypowiedzenie się w zakresie stawianego jej zarzutu w sytuacji, gdy nie tylko nie przyznawała się do popełnienia zarzucanego jej przestępstwa ale sama kierowała zawiadomienia przeciwko osobie występującej w niniejszej sprawie w charakterze oskarżyciela.1.niespełnienie przez skarżone postanowienie Sądu II - instancji w warunku z art. 340 § 1 k.p.k. - poprzez pominięcie w uzasadnieniu zdaniem obrony oprócz przyczyn umorzenia również określenia samego czynu zarzuconego oskarżonej jak i jego kwalifikacji prawnej;2.brak obiektywizmu z art. 7 k.p.k. - polegający na dowolnej ocenie materiału dowodowego - poprzez uznanie opinii złożonych przez biegłych w sprawie za wystarczających.”Obrońca wniósł o uchylenie przedmiotowych postanowień Sądów i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Zgodnie z art. 519 k.p.k. kasację wnosi się od prawomocnego orzeczenia sądu odwoławczego kończonego sprawę.

To rozważania Sądu II instancji są przedmiotem oceny Sądu Najwyższego. W przypadku, gdy ten pierwszy utrzymuje w mocy orzeczenie Sądu meriti, nie czyniąc samodzielnie żadnych ustaleń faktycznych ani zmian w zakresie kwalifikacji prawnej czynu lub procesowych podstaw rozstrzygnięcia, jedyną możliwością skutecznego zakwestionowania tego orzeczenia jest podważenie rzetelności kontroli odwoławczej.W niniejszej sprawie obrońca zarzuca naruszenie prawa materialnego (art. 212 k.k. oraz art. 31 § 1 k.k.) oraz prawa procesowego, m.in. art. 7 k.p.k.

Jednak jak wynika wprost z lektury samych zarzutów oraz ich uzasadnienia - kasacja jest skierowana de facto przeciwko orzeczeniu Sądu I instancji, którego rozstrzygnięcie kwestionuje skarżący. Sąd odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Sądu I instancji. Wobec tego nie stosował on na tym etapie ani prawa materialnego, ani tym bardziej na podstawie art. 7 k.p.k. nie czynił własnych ustaleń faktycznych w sprawie.Wobec tego kasacja nie spełnia minimalnych wymogów stawianych temu środkowi odwoławczemu, tj. nie zawiera zarzutów skierowanych przeciwko orzeczeniu Sądu odwoławczego.

Należało zatem orzec jak w sentencji.