II KK 586/23 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 386/19 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Andrzej Tomczyk‎SSN Paweł Wiliński przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Andrzeja Pogorzelskiego,‎w sprawie D. L., J. B., K. K., M. R., E. G., ‎M. P., M. G., ‎M. C. i M. B. skazanych z art. 258 § 2 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 3 lutego 2021 r.,‎kasacji, wniesionych przez obrońców‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 23 stycznia 2019 r., sygn. akt II AKa (…),‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt XII K (…), 1) uchyla zaskarżony wyrok co do E. G. i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym ;

Sygn. akt IV KK 276/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 września 2017 r., w sprawie A. K. ,‎skazanego z art. 197 § 2 k.k.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.,‎z dnia 27 marca 2017 r., sygn. akt II Ka (…),‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w J.,‎z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II K (…) p o s t a n o w i ł:

Sygn. akt II KK 210/19 POSTANOWIENIE Dnia 10 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 10 lipca 2019 r.,‎w sprawie J.W.‎skazanego z art. 286 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 273 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego Gminy W.‎od wyroku Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt II Ka [...]/18‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.‎z dnia 6 sierpnia 2018 r., sygn. akt II K [...]/16, oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża oskarżyciela posiłkowego.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w G.

Sygn. akt II Ka 98/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 grudnia 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SO Paweł Mądry Protokolant: st. sekr. sąd. Paulina Jarczak przy udziale prokuratora Andrzeja Pawelca po rozpoznaniu w dniach 29 kwietnia, 12 czerwca i 19 grudnia 2025 r. sprawy P. L. oskarżonego z art. 158 § 1 kk i inne na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 6 grudnia 2024 r. sygn. akt II K 807/24 I. w zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; II. zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze określając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 98/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 06 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 807/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. P. L. E. K. jest zdolna do udziału w czynności procesowej w postaci jej przesłuchania jako świadka opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna k. 373-374v 2. P. L. oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu z pkt I aktu oskarżenia zeznania świadka E. K. k. 391v 2. P. L. narkotyki ujawnione w mieszkaniu przy ul. (...) w S. należały do oskarżonego zeznania J. S. k. 356v-357 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----- ------------------- --------------------------------------------- ---------------------- ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1. opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna opinia jasna i pełna w rozumieniu art. 201 kpk. Jak wynika z opinii, stan psychiczny E. K. pozwala na udział w czynnościach procesowych w charakterze świadka. 2. zeznania świadka E. K. świadek na rozprawie apelacyjnej podtrzymała dotychczasowe zeznania uzupełniając je o dodanie nowej okoliczności, a mianowicie, że pokrzywdzony chwycił za nóż, jednak kobieta zdołała mu go zabrać zanim jeszcze oskarżeni weszli do mieszkania. Niewątpliwie, w toku rozprawy apelacyjnej świadek zeznawała bardziej ogólnikowo i częściowo odmiennie, jednak różnice te – wynikające chociażby z upływu czasu i własnej interpretacji zdarzenia, nie świadczyły o braku wiarygodności tych zeznań. 3. zeznania świadka J. S. świadek wiarygodnie zeznał, że informacja o narkotykach należących do P. L. została przekazana przez pokrzywdzonego spontanicznie w trakcie wykonywanych z nim czynności procesowych. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu --------------- ------------------------------- ------------------------------------------------------------------ . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. zarzut obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku, a mianowicie: - art. 4 kpk i art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i bezpodstawne odmówienie pełnej wiarygodności wyjaśnień złożonych przez oskarżonego P. L. w zakresie popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu, podczas gdy oskarżony w sposób konsekwentny i spójny opisał okoliczności zdarzenia, swój udział w zdarzeniu, zachowanie K. K., użycie przez pokrzywdzonego noża wobec oskarżonych, a jego wyjaśnienia są zgodne z wyjaśnieniami oskarżonego J. K. (1) i pozostałymi dowodami w sprawie, - pominięcie okoliczności, iż J. K. (1) wskazał, że to on brał udział w pobiciu, a P. L. nawet go uspokajał, - pominięcie okoliczności, że J. K. (1) przyznał się, że to wyłącznie on zabrał telewizor, - pominięcie okoliczności, że obaj oskarżeni wskazali, że to K. K. miał narkotyki, a ponadto na próbkach narkotyków nie było śladów P. L., a nadto zeznania pokrzywdzonego co do narkotyków są niespójne i nielogiczne, - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów i bezpodstawne odmówienie pełnej wiarygodności wyjaśnień złożonych przez oskarżonego J. K. (1) w zakresie popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu, podczas gdy oskarżony w sposób konsekwentny i spójny opisał okoliczności zdarzenia, swój udział w zdarzeniu oraz udział oskarżonego P. L., zachowanie K. K., użycie przez pokrzywdzonego noża wobec oskarżonych, a jego wyjaśnienia są zgodne z wyjaśnieniami oskarżonego P. L. i pozostałymi dowodami w sprawie, - art. 7 kpk poprzez przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego K. K. w zakresie popełnienia przez oskarżonych zarzucanych im czynów, podczas gdy przedstawiana przez pokrzywdzonego wersja zdarzeń nie jest spójna, wersja przedstawiana przez pokrzywdzonego w świetle faktycznie doznanych przez niego obrażeń jest nieprawdopodobna, - art. 170 § 1 pkt 3 i 5 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego: a. z opinii biegłego w celu przeprowadzenia badań identyfikacyjnych w zakresie daktyloskopii i DNA odnośnie metalowej pałki (wskazywanej jako narzędzie, które służyło popełnieniu przestępstwa, zabezpieczonej jako dowód rzeczowy w sprawie), b. funkcjonariusza policji sporządzającego notatkę w dniu 8.04.2024r. (k. 1) J. S. c. z uzupełniającej opinii lekarskiej celem odpowiedzi na pytania czy podawany przez pokrzywdzonego na rozprawie w dniu 9 października 2024r. sposób działania sprawców (m.in. „Rzucali w mnie stolikiem, zanim się rozpadł na moim ciele, powiem tak, że rzucali z 5 razy", „Rzucali we mnie perfumami", „Dostałem kilka razy pałką policyjną", „J. K. (1) chwycił tasak i nim uderzył mnie kilka razy") mógł spowodować obrażenia ciała stwierdzone u pokrzywdzonego, czy pokrzywdzony w takich okolicznościach doznałby poważniejszych obrażeń ciała? - art 392 § 1 kpk poprzez odczytanie zeznań świadka E. K. wobec stwierdzenia niemożności stawiennictwa tego świadka w sytuacji wyraźnego sprzeciwu obrońcy i zgłoszenia wniosku o bezpośrednie przesłuchanie tego świadka wobec istnienia rozbieżności w zeznaniach tego świadka, będącego bezpośrednim świadkiem zdarzenia, - art. 410 kpk poprzez pominięcie z uznanych za wiarygodne dowodów w postaci opinii z zakresu DNA, z której wynika, iż brak jest obecności DNA śladów oskarżonego P. L., w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania zarzut: - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku poprzez dowolne, jednostronne i bezpodstawne przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów, ponad wszelką wątpliwość świadczących o sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny - kontrola instancyjna wykazała naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 170 § 1 pkt 3 i 5 kpk poprzez oddalenie dowodu zeznań świadka J. S. oraz naruszenie art. 392 § 1 kpk poprzez odczytanie zeznań świadka E. K. pomimo sprzeciwu strony i odstąpienie od zasady bezpośredniości. Jednakże ostatecznie, wobec dopuszczenia i przeprowadzenia w/w dowodów w postępowaniu odwoławczym, zarzuty te straciły na aktualności, bowiem stwierdzone naruszenia po ich konwalidacji na rozprawie apelacyjnej okazały się nie mieć wpływu na treść orzeczenia. Poza wskazanymi artykułami, Sąd Rejonowy nie dopuścił się innych zarzuconych wyrokowi naruszeń. Zgromadzone w aktach sprawy dowody, zarówno pochodzące ze źródeł osobowych, jak i nieosobowych, zasadnie utwierdziły Sąd Rejonowy w przekonaniu o sprawstwie oskarżonego P. L. co do czynów z art. 158 § 1 kk i art. 278 § 1 kk. - ocena zeznań pokrzywdzonego K. K. oraz oskarżonych P. L. i J. K. (2) zaprezentowana na łamach pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, nie budzi zastrzeżeń Sądu Okręgowego, który w całości ją aprobuje. Sam fakt, że oceniono te dowody w aspekcie ich wiarygodności nie w taki sposób jak życzyłby sobie tego obrońca oskarżonego nie jest tożsamy ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Wskazać należy, że ustawa procesowa nie daje podstaw do preferowania lub dyskwalifikowania dowodów według kryterium, czy jest on korzystny, czy też obciążający dla oskarżonego. O wartości dowodu nie stanowi ocena z punktu widzenia interesów stron, lecz treść dowodu - tak w aspekcie jego wewnętrznej spójności, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów. Żaden bowiem dowód nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych (wyrok SA w Warszawie z 11.03.2015 r., II AKa 47/15, LEX nr 1658992). Dokładna analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy słusznie uznał w całości za wiarygodne zeznania pokrzywdzonego K. K., bowiem były one spójne co do zasadniczych faktów na etapie całego postępowania, nie można w nich dostrzec sprzeczności z pierwszymi zeznaniami E. K., a także nieosobowym materiałem dowodowym w postaci oględzin miejsca zdarzenia, oględzin osoby pokrzywdzonego, doznanych urazów oraz opinii lekarskiej. Brak jest powodów, wobec których należałoby twierdzić, że pokrzywdzony miałyby wskazywać okoliczności odmienne niż miały miejsce w rzeczywistości. Tego samego nie można powiedzieć o wyjaśnieniach oskarżonych – P. L. i J. K. (2), którzy przedstawiali pokrzywdzonego jako pierwotnego napastnika, wymachującego nożem po otworzeniu oskarżonym drzwi. W tym zakresie, relacja oskarżonych nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym w postaci zeznań pokrzywdzonego oraz świadka E. K., która zeznając wiarygodnie w postępowaniu przygotowawczym wskazała, że stroną atakującą od początku byli oskarżeni. Co prawda podczas rozprawy apelacyjnej świadek zeznała, że pokrzywdzony wziął nóż do ręki, który świadek mu zabrała zanim jeszcze oskarżeni weszli do mieszkania, to jednak, wbrew twierdzeniom skarżącego, teza jakoby pokrzywdzony używał wobec oskarżonych noża nie została procesowo udowodniona, gdyż ten fragment zeznań świadka nie jest wiarygodny. - materiał dowodowy prawidłowo zgromadzony i oceniony w sprawie wskazuje jednoznacznie, że oskarżeni dopuścili się pobicia pokrzywdzonego działając wspólnie i w porozumieniu. K. K. wprost wskazał, że obydwaj mężczyźni zadawali mu ciosy. Również świadek E. K. zeznając w postępowaniu przygotowawczym zrelacjonowała, że „ P. L. z kolegą bili K. K. ”, wobec powyższego twierdzenia obrońcy oskarżonego prowadzące do zminimalizowania udziału swojego mocodawcy w pobiciu pokrzywdzonego należało uznać za nieudowodnione. Faktem jest, że oskarżony J. K. (1) wyjaśniał, że to on wziął telewizor pod pachę wychodząc z mieszkania zajmowanego przez pokrzywdzonego, jednak telewizor ten niemalże od razu po zdarzeniu został przewieziony do lokalu zajmowanego przez P. L. i zostawiony mu do używania aż do dnia zatrzymania, dlatego w ocenie Sądu Okręgowego, słusznie Sąd Rejonowy przyjął, iż zabór tegoż telewizora był objęty porozumieniem miedzy oskarżonymi. - odnosząc się do twierdzeń dotyczących narkotyków należy wskazać, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji mają swoje odzwierciedlenie w wiarygodnym materiale dowodowym nie tylko w postaci zeznań samego pokrzywdzonego, lecz także protokołu przeszukania pokoju zajmowanego przez oskarżonego P. L. w mieszkaniu pokrzywdzonego, gdzie pod łóżkiem znaleziono substancje opisane w zarzucie aktu oskarżenia. Twierdzenia oskarżonych, że narkotyki należały do K. K. są jedynie przyjętą linią obrony mającą na celu odsunięcie od P. L. oskarżeń o posiadanie substancji zabronionych. - analiza akt sprawy oraz treść środka odwoławczego prowadzi do wniosku, że ostatecznie skarżący poza negowaniem wniosków płynących z materiału dowodowego, nie wskazał żadnych okoliczności, które by skutecznie podważyły ocenę zeznań pokrzywdzonego K. K. oraz wyjaśnień P. L. i J. K. (2) dokonaną przez Sąd I instancji. - wskazać należy, że aby zasadnie, a tym samym skutecznie, podnieść zarzut obrazy art. 4 kpk nie wystarczy ogólne stwierdzenie o jego naruszeniu, które oparte jest odmiennej oceny materiału dowodowego skupiającej się wyłącznie na korzystnych dowodach. O braku obiektywizmu Sądu można natomiast mówić wtedy, gdy zostały naruszone określone przepisy zawierające normy nakazujące lub zakazujące działań na niekorzyść określonej strony postępowania lub gdy w sposób wyraźny i udokumentowany Sąd faworyzuje jedną ze stron. Brak precyzyjnego odwołania się do sytuacji procesowej, w której doszło do przekroczenia tych przepisów czyni zarzut oparty na tychże przepisach bezzasadnym (wyrok SA w Warszawie z 18.10.2018 r., II AKa 402/17, LEX nr 2581120). Fakt niezadowolenia skarżącego z obiektywnych wywodów Sądu I instancji nie może być podstawą do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego P. L.. - zarzut naruszenia art. 170 § 1 pkt 3 i 5 kpk w zakresie dotyczącym wniosków o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych jako bezzasadny nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy, zabezpieczony dowód w postaci metalowej rurki nie został zbadany na obecność DNA oskarżonego P. L., jednakże wobec treści protokołu oględzin miejsca zdarzenia wraz z materiałem poglądowym oraz treści zeznań pokrzywdzonego, użycie tego przedmiotu do popełnienia przestępstwa nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu Okręgowego, dowód w postaci opinii biegłego z badań identyfikacyjnych nie byłby przydatny do stwierdzenia okoliczności zawartej w tezie wniosku dowodowego, bowiem biegły w swojej opinii mógłby odpowiedzieć co najwyżej na pytanie, czy w wymazach pobranych z metalowej rurki znajduje się DNA oskarżonego, a nie, czy przedmiot ten został użyty do popełnienia przestępstwa. Nie budzi wątpliwości również mechanizm powstania obrażeń u pokrzywdzonego, który dokładnie opisał przebieg zdarzenia, a opis ten jest spójny z protokołem oględzin miejsca zdarzenia wraz z materiałem poglądowym oraz z główną opinią lekarską. Niewątpliwie, wniosek obrońcy o dopuszczenie uzupełniającej opinii w tym zakresie w sposób oczywisty zmierzał do przedłużenia postępowania. Marginalnie należy wskazać, że fakt udziału P. L. w pobiciu K. K. nie ulega wątpliwości, zaś wykluczenie użycia przez oskarżonego konkretnego narzędzia nie zmieniłoby kwalifikacji prawnej przypisanego temu sprawcy czynu, ani nie wpłynęłoby na obniżenie wymiaru kary. - Sąd Okręgowy uznając zasadność zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt 3 i 5 kpk i art. 392 § 1 kpk w zakresie wniosku o przesłuchanie świadków J. S. i E. K. uzupełnił postępowanie dowodowe o te dowody, jednakże stwierdzone naruszenia okazały się nie mieć wpływu na treść wyroku, w świetle treści depozycji przesłuchanych świadków. Jak wynika z opinii biegłych wywołanej w sprawie, pomimo leczenia w Centrum Zdrowia Psychicznego, świadek E. K. jest zdolna do udziału w czynności procesowej w postaci przesłuchania na rozprawie, dlatego błędnym było uznanie Sądu Rejonowego, że w związku z leczeniem w przychodni psychiatrycznej, wobec świadka istnieje długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca jej bezpośrednie przesłuchanie. - odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 410 kpk należy wskazać, że istotą przepisu art. 410 kpk jest to, że sąd wydając wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają (zob. np. postanowienie SN z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt IV KK 50/24). Do naruszenia tego przepisu nie dochodzi natomiast wówczas, gdy sąd nie uwzględni pewnych dowodów uznając je za niewiarygodne albo niemające znaczenia dla ustalenia faktów, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie w przypadku dowodu z opinii z zakresu DNA. Fakt, iż w wymazie pobranym z wagi elektronicznej nie było DNA oskarżonego nie może przesądzać o tym, że narkotyki znalezione w znajdowanym przez niego pokoju nie należały właśnie do niego. - ostatecznie, wobec braku wpływu stwierdzonych naruszeń na treść wyroku, niezasadne okazały się również zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, które mają charakter wtórny wobec zarzutów prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutów związanych z gromadzeniem i oceną materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mające pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne. Wniosek 1. o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego P. L. od zarzucanych mu czynów ewentualnie 2. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy cały wyrok Zwięźle o powodach utrzymania w mocy bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ------------------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ----------------------- ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Zgodnie z zasadą z art. 636 § 1 kpk wobec braku zasadności apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego, to właśnie oskarżony powinien ponosić koszty procesu. Jednakże Sąd Okręgowy stwierdził zaistnienie wobec P. L. podstaw do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na sytuację majątkową związaną z perspektywą długiej izolacji penitencjarnej, w tym odbywanie kar orzeczonych w innych sprawach. Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze określając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja cały wyrok 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2020 r. w sprawie XVIII K (…) uznał K. K.:1. w ramach czynu zarzuconego w pkt IX, za winnego tego, że w okresie od grudnia 2008 r. do 2 lutego 2010 r. w Ł. działając z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z nieustalonymi osobami, w tym z mężczyzną ps. P., wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości nie mniej niż 30 kg w ten sposób, że:- wspólnie z nieustalonym mężczyzną o ps.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z 8 marca 2022 r., III K 360/19 uznał: I.

P. został oskarżony o to, że:„1. w okresie pomiędzy styczniem 2019 r. a 19 listopada 2019 r. w G. i w G. wbrew przepisom ustawy, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancjami psychotropowymi w postaci amfetaminy i środkami odurzającymi w postaci marihuany, w ten sposób, że przyjął od innej osoby nie mniej niż 2 kilogramy amfetaminy i nieustaloną ilość marihuany, w celu ich dalszej odsprzedaży, z czego następnie przekazał dla P. O. nie mniej niż 200 gram amfetaminy za kwotę łączną 3.000 zł, oraz dla G. J. nie mniej niż 200 gram amfetaminy i 50 gram marihuany za nieustaloną kwotę, celem ich dalszej dystrybucji dla osób zażywających te substancje i środki, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,2. w miesiącu listopadzie 2019 r. w G., wbrew przepisom ustawy, nakłaniał P. O., do udzielania w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, środków odurzających i substancji psychotropowym innym osobom, tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii”.Sąd Rejonowy w Gryfinie wyrokiem z dnia 17 października 2023 r., sygn.