II KK 373/25 · Sąd Najwyższy

II KK 373/25 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie J. Ś. skazanego za popełnienie czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 22 października 2025 r., kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 7 lutego 2025 r., sygn. akt V Ka 16/25 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Grójcu z dnia 12 listopada 2024 r., sygn. akt II K 964/24 postanowił:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. [J.J.]

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Radomiu, wyrokiem z 7 lutego 2025 r., po rozpoznaniu apelacji obrońcy, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Gdyni z 12 listopada 2024 r., mocą którego J. Ś. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. i za to został skazany na karę 3 lat pozbawienia wolności oraz orzeczono wobec niego zakaz z art. 41a § 2 i 4 k.k. i nawiązkę z art. 46 § 2 k.k.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca. Podniósł w niej rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nierzetelnym rozpoznaniu apelacji i dokonaniu błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wbrew zasadom obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i uniewinnienie J.

Ś. ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym albo w postępowaniu odwoławczym.W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym.Jakkolwiek skarżący sformułował zarzuty obrazy prawa procesowego i formalnie skierował je pod adresem Sądu odwoławczego, to jednak ich analiza oraz treść motywacyjnej części kasacji doprowadziła Sąd Najwyższy do przekonania, że w istocie autorowi nadzwyczajnego środka zaskarżenia chodziło o zanegowanie dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, w ramach uprawnień z art. 7 k.p.k., oceny poszczególnych dowodów, w szczególności zeznań pokrzywdzonej oraz zeznań D.

P., F. K. i P. T.. Takie podejście nie mogło przynieść oczekiwanego przez obrońcę rezultatu, jako naruszające ustawowe ograniczenia co do kasacji, zawarte w art. 523 k.p.k., i stanowiące niczym nieuprawnione dążenie do przekształcenia kontroli kasacyjnej w kolejną kontrolę instancyjną.Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku uprawniała do stwierdzenia, że Sąd ad quem dokonał prawidłowej kontroli i uargumentował swoje orzeczenie w sposób odpowiadający wymogom z art. 457 § 3 k.p.k. Zgodnie z art. 433 § 2 k.p.k. rozważył wszystkie zarzuty podniesione w apelacji obrońcy a niepodzielenie zarzutów apelacyjnych w żadnym razie nie oznaczało, że Sąd odwoławczy uchybił wymienionym przepisom.Przede wszystkim twierdzenia obrońcy przedstawione już w apelacji o wybiórczej i selektywnej ocenie materiału dowodowego nie znalazły potwierdzenia w analizie procedowania Sądu odwoławczego.

Sąd Okręgowy dokonał kontroli instancyjnej bez zarzutu, co znalazło odzwierciedlenie na 12 kartach pisemnych motywów wyroku. Ocena tegoż Sądu, że na etapie pierwszoinstancyjnym dokonano wszechstronnej i wnikliwej oceny dowodów i prawidłowo ustalono stan faktyczny, a procedowanie Sądu meriti zgodne było z wszelkimi zasadami prawa karnego, o których mowa w art. 7, art. 4 i art. 5 § 2 k.p.k. – zasługiwało na pełną aprobatę. Jednocześnie stanowisko obrońcy stało w zdecydowanej opozycji do obydwu orzeczeń, ale na próżno szukać w nim zasadniczych argumentów.

Punkt widzenia autora kasacji opierał się na oczekiwaniu, aby ustalenia faktyczne oparte zostały na odosobnionej wersji podawanej przez skazanego i aby to jego wyjaśnienia zostały uwzględnione w przeciwieństwie do pozostałych depozycji obciążających go. W obliczu prawidłowego procedowania Sądów pierwszej i drugiej instancji taki kierunek orzekania był nie do przyjęcia i należało go ocenić jako przyjęta linię obrony.Po dokonaniu drobiazgowej lektury obydwóch orzeczeń dokonanej w korelacji z analizą akt sprawy trzeba stwierdzić z całą stanowczością, że materiał dowodowy w szczególności osobowy dopuszczony w sprawie został oceniony bez zarzutu i nie ma żadnych wątpliwości, iż J.

Ś. usiłował doprowadzić siedemnastoletnią pokrzywdzoną do obcowania płciowego w sposób opisany w zarzucie, ale zamierzonego celu nie osiągnął ze względu na reakcję obronną pokrzywdzonej.W realiach niniejszej sprawy obrońca nie wykazał, aby Sąd odwoławczy nie zrealizował obowiązków ciążących na instancji apelacyjnej, co mogłoby mieć wpływ na pozostawanie w obrocie prawnym wyroku niesprawiedliwego. Gołosłowne deklaracje strony, poprzedzone szerokim wywodem na temat zasad procedury karnej, a zarazem stojące w bezpodstawnej opozycji do prawidłowego procedowania Sądów obu instancji, nie były w stanie podważyć dotychczasowej oceny dowodów i ustaleń faktycznych dokonanych na ich podstawie.Dlatego Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.), oddalił kasację na posiedzeniu bez udziału stron w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k [J.J.][r.g.] ‎