II KK 490/24 · Sąd Najwyższy

II KK 490/24 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Andrzej Stępka‎SSN Eugeniusz WildowiczProtokolant Dorota Szczerbiak po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy J.M. oskarżonego o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i in. w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k. postanowił zastosować wobec oskarżonego J.M., s. T. ur. […] grudnia 1973 r. w W., środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres miesiąca, tj. od dnia 17 grudnia 2024 r. godz. 950 do dnia 16 stycznia 2025 r. godz. 950.

Andrzej Stępka Jarosław Matras Eugeniusz Wildowicz UZASADNIENIEW ocenie Sądu Najwyższego nie budzi żadnych wątpliwości istnienie ogólnej przesłanki z art. 249 § 1 k.p.k. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez J. M. zarzucanych mu czynów, w tym jednego z nich stanowiącego zbrodnię z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 156 § 3 k.k. Wydanie wyroku skazującego w pierwszej instancji i uznanie oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów uprawdopodobnia jego sprawstwo w bardzo wysokim stopniu, co spełnia warunek z art. 249 § 1 k.p.k.

Nie ma tu znaczenia fakt uchylenia wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, skoro podstawą tego rozstrzygnięcia było uchybienie polegające na niewłaściwej obsadzie sądu drugiej instancji - uchybienie stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.Trzeba mieć na względzie, że nieprawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 października 2023 r., sygn. akt XVIII K 50/23 J. M. został skazany za popełnienie zarzucanych mu przestępstw odpowiednio na kary 9 lat pozbawienia wolności oraz dwukrotnie kary roku pozbawienia wolności, które to kary połączono i wymierzono mu karę łączną 10 lat pozbawienia wolności.

Nie ulega zatem wątpliwości, że nieprawomocnie orzeczona wobec oskarżonego kara łączna spełnia warunki wskazane w art. 258 § 2 k.p.k., co rodzi konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania najsurowszym środkiem zapobiegawczym w celu wyeliminowania możliwości podejmowania przez oskarżonego bezprawnych działań zmierzających do jej (kary) uniknięcia. Z tego też powodu zastosowanie innego niż tymczasowe aresztowanie środka zapobiegawczego byłoby niewystarczające w rozumieniu art. 257 § 1 k.p.k. W ocenie Sądu Najwyższego w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki z art. 259 k.p.k., które uzasadniałyby konieczność odstąpienia od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego.

Z tych przyczyn orzec należało jak wyżej. Andrzej Stępka Jarosław Matras Eugeniusz Wildowicz [WB]r.g.