II KK 58/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 58/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej (przewodniczący)‎SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)‎SSN Jarosław MatrasProtokolant Anna Janczak w sprawie P. Ł.‎skazanego z art. 79 pkt 4 Ustawy o rachunkowości‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 marca 2016 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego‎od wyroku Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 23 grudnia 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok nakazowy w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIEP. Ł. stanął pod zarzutem tego, że:1– w W., będąc odpowiedzialnym na podstawie art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości za wykonanie obowiązków w zakresie rachunkowości jako członek zarządu D. sp. z o.o., w dniu 15 lipca 2012 roku, wbrew przepisom ustawy nie złożył sprawozdania finansowego ww. spółki za 2011 rok we właściwym rejestrze sądowym, nie dopełniając obowiązku wynikającego z art. 69 ust. 1 i 2 ustawy z dn. 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002r. Nr 76, poz. 694 ze zm.),tj. o czyn określony w art. 79 pkt. 4 Ustawy o rachunkowości;2 – w Warszawie, będąc odpowiedzialnym na podstawie art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości za wykonanie obowiązków w zakresie rachunkowości jako członek zarządu D. sp. z o.o., w dniu 15 lipca 2013 roku, wbrew przepisom ustawy nie złożył sprawozdania finansowego ww. spółki za 2012 r. we właściwym rejestrze sądowym, nie dopełniając obowiązku wynikającego z art. 69 ust. 1 i 2 ustawy z dn. 29 września 1994r. o rachunkowości,tj. o czyn określony w art. 79 pkt. 4 Ustawy o rachunkowości.Wyrokiem nakazowym z dnia 23 grudnia 2014r.

Sąd Rejonowy uznał P. Ł. za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt 1 czynu i za to wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł. Oskarżonego uznano również za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt 2 i również wymierzono za to karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł. Skazania jednostkowe objęto karą łączną grzywny w wysokości 25 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 zł.

Wyrok ten uprawomocnił się nie będąc zaskarżony przez żadną ze stron.Obecnie kasację od tego orzeczenia, w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej, wywiódł na korzyść skazanego Prokurator Generalny i podniósł w niej zarzut:- rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 86 § 2 k.k., polegającego na wymierzeniu oskarżonemu P. Ł. kary łącznej grzywny przy ustaleniu wysokości stawki dziennej w kwocie przekraczającej najwyższą ustaloną poprzednio.Podnosząc powyższe Prokurator wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest oczywiście zasadna tak, jak wymaga tego art. 535 § 5 k.p.k.Bezsprzecznie ma rację skarżący podnosząc, że zgodnie z treścią art. 86 § 2 k.k. Sąd wymierzając karę łączną grzywny określa na nowo wysokość stawki dziennej, kierując się wskazaniami określonymi w art. 33 § 3 k.k. a więc przyjmując, iż wysokość stawki dziennej nie może przekraczać najwyższej ustalonej poprzednio.W niniejszej sprawie Sąd ustalił wysokość stawek dziennych za poszczególne czyny na kwotę 30 zł.

W związku z powyższym orzekając karę łączną grzywny nie mógł ustalić wysokości jednej stawki dziennej na kwotę wyższą od 30 zł. W tej sytuacji ustalenie w zaskarżonym wyroku wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 40 zł nastąpiło z rażącą obrazą prawa materialnego – art. 86 § 2 k.k.Tym samym zarzut podniesiony w kasacji ocenić należy jako oczywiście zasadny.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy będzie zobowiązany orzec nową karę łączną czyniąc to w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. kc