Legislator Case Law & Legislation
II KK 606/21 AI generated

II KK 606/21 · Sąd Najwyższy

Case Number II KK 606/21
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 29 lipca 2020 r., sygn. akt IV K (…), uznał oskarżoną D. T. za winną tego, że:„w dniu 28 stycznia 2018 roku o godzinie 20:30, naruszyła nietykalność cielesną K. P. w ten sposób, że trzymając na barku metalowe rury, celowym ruchem ciałem do tyłu uderzyła K. P. jedną rurą w prawą tylną część głowy”,tj. przestępstwa z art. 217 § 1 k.k., na mocy art. 66 § 1 i 2 k.k. i art. 67 k.k. warunkowo umarzając postępowanie karne wobec oskarżonej na okres próby 2 lat, a ponadto orzekając wobec oskarżonej D.

Legislator headnote

AI generated

art. 535 § 3 k.p.k, art. 217 § 1 k.k, art. 67 k.k, art. 5 § 2 k.p.k, art. 7 k.p.k, art. 410 k.p.k; II KK 606/21 · Sąd Najwyższy: oraz naocznego świadka S. K., która wielokrotnie zeznawała, że „było widać, że to nie był przypadek”, „było widać, że to nie przez przypadek, tylko umyślnie”, „jeszcze tak lekko, minimalnie odwróciła głowę. Obejrzała się, żeby wycelować”;- co w konsekwencji doprowadziło do całkowicie nieuzasadnionej ingerencji Sądu Odwoławczego w prawidłowe ustalenia faktyczne i rozstrzygnięcie Sądu I instancji, a w rezultacie naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów prawa karnego procesowego (w postaci art. 7 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k.) oraz wydania błędnego wyroku reformatoryjnego i bezzasadnego uniewinnienia oskarżonej D.

Keywords

AI generated
whiplash injury causation of shoulder injury natural causation of whiplash psychological trauma deficient medical expertise mental health status

Cited Legislation

AI generated
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 606/21 POSTANOWIENIE Dnia 1 lipca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 217 § 1 k.k
T., uniewinnionej od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 217 § 1 k.k.
art. 67 k.k
art. 5 § 2 k.p.k
i art. 5 § 2 k.p.k., a to w wyniku rażąco wadliwych konstatacji, całkowicie sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, zgodnie z którymi Sąd Okręgowy uznał, że:a)pokrzywdzona K.
art. 7 k.p.k
5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k.
art. 410 k.p.k
i art. 410 k.p.k., a także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, będący wynikiem w/w uchybień procesowych, oraz wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonej D.
art. 433 § 2 k.p.k
P., zaskarżając go w całości, zarzucając:1.„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k

Cited Case Law

AI generated
V KK 73/21
Sygn. akt V KK 73/21 POSTANOWIENIE Dnia 4 marca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie A. S. (A. S.) skazanego z art. 177 § 1 k.k. i art. 177 § 2 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. ‎w zw. z art. 178 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w Izbie Karnej w dniu 4 marca 2021 r. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 4 sierpnia 2020 r., sygn. akt VII Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 16 marca 2020 r., sygn. akt II K (…), 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
III KK 78/21
Sygn. akt III KK 78/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)‎SSN Eugeniusz WildowiczProtokolant Elżbieta Wawer w sprawie E. P., oskarżonej z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. ,‎w dniu 15 kwietnia 2021 r., kasacji, wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonej od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn. akt V Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV K (…), uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
IV KK 726/19
Sygn. akt IV KK 726/19 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie P. B., skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., w Izbie Karnej w dniu 12 lipca 2021 r. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 lipca 2019 r., sygn. akt II AKa […], zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w G.z dnia 13 sierpnia 2018 r., sygn. akt V K […], p o s t a n o w i ł oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego.
III KK 288/19
Sygn. akt III KK 288/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie L. D. skazanego z art. 230 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 19 lipca 2019 r. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII K (…), p o s t a n o w i ł:
AI generated
II Ka 728/15
oskarżony został o to, że w dniu 24 kwietnia 2014 roku w miejscowości D., w domu mieszkalnym nr (...) w D., naruszył nietykalność cielesną M.
II KK 625/22
Wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin – Wschód w Lublinie z dnia 1 października 2021 r.
I KK 276/23
I KK 276/23 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art.
II K 183/22
Sygn. akt II K 183/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2023 roku Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – sędzia Katarzyna Garbarczyk Protokolant – sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności Prokuratora -------- w obecności oskarżycielki prywatnej D. L. po rozpoznaniu w dniach: 25.01.2023 r., 19.04.2023 r. sprawy Z. M. syna Z. i M. z d. H. ur. (...) w G. oskarżonego o to, że: W dniu 12 grudnia 2021 roku w miejscowości S. gm. G., dopuścił się naruszenia nietykalności cielesnej D. L. poprzez duszenie jej rękoma za szyję i uderzanie głową w drzwi tj. o czyn z art. 217§1 kk 1. Oskarżonego Z. M. uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 217§1 kk w zw. z art. 33§1 i 3 kk skazuje go na karę grzywny w wysokości 40 (czterdzieści) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa jest kwocie 20 (dwadzieścia) złotych. 2. Na podstawie art. 46§2 kk zasądza od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej D. L. nawiązkę w kwocie 600 (sześćset) złotych. 3. Zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki prywatnej D. L. kwotę 5.000,00 (pięć tysięcy) złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru oraz kwotę 300 ( trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonej przez oskarżycielkę prywatną zryczałtowanej równowartości wydatków w sprawie. 4. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych tytułem opłat oraz kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zryczałtowanej równowartości wydatków w sprawie. WZÓR FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI, TYM WYROKU NAKAZOWEGO (UK 1) UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt IIK 183/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. Z. M. I. W dniu 12 grudnia 2021 roku w miejscowości S. gm. G., dopuścił się naruszenia nietykalności cielesnej D. L. poprzez duszenie jej rękoma za szyję i uderzanie głową w drzwi tj. czyn z art. 217§1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty I. 1. W dniu 12 grudnia 2021 roku w miejscowości S. gm. G., Z. M. - sąsiad D. L. - wychodził z mieszkania swojego bloku na podwórko, w celu udania się do pomieszczenia gospodarczego, gdzie zamierzał przygotowywać wędliny na święta. Strony pozostają w złych relacjach sąsiedzkich. 2. Chwilę za oskarżonym wyszła ze swojego mieszkania D. L., energicznie otwierając na zewnątrz drzwi od klatki, nie wiedząc, że w pobliżu znajduje się oskarżony. 3. Z. oskarżony zwrócił wulgarnie uwagę pokrzywdzonej, iż otwierając w taki sposób drzwi mogła zrobić komuś krzywdę, po czym złapał pokrzywdzoną za szyję, dusił ją rękoma i uderzał głową w drzwi klatki schodowej, a po zaprzestaniu ataku ponownie zwrócił się wulgarnie do pokrzywdzonej, wykonując przy tym obsceniczny gest. 4. Na skutek zastosowanej przez oskarżonego przemocy fizycznej, pokrzywdzona doznała powierzchniowych urazów głowy i szyi, nadto była wystraszona zachowaniem oskarżonego. - częściowo wyjaśnienia oskarżonego - częściowo zeznania B. M. - zeznania D. L. - częściowo wyjaśnienia oskarżonego - zeznania D. L. -częściowo wyjaśnienia oskarżonego - zeznania D. L. - zeznania J. L. - materiał poglądowy - zeznania D. L. - dokumetacja lekarska - opinia k. 79v-80 k. 103v-104 k. 80-81, 46-47, 58-59, 104v-105 k. 79v-80 k. 80-81, 46-47, 58-59, 104v-105 k. 79v-80 k. 80-81, 46-47, 58-59, 104v-105 k. 81-81v, 49-50, 60 k. 94-98, 101 k. 80-81, 46-47, 58-59, 104v-105 k. 9 k. 51- 53 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) ---------------------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty ------------------------ 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu I. 1, 2, 3 I. 1 I. 1, 2, 3, 4 I. 3 I. 3. I. 4. - częściowo wyjaśnienia oskarżonego - częściowo zeznania B. M. - zeznania D. L. - zeznania J. L. - materiał poglądowy - okumetacja lekarska, opinia - w części w jakiej wskazuje, że wychodził z mieszkania swojego bloku na podwórko, w celu udania się do pomieszczenia gospodarczego, gdzie zamierzał przygotowywać wędliny na święta i, że chwilę póżniej wyszła z klatki D. L., energicznie otwierając na zewnątrz drzwi od klatki, przy czym sposób otwarcia tych drzwi zdenerowował go, wobec czego zwrócił wulgarnie uwagę pokrzywdzonej, iż otwierając w taki sposób drzwi mogła zrobić komuś krzywdę- wpisuje się relację sąsiedzkie między stronami, brak jest podstaw, by podważać powyższe okoliczności - z wyjaśnienami oskarżonego korespondują zeznania pokrzywdzonej, z jakich wynika, że relacje sąsiedzkie między stronami nie są najlepsze, a jednym z powodów tego jest fakt zamykania drzwi od klatki przez oskarżonego i jego rodzinę, co nie odpowiada pokrzywdzonej, - bezsporne jest w świetle zebranych dowodów, iż konflikt między stronami trwa od lat, przy czym u jego podłoża znajdują się również inne sprawy związane z zamieszkiwaniem stron we wspólnym budynku - wskazane przez oskarżonego okoliczności wpisują się w obraz realcji między stronami - drzwi od klatki po raz kolejny zostały zmknięte, co nie spodobało się pokrzywdzonej, więc je energicznie otworzyła, na co oskarżony - jak sam przyznaje- zwrócił wulgarnie pokrzywdzonej uwagę - powyższe okoliczności stanowią początek swego rodzaju logicznego ciągu zdarzeń, które nastąpiły później - potwierdziła okoliczności niesporne, także w świetle zeznań pokrzywdzonej ,że strony pozostają w złych relacjach sąsiedzkich - nadto, że Z. M. wychodził z mieszkania swojego bloku na podwórko, w celu udania się do pomieszczenia gospodarczego, gdzie zamierzał przygotowywać wędliny na święta - potwierdziła okoliczności wynikające także z wyjaśnień oskarżonego i zeznań jego żony, a z których wynika, że relacje sąsiedzkie między stronami nie są najlepsze, a jedym z powodów tego jest fakt zamykania drzwi od klatki przez oskarżonego i jego rodzinę, co nie odpowiada pokrzywdzonej, - bezsporne jest w świetle zebranych dowodow, iż konflikt między stronami trwa od lat, przy czym u jego podłoża znajdują się również inne sprawy związane z zamieszkiwaniem stron we wspólnym budynku - wskazane przez pokrzywdzoną okoliczności wpisują się w obraz realcji między stronami, a wynikający także z wyjaśnień oskarżonego - drzwi od klatki po raz kolejny zostały zmknięte, co nie spodobało się pokrzywdzonej, więc je energicznie otworzyła, na co oskarżony - jak sam przyznaje- zwrócił wulgarnie pokrzywdzonej uwagę - powyższe okoliczności stanowią początek swego rodzaju logicznego ciągu zdarzeń, które nastąpiły później tzn. niewątpliwie zdenerwowany oskarżony daje upust swoim emocjom wulgarnie zwracając uwagę pokrzywdzonej, po czym atakuje ją fizycznie - takie zachowanie oskarżonego - zważywszy na trwający od wielu lat między stronami konflikt, w tym dotyczący zamykania drzwi od klatki- wpisuje się w stan emocjonalny oskarżonego w chwili zajścia - zeznania pokrzywdzonej korespondują z zeznaniami jej męża, który był naocznym świadkiem zachowania oskarżonego, - zeznania pokrzywdzonej korespondują z treścią dokumentacji medycznej i opinią biegłej, przy czym dowody te nie były kwestionowane przez stronę przeciwną, która w żaden sposób nie wykazała, że obrażenia pokrzywdzonej mogły powstać w inny, niż opisany przez nią sposób - wprawdzie opisując przed sądem szczegóły przebiegu zdarzenia świadek twierdziła, że była uderzana głową o ścianę, a nie jak wcześniej zeznawała - o drzwi- w ocenie Sądu pozostaje to bez wpłuwu na ocenę zeznań pokrzywdzonej - wskazać trzeba, że składając zeznania po raz pierwszy, co miało miejsce w toku trwającego dochodzenia- podała, że była uderzana głową o drzwi, co korespondowało z meteriałem poglądowym zebranym w toku postępowania sądowego - nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż zeznania w postępowaniu sądowym składała parę miesięcy od zaistnienia przedmiotowego zajścia, że zdarzenie miało charakter dymaniczny, było dla pokrzywdzonej niespodziewane, ale co równie ważne, wiązało się dla pokrzywdzonej z ogromnym emocjonalnym przeżyciem- jak określiła to pokrzywdzona - "szokiem", jaki wywołał oskarżony u niej, przy czym także w trakcie rozprawy można było zaobserwować, iż wracanie do przedmiotowego zdarzenia wywołuje u pokrzywdzonej emocje. To wszystko niewątpliwie nie pozostało bez wpływu na zdolność zapamiętania i odtwarzania przebiegu zdarzeń. - zbieżne z zeznaniami pokrzywdzonej, a poczynione przez świadka obserwacje dotyczące zachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonej - stosowanej przemocy fizycznej - korespondują z obrażeniami, jakie na skutek przedmiotowego zjaścia stwierdzono u pokrzywdzonej - świadek pomimo, iż jest mężem pokrzywdzonej potrafił zachować obiektywizm w przedstawieniu przebiegu zdarzenia, nie potwierdzał wszystkich obciążających oskarżonego, a wynikających z zeznań pokrzywdzonej, okoliczności , podając, że np. nie słyszał gróźb, nie widział obscenicznych gastów jakie miał wykonywać oskarżony - w tych okolicznościach nie sposób odmówić wiary świadkowi, którego relacja jak widać nie miała na celu " wzmocnienia" pozycji jego żony jako pokrzywdzonej i w konsekwencji dodatkowego obciążenia oskarżonego - przedstawia miejsce, gdzie doszło do przedmiotowego zdarzenia - niekwestionowany przez strony - niekwestionowana przez strony - koresponduje z zeznaniami pokrzywdzonej i jej męża - brak podstaw, by podważać jej wiarygodność 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu I. 3 I 1,2,3 I. 2,3 - częściowo wyjaśnienia oskarżonego - zeznania M. M. (2), A. S., P. S., - częściowo zeznania B. M. - wyjaśnienia w jakich nie przyznaje się do winy sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonej i jej męża, przy czym zeznania w/w korespondują z dowodem obiektywnym jakim jest dokumentacja lekarska pokrzywdzonej - gdyby faktycznie nie doszło do naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonej w sposób, w jaki to pokrzywdzona opisuje, przy czym istnienie obrażeń u pokrzywdzonej nie było kwestionowane przez stronę przeciwną - nie sposób znaleźć inne, niż wskazane przez pokrzywdzoną powody ich powstania - miał interes w tym, by przedstawiać przebieg zajścia w sposób korzystny dla siebie - nie byli bezpośrednimi świadkami zajścia, znali jego przebieg tylko z relacji oskarżonego, a oskarżony miał interes w tym, by przedstawiać przebieg zajścia w sposób korzystny dla siebie - nie była bezpośrednim świadkiem zajścia, znała jego przebieg tylko z relacji oskarżonego, a oskarżony miał interes w tym, by przedstawiać przebieg zajścia w sposób korzystny dla siebie 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1. Z. M. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Art. 217§1 kk - Z. M. poprzez duszenie pokrzywdzonej rękoma za szyję i uderzanie głową w drzwi, musiał mieć świadmość, że dopuszcza się naruszenia jej nietykalności cielesnej- zatem wina umyślna oskarżonego nie budzi wątpliwości. 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem ------------ Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ------------ 3.3. Warunkowe umorzeniepostępowania ---------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ---------------- 3.4. Umorzenie postępowania ---------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania --------------------- 3.5. Uniewinnienie ------------------ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ----------------- 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNEI ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyroku odnoszący siędo przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1. Z. M. 1. 2. I. - w ocenie Sądu zachowania oskarżonego nie można usprawiedliwić, nawet jeżeli dotychczasowe postępowanie pokrzywdzonej jako sąsiadki uznawał za uciążliwe, kłopotliwe z punktu widzenia stosunków sąsiedzkich - w żadnej mierze nie mogło to uzasadniać brak panowania nad emocjami, skutkujący swoistym rodzajem „wymierzania sprawiedliwości”, upustem emocji przez oskarżonego kumulowanych na skutek długotrwałego konfliktu z pokrzywdzoną -odkreślić należy, że przestępcze działanie oskarżonego mogło spowodować poważne skutki dla zdrowia pokrzywdzonej - mając na uwadze, jako okoliczność łagodzącą, dotychczasową niekaralność oskarżonego Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie karą wystarczającą do wdrożenia oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego w przyszłości, będzie zastosowanie kary najłagodniejszego rodzaju – bo za taką ustawodawca uznaje karę grzywny -przy określeniu liczby stawek dziennych grzywny Sąd uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynu, winy sprawcy, pobudki i motywy jakimi kierował się oskarżony, zaś sytuację majątkową i osobistą oskarżonego – przy określeniu wysokości jednej stawki - w tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, orzeczona grzywna, z jednej strony na pewno będzie dolegliwa dla sprawcy – zgodnie z założeniami jaki niesie za sobą każda kara – z drugiej, nie przekracza zdolności majątkowych oskarżonego - zdaniem Sądu tak orzeczona kara spełni jednocześnie cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. -zasądzając na podstawie art. 46§2 kk od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej nawiązkę Sąd uwzględnił charakter poniesionych przez pokrzywdzoną obrażeń i stwierdził, że w/w kwota jest adekwatna do cierpień i bólu fizycznego doznanych przez pokrzywdzoną - w ocenie Sądu zasądzona kwota stanowić będzie zadośćuczynienie za doznane przez pokrzywdzoną naruszenie nietykalności cielesnej 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Punkt z wyrokuodnoszący siędo przypisanegoczynu Przytoczyć okoliczności --------------------------- 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę Zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na przyjęcie, że naruszenie nietykalności pokrzywdzonej przez oskarżonego było wywołane wyzywającym zachowaniem pokrzywdzonej. Brak jest dowodów na to, iż pokrzywdzona wiedziała, że chwilę wcześniej wyszedł z klatki oskarżony, a tym bardziej, że znaduje się on na tyle blisko drzwi, że pokrzywdzona otwierając je może uderzyć drzwiami oskarżonego - a co według słów oskarżonego nastąpiło. 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięciaz wyroku Przytoczyć okoliczności 3. 4. - sąd zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki prywatnej D. L. kwotę 5.000,00 (pięć tysięcy) złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru oraz kwotę 300 ( trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonej przez oskarżycielkę prywatną zryczałtowanej równowartości wydatków w sprawie - zgodnie z postanowieniami art. 628 pkt.1 kpk - sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych tytułem opłat oraz kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zryczałtowanej równowartości wydatków w sprawie. 8. PODPIS
IV KK 226/20
Wyrokiem Sądu Rejonowego w D.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KK 606/21 POSTANOWIENIE Dnia 1 lipca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2022 r. sprawy D. T., uniewinnionej od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 217 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej, od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt V Ka […], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ł., z dnia 29 lipca 2020 r., sygn. akt IV K […] postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć oskarżycielkę prywatną K. P. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

3. zasądzić od oskarżycielki prywatnej K. P. na rzecz D. T. kwotę 300 zł (trzysta) tytułem zwrotu kosztów obrony z wyboru w postępowaniu kasacyjnym przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Ł. wyrokiem z dnia 29 lipca 2020 r., sygn. akt IV K (…), uznał oskarżoną D. T. za winną tego, że:„w dniu 28 stycznia 2018 roku o godzinie 20:30, naruszyła nietykalność cielesną K. P. w ten sposób, że trzymając na barku metalowe rury, celowym ruchem ciałem do tyłu uderzyła K. P. jedną rurą w prawą tylną część głowy”,tj. przestępstwa z art. 217 § 1 k.k., na mocy art. 66 § 1 i 2 k.k. i art. 67 k.k. warunkowo umarzając postępowanie karne wobec oskarżonej na okres próby 2 lat, a ponadto orzekając wobec oskarżonej D.

T. obowiązek zapłaty nawiązki w kwocie 150 złotych na rzecz pokrzywdzonej K. P. w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia oraz zakaz zbliżania się w okresie próby do pokrzywdzonej K. P. na odległość nie mniejszą niż 50 m.Apelację od wyroku Sądu I instancji wniósł obrońca oskarżonej D. T. , zaskarżając go w całości, zarzucając obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., a także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, będący wynikiem w/w uchybień procesowych, oraz wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonej D.

T. od popełnienia zarzucanego jej czynu.Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt V Ka (…), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżoną D. T. od popełnienia zarzucanego jej czynu.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł pełnomocnik oskarżycielki prywatnej K. P., zaskarżając go w całości, zarzucając:1.„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na przeprowadzeniu przez Sąd Okręgowy w Ł., V Wydział Kamy Odwoławczy, wadliwej kontroli odwoławczej, w wyniku której Sąd Okręgowy bezzasadnie podzielił zarzuty apelacji wywiedzionych przez oskarżoną oraz jej obrońcę i błędnie uznał, że w niniejszej sprawie doszło do uchybienia przez Sąd I instancji przepisom art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k., a to w wyniku rażąco wadliwych konstatacji, całkowicie sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, zgodnie z którymi Sąd Okręgowy uznał, że:a)pokrzywdzona K.

P. w chwili zdarzenia nie mogła obserwować zachowania oskarżonej, bowiem „była odwrócona tyłem do wejścia budynku, a taka pozycja uniemożliwia szczegółową obserwację momentu przekraczania drzwi wejściowych przez oskarżoną, jak również spostrzeżenia wykonania rzekomego ruchu «zamachnięcia się» w celu uderzenia pokrzywdzonej, podczas gdy w trakcie składania tych samych zeznań K. P. oświadczyła wprost, że: „kiedy pani T. wchodziła do klatki (...) lekko obróciłam głowę, dlatego zauważyłam, że się lekko cofnęła.

Spojrzałam przez prawe ramię”;b)świadek W. S. „ma wątpliwości, co do tego, czy uderzenie, do którego miało dojść, było w jakikolwiek sposób zamierzone przez oskarżoną”, całkowicie pomijając jednak pełną treść złożonych przez tegoż świadka zeznań, w których świadek ten wskazywał wprost, iż zachowanie oskarżonej świadczyło o intencjonalności czynu, a ocenę swą przekonująco uargumentował podając, że: „ta Pani, kiedy wchodziła do klatki zrobiła krok w tył i przyłożyła K. w głowę. Moim zdaniem to cofnięcie nie wynikało z konieczności otwarcia drzwi, myślę, że mogło być to specjalnie (...)”, „wtedy wydawało mi się, że specjalnie zrobiła ten ruch rurkami, bo zrobiła niepotrzebny krok.

Otworzyła klatkę, zrobiła krok do przodu, potem krok do tyłu i wtedy K. dostała rurkami po głowie”;c)ruch oskarżonej był wymuszony zamiarem wejścia do klatki schodowej, oskarżona „niosąc dwie metalowe rurki, których długość wykraczała znacznie poza obrys jej ciała, po wpisaniu kodu domofonu i jednoczesnym otwieraniu drzwi do klatki musiała dokonać rotacji ciała poprzez cofnięcie się w celu przekroczenia wejścia”, podczas gdy konstatacja taka jest błędna i dowolna, gdyż nie znajduje oparcia w zebranych w sprawie dowodach (Sąd Odwoławczy, czyniąc odmienne od Sądu Rejonowego ustalenie, nie oparł go np. o dowód z wizji lokalnej połączonej z oględzinami rzeczonych rurek co do ich wymiarów), a nawet pozostaje z nimi w sprzeczności, w tym z zeznaniami naocznych świadków zdarzenia wskazujących wprost na brak konieczności wykonania przez oskarżoną ruchu - kroku w tył (vide:

świadek K. P., świadek W. S. oraz świadek S. K.);d)w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uwzględnić należało „istniejący pomiędzy stronami postępowania od kilku lat konflikt”, podczas gdy ów konflikt został uwzględniony wyłącznie na niekorzyść dowodów oskarżenia, w sytuacji gdy w dotychczasowym zachowaniu pokrzywdzonej K. P. brak było przejawów aktywności o negatywnym zabarwieniu podejmowanych wobec oskarżonej D. T. (tempore criminis pokrzywdzona odsunęła się na bok, by nie przeszkadzać oskarżonej, ściszyła głos itp.), a właściwa analiza przedłożonych do akt sprawy opinii dot. pokrzywdzonej (opinie dyrektora szkoły i wychowawców klas z dnia 21 czerwca 2019 r. oraz 28 czerwca 2019 r.) winna prowadzić do wniosku, że zachowania takie są K.

P. obce, a podobne zachowania zarzuca się natomiast oskarżonej (z akt sprawy wynika, że do dnia 6 marca 2020 r. wobec oskarżonej D. T. stosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania w związku z zarzutem naruszenia nietykalności funkcjonariusza Policji - postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w Ł. za sygn. akt: PR 1 Ds. (…));e)zarzucane oskarżonej zachowanie nie jest prawdopodobne, gdyż oznaczałoby ono wystąpienie „eskalacji konfliktu na płaszczyznę agresywnych zachowań niewerbalnych bez wyraźnego powodu” podczas gdy wniosek taki nie został poprzedzony jakimkolwiek ustaleniem, czy taka eskalacja mogła mieć związek z nawracającymi zaburzeniami nastroju, na które cierpi oskarżona i uzależnieniem od alkoholu powiązanym z poczuciem dyskomfortu spowodowanym jego odstawieniem (opinia sądowo - psychiatryczna z dnia 10 marca 2019 r.), zwłaszcza, że zachowania takie zarzuca się oskarżonej w innych postępowaniach (z akt sprawy wynika, że do dnia 6 marca 2020 r. wobec oskarżonej D.

T. stosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania w związku z zarzutem naruszenia nietykalności funkcjonariusza Policji - postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w Ł. za sygn. akt: PR 1 Ds. (…)), a agresywne zachowanie towarzyszyło oskarżonej także bezpośrednio po zdarzeniu;f)brak jest dowodów wskazujących na intencjonalność oskarżonej tempore criminis, podczas gdy na intencjonalność wskazują wzajemnie ze sobą korespondujące, spójne i logiczne zeznania pokrzywdzonej K. P., naocznego świadka W.

S. oraz naocznego świadka S. K., która wielokrotnie zeznawała, że „było widać, że to nie był przypadek”, „było widać, że to nie przez przypadek, tylko umyślnie”, „jeszcze tak lekko, minimalnie odwróciła głowę. Obejrzała się, żeby wycelować”;- co w konsekwencji doprowadziło do całkowicie nieuzasadnionej ingerencji Sądu Odwoławczego w prawidłowe ustalenia faktyczne i rozstrzygnięcie Sądu I instancji, a w rezultacie naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów prawa karnego procesowego (w postaci art. 7 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k.) oraz wydania błędnego wyroku reformatoryjnego i bezzasadnego uniewinnienia oskarżonej D.

T. , mimo że zebrane w sprawie dowody jednoznacznie wskazują na jej sprawstwo w zakresie zarzucanego czynu wypełniającego znamiona przestępstwa z art. 217 § 1 k.k.;2.rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. polegające na bezkrytycznej i wadliwej, a przede wszystkim fragmentarycznej i wybiórczej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynieniu przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych odmiennych od ustaleń Sądu I instancji, mających uzasadniać zastosowanie art. 5 § 2 k.p.k., podczas gdy prawidłowa analiza dowodów zebranych w tej sprawie, w tym w szczególności zeznań pokrzywdzonej K.

P. oraz naocznych świadków zdarzenia W. S. oraz S. K., nie powinna pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że ustalenia poczynione przez Sąd I instancji były prawidłowe, oskarżona dopuściła się zarzucanego jej czynu, umyślnie zadając cios K. P. niesionymi przez siebie rurkami w głowę, a tym samym, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do skorzystania z art. 5 § 2 k.p.k.;3.rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. polegające na poczynieniu odmiennej i wadliwej oceny zebranych w sprawie dowodów i odmiennych ustaleń faktycznych niż te dokonane przez Sąd I instancji, skutkujących błędnym uznaniem, że zachodzą w niniejszej sprawie niedające się usunąć wątpliwości, które zgodnie z art. 5 § 2 k.p.k. należałoby rozstrzygnąć na korzyść oskarżonej, w sytuacji, gdy Sąd Odwoławczy dostrzegając tego rodzaju wątpliwości nie podjął z urzędu jakiejkolwiek dostępnej sobie próby potwierdzenia ich rzekomej „nieusuwalności”, np. poprzez dokonanie wizji lokalnej, eksperymentu procesowego (na okoliczność przebiegu zdarzenia, przyjmując dowolnie, że oskarżona musiała dokonać rotacji i kroku w tył wchodząc do klatki schodowej), dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłych lekarzy psychiatrów lub biegłego psychologa (na okoliczność skłonności oskarżonej do nadpobudliwości, agresywnych zachowań, a to w związku z rozpoznanymi u oskarżonej schorzeniami oraz innymi czynami, jakie się jej zarzuca w innych postępowaniach karnych - przyjmując dowolnie, że w niniejszej sprawie eskalacja konfliktu z werbalnego do aktów przemocy fizycznej ze strony oskarżonej nie mogła się wydarzyć)”.Podnosząc takie zarzuty pełnomocnik oskarżycielki prywatnej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja podlegała oddaleniu w trybie opisanym w art. 535 § 3 k.p.k. ze względu na jej oczywistą bezzasadność.Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach wskazywał, że o obrazie art. 433 § 2 k.p.k. można zasadnie twierdzić jedynie wówczas, gdy sąd odwoławczy dokonując kontroli odwoławczej w zupełności pominie określony wniosek lub zarzut sformułowany w apelacji.

Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, bowiem Sąd Okręgowy w Ł. rozpoznał zarzuty apelacyjne obrońcy oskarżonej dotyczące obrazy przepisów postępowania, tj. art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., jak również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji. Rozpoznanie zarzutu potwierdzają rozważania Sądu odwoławczego zawarte w części 3.1 uzasadnienia wyroku z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt V Ka […]. Co więcej, sam skarżący w treści zarzutu kasacyjnego dotyczącego obrazy ar. 433 § 2 k.p.k. przyznał, że Sąd Okręgowy dokonał „wadliwej kontroli odwoławczej, w wyniku której (…) bezzasadnie podzielił zarzuty apelacji wywiedzionych przez oskarżoną, (…) w wyniku rażąco wadliwych konstatacji, całkowicie sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym” (s. 2 kasacji).

Oznacza to, że zdaniem skarżącego Sąd odwoławczy odniósł się do zarzutów, choć – w jego przekonaniu – w sposób nieprawidłowy. W związku z powyższym zarzut obrazy art. 433 § 2 k.p.k. okazał się oczywiście bezzasadny.Za bezzasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 457 § 3 k.p.k., który może być trafny jedynie wtedy, gdy w uzasadnieniu wyroku nie zostanie zawarta argumentacja odnośnie do określonego potraktowania zarzutów i wniosków apelacji, a więc wtedy, gdy sąd uznając zarzuty apelacji za zasadne lub niezasadne, nie wyjaśni swojego stanowiska, ewentualnie przedstawiona argumentacja będzie zawierała braki (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt V KK 73/21).

Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w Ł. szczegółowo przedstawił racje, dla których uznał zarzut apelacyjny za zasadny. Stwierdził bowiem, że zeznania pokrzywdzonej K. P. powinny być ocenione wnikliwie i krytycznie, zwłaszcza w powiązaniu z zeznaniami świadka W. S.. Sąd odwoławczy opisał ponadto okoliczności, które wzbudzały wątpliwości co do strony podmiotowej oskarżonej.Sąd Okręgowy w Ł. przedstawił zatem własną ocenę materiału dowodowego, nie uchybiając przy tym zasadzie określonej w art. 7 k.p.k. Należy spostrzec, że sąd odwoławczy ma prawo dokonać odmiennej od dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny zebranych w sprawie dowodów i na tej podstawie dokonać odmiennych ustaleń faktycznych oraz wydać orzeczenie reformatoryjne, jeśli rzetelnie wykaże, jakich to błędów i w odniesieniu do których to dowodów dopuścił się sąd orzekający w pierwszej instancji przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i dlaczego jego ustalenia faktyczne są nietrafne (zob. np. wyrok SN z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt III KK 78/21).

Sąd odwoławczy w niniejszej sprawie prawidłowo wyjaśnił, z jakiego powodu zeznania pokrzywdzonej nie powinny powadzić do definitywnego przesądzenia o umyślnym działaniu oskarżonej. Skoro zaś sąd w sposób zgodny z art. 7 k.p.k. ocenił zgromadzone dowody, a pomimo tego z dowodów uznanych za wiarygodne nadal wynikają co najmniej dwie wersje faktyczne, to uzasadnione jest skorzystanie z zasady in dubio pro reo określonej w art. 5 § 2 k.p.k. (zob. np. postanowienie SN z dnia 12 lipca 2021 r., sygn. akt IV KK 726/19).Jednocześnie analiza treści kasacji skłania do stwierdzenia, że skarżący usiłował podważyć ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd II instancji.

Pełnomocnik oskarżycielki prywatnej forsował bowiem tezę o umyślnym charakterze działań oskarżonej, mimo że nie wynika to z podanych przez niego argumentów (vide analiza zeznań świadków oraz pokrzywdzonej na s. 12 i 13 kasacji, jak również nieprawidłowe wnioskowanie o stronie podmiotowej na podstawie zachowania oskarżonej po czynie – s. 15 kasacji). Jak jednak wielokrotnie podkreślał Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie, kwestionowanie ustaleń faktycznych na etapie postępowania kasacyjnego jest niedopuszczalne w świetle reguł opisanych w art. 523 § 1 k.p.k.Jeśli zaś chodzi o zarzut obrazy art. 366 § 1 k.p.k., to także i on okazał się bezzasadny, bowiem przepis ten określa sposób procedowania przewodniczącego składu orzekającego sądu pierwszej instancji, a zatem kasacja nie jest miejscem na podnoszenie zarzutu jego uchybienia (zob. np. postanowienie SN z dnia 19 lipca 2019 r., sygn. akt III KK 288/19).

Niezależnie od powyższego należy raz jeszcze podkreślić, że w uzasadnieniu Sąd odwoławczy w wystarczającym zakresie wyjaśnił, dlaczego wątpliwości co do strony podmiotowej oskarżonej nie dało się usunąć w postępowaniu przed sądem II instancji.O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., obciążając oskarżycielkę prywatną K. P. kosztami postępowania kasacyjnego oraz kosztem obrony z wyboru w postępowaniu kasacyjnym przed Sądem Najwyższym.Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak we wstępie.