Legislator Case Law & Legislation
II KK 355/21 AI generated

II KK 355/21 · Sąd Najwyższy

Case Number II KK 355/21
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2019 r., sygn. akt VIII Ko (…) (II K (…)), Sąd Rejonowy w W. w postępowaniu wykonawczym zamienił wobec W.W. karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wysokości 30 godzin w stosunku miesięcznym, orzeczoną wobec skazanej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P., z dnia 13 marca 2018 r., w sprawie o sygn. akt II K (…), na zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze 150 dni. Na poczet tej kary zastępczej pozbawienia wolności zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności skazanej w sprawie od godz. 11:50 w dniu 16 maja 2017 r. do godz. 10:10 w dniu 17 maja 2017 r., oraz przy przyjęciu, że 1 dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny 2 dniom kary ograniczenia wolności, uznał Sąd tę karę za wykonaną w wysokości 2 dni.

Legislator headnote

AI generated

art. 535 § 5 k.p.k, art. 521 § 1 k.p.k, art. 523 § 1 k.p.k, art. 526 § 1 k.p.k, art. 443 k.p.k, art. 440 k.p.k; II KK 355/21 · Sąd Najwyższy: Jednocześnie jednak stwierdza się, że zakaz reformationis in peius, zawarty w art. 434 k.p.k. i w art. 443 k.p.k. gwarantuje oskarżonemu, że wniesienie przez niego środka odwoławczego nie spowoduje dla niego skutków niekorzystnych (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 stycznia 2013 r., III KK 416/12, LEX nr 1235886). Zakaz ten został niewątpliwie naruszony w niniejszej sprawie, w której kontrola instancyjna zainicjowana przez skazaną doprowadziła do wydania orzeczenia o surowszej treści – a więc do pogorszenia jej sytuacji doszło w zakresie rzeczywistego wymiaru orzeczonej kary.

Keywords

AI generated
temporary work incapacity alternative measure to detention revocation of suspended sentence substitute custodial sentence suspension of unemployment benefits fitness for detention

Cited Legislation

AI generated
art. 535 § 5 k.p.k
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 521 § 1 k.p.k
akt VIII Kzw (…), zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.Kasację nadzwyczajną od postanowienia Sądu odwoławczego wniósł Prokurator Generalny, który na podstawie art. 521 § 1 k.p.k.
art. 523 § 1 k.p.k
Na podstawie art. 523 § 1 k.p.k., art.
art. 526 § 1 k.p.k
523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k.
art. 443 k.p.k
Ponieważ naruszenie art. 443 k.p.k.
art. 440 k.p.k
Sąd Najwyższy podkreślał w swoim orzecznictwa, że przepis art. 440 k.p.k.
art. 98 § 1 k.p.k
art. 94 § 1 pkt 5 k.p.k

Cited Case Law

AI generated
III KK 49/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2011 r., III KK 49/11, LEX nr 860605).
III KK 416/12
Sąd Rejonowy w E., wyrokiem łącznym z dnia 28 grudnia 2010 r., połączył kary pozbawienia wolności wymierzone skazanemu R.
V KK 466/20
K. wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt III K (…), został uznany za winnego tego, że: „w dniu 3 czerwca 2015 r. w P. na ul. G. kierował samochodem osobowym marki M. o nr rej. (…) nie stosując się do wydanej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia 25 lutego 2004 r., sygn. Km II (…) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, tj. popełnienia przestępstwa z art. 180a k.k. i za to na mocy art. 180a k.k. została mu wymierzona kara 3 miesięcy pozbawienia wolności. Apelacje od tego wyroku wnieśli prokurator oraz obrońca oskarżonego.
II KK 18/21
Sygn. akt II KK 18/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Andrzej Tomczyk‎SSN Piotr MirekProtokolant Dorota Szczerbiak w sprawie A. K. skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 24 lutego 2021r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 czerwca 2017r., sygn. akt II AKa (…), częściowo zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt XII K (…) uchyla wyrok w zaskarżonej części, tj. utrzymującej w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. o wymierzeniu skazanemu kary łącznej grzywny i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania.
V KK 110/18
Sygn. akt V KK 110/18 POSTANOWIENIE Dnia 6 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie D. D.na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 6 maja 2019 r. z urzędu w przedmiocie zwrotu oskarżycielce posiłkowej opłaty od kasacji, wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt V Ka […], na podstawie art. 527 § 4 k.p.k. postanowił zarządzić zwrot oskarżycielce posiłkowej M. Ś. uiszczonej przez nią opłaty od kasacji w kwocie 450 (czterysta pięćdziesiąt) zł.
V KK 323/20
K. został oskarżony o to, żew maju 2012 r. w nieustalonym miejscu na trasie P. – J. dotykając narządów płciowych i w okolice odbytu małoletniego poniżej lat 15 D. K., oraz onanizując się w obecności małoletniego poniżej lat 15 D. K. i dotykając swoich narządów płciowych ręką małoletniego po wzięciu jej w swoją dłoń, dopuścił się innej czynności seksualnej wobec małoletniego poniżej lat 15 D. K. oraz doprowadził go do poddania się takim czynnościom, tj. o przestępstwo z art. 200 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II K (...), uznał oskarżonego M.
AI generated
X Kzw 69/14
W niniejszej sprawie sąd rejonowy wykazał należycie, z jakich względów przyjął, iż w sprawie zaistniały wskazane w art.
II K 184/19
Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 28 lutego 2017 r.
I KK 399/23
I KK 399/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 marca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)‎SSN Antoni Bojańczyk (sprawozdawca)‎SSN Dariusz Kala w sprawie G. J. , skazanego wyrokiem łącznym po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 r. w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.), kasacji wniesionej na korzyść skazanego przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 15 listopada 2022 r., sygn. akt VII Ka 1020/22 utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w Krośnie Odrzańskim IV Zamiejscowy Wydział Karny w Gubinie z dnia 25 kwietnia 2022 r., sygn. akt IV K 311/21 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w Krośnie Odrzańskim IV Zamiejscowy Wydział Karny w Gubinie z dnia 25 kwietnia 2022 r., sygn. akt IV K 311/21 i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umarza postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego;
II K 32/22
UZASADNIENIE Formularz UWŁ Sygnatura akt II K 32/22 Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, można wypełnić część 3–8formularza 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Wyroki wydane wobec skazanego Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny Data wyroku albo wyroku łącznego Sygnatura akt sprawy 1. Sąd Rejonowy w N. II Wydział Karny 3 II 2021 r. II K 340/20 2. Sąd Rejonowy w N. II Wydział Karny 9 XI 2021 r. II K 162/20 3. Sąd Rejonowy w N. II Wydział Karny 10 XI 2021 r. II K 236/21 0.1.1.2. Inne fakty 1.2.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. Skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w N. II Wydziału Karnego z dnia 3 lutego 2021 r. w sprawie sygn. akt II K 340/20 za czyn z art. 278a § 1 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278a § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k. popełniony w okresie od dnia 2 listopada 2020 r. do dnia 9 listopada 2020 r. na karę 1 roku i 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie; za czyn z art. 278a § 1 k.k. popełniony w dniu 2 listopada 2020 r. na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie; za czyn z art. 278a § 1 k.k. popełniony w dniu 7 listopada 2020 r. na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie; za czyn z art. 278 § 1 k.k. popełniony w dniu 5 września 2020 r. na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie; przy czym w miejsce w/w jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczono karę łączną 1 roku i 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie; Odpis wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 3 lutego 2021 r. k. 35 - 37 Karta karna k. 33 - 34 2. Postanowieniem Sądu Rejonowego w N. II Wydziału Karnego z dnia 10 sierpnia 2021 r. /sygn. akt II Ko 388/21/ zarządzono wykonanie 300 dni zastępczej kary pozbawienia wolności wobec nie wykonania kary łącznej ograniczenia wolności orzeczonej w sprawie sygn. akt II K 340/20. Postanowienie Sądu Rejonowego w N. z dnia 10 sierpnia 2021 r. /sygn. akt II Ko 388/21/ k. 62 3. Zastępczą karę pozbawienia wolności skazany M. Z. odbywa od dnia 30 grudnia 2021 r. od godz. 7:10 do dnia 26 października 2022 r. do godz. 7:10. Do zakładu karnego został doprowadzony. Wykaz wykonywanych kar sporządzony przez ZK k. 10 4. Skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w N. II Wydziału Karnego z dnia 9 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt II K 162/20 za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. popełniony w okresie od dnia 29 marca 2020 r. do dnia 4 kwietnia 2020 r. na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności; za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełniony w okresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 23 marca 2020 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności, przy czym w miejsce w/w jednostkowych kar pozbawienia wolności orzeczono karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Odpis wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 9 listopada 2021 r. k. 38 - 42 5. Kara łączna pozbawienia wolności orzeczona w sprawie sygn. akt II K 162/20 została wprowadzona do wykonania. Skazany ma ją odbywać w okresie od dnia 26 października 2022 r. do dnia 25 grudnia 2023 r. Wykaz wykonywanych kar sporządzony przez ZK k. 10. 6. Skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w N. II Wydziału Karnego z dnia 10 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt II K 236/21 za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 31 grudnia 2020 r. na karę 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin miesięcznie. Odpis wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 10 listopada 2021 r. k. 43 - 44. 7. Nie zarządzono zastępczej kary pozbawieni wolności w zamian za karę łączną ograniczenia wolności ze sprawy sygn. akt II K 236/21. Postępowanie wykonawcze w zakresie kary ograniczenia wolności zostało zawieszone /z uwagi na pozbawienie wolności w innych sprawach/. informacja k. 44 8. Skazany w trakcie odbywania kary w zakładzie karnym zachowuje się poprawnie. Został zatrudniony odpłatnie w zakładzie karnym, jednak nie realizuje obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwami szkody. Opinia o skazanym k. 10v 1.2.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------- ---------------------------------------------------------------- ---------------- ---------------- 1.Ocena Dowodów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.2.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1. - 8. Odpis wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 3 lutego 2021 r. Wszystkie te dokumenty zostały sporządzone zgodnie z przepisami prawa przez osoby do tego uprawnione. Treść, jak i forma dokumentów nie budziły jakichkolwiek zastrzeżeń ze strony Sądu, również strony nie zgłaszały żadnych zastrzeżeń odnośnie tych dokumentów. Karta karna Postanowienie Sądu Rejonowego w N. z dnia 10 sierpnia 2021 r. /sygn. akt II Ko 388/21 Wykaz wykonywanych kar sporządzony przez ZK Odpis wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 9 listopada 2021 r. Odpis wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 10 listopada 2021 r. Informacja Opinia o skazanym 0.1.2.2.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów 0.2.(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.2.1 albo 1.2.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------- --------------------- ------------------------------------------------------------------------- 1.PODSTAWa KARY ŁĄCZNEJ Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznego i sygnatura akt sprawy Kary lub środki karne podlegające łączeniu 1. Wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia 3 lutego 2021 r. w sprawie sygn. akt II K 340/20 Kary jednostkowe ograniczenia wolności: 1) 1 rok i 4 miesiące; 2) 4 miesiące; 3) 4 miesiące; 4) 4 miesiące; 2. Wyrok Sądu Rejonowego w N. z dnia 9 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt II K 162/20 Kary jednostkowe pozbawienia wolności w wymiarze: 1) 7 miesięcy; 2) 1 roku. Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej Wszystkie wyroki objęte niniejszym postępowaniem zostały wydane przez Sąd Rejonowy w N.. Wszystkie wyroki zapadły po dniu 24 czerwca 2020 r., a więc Sąd zgodnie z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami (...)19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem (...)19 /Dz. U. z 2020 r., poz. 1086 z późn. zm./ orzekał stosując przepisy k.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 czerwca 2020 r. Analiza skazań i orzeczonych kar prowadzi do wniosku, iż zaszły podstawy do orzeczenia jednej kary łącznej. Na gruncie obecnie obowiązujących przepisów łączeniu podlegają kary jednostkowe, a nie kary wymierzone jako łączne. Wobec tego Sąd w pkt. I wyroku łącznego na podstawie art. 85 § 1 k.k. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami (...)19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem (...)19 /Dz. U. z 2020 r., poz. 1086 z późn. zm./ rozwiązał węzeł kary łącznej ograniczenia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w N. II Wydziału Karnego z dnia 3 lutego 2021 r. w sprawie sygn. akt II K 340/20 oraz rozwiązał węzeł kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w N. II Wydziału Karnego z dnia 9 listopada 2021 r. w sprawie sygn. akt II K 162/20. Sąd połączył kary jednostkowe pozbawienia wolności zapadłe w sprawie sygn. akt II K 162/20 oraz kary jednostkowe ograniczenia wolności zapadłe w sprawie sygn. akt II K 340/20. W sprawie tej kara ograniczenia wolności wobec uchylania się przez skazanego od wykonywania prac społecznych została zamieniona na zastępczą karę pozbawienia wolności /k. 62/. Sąd nie znalazł podstaw do obejmowania karą łączną pozbawienia wolności kary ograniczenia wolności orzeczonej w sprawie sygn. akt II K 236/21. Wobec skazanego nie zarządzono zastępczej kary pozbawienia wolności w zamian za karę ograniczenia wolności w sprawie sygn. akt II K 236/21, kurator nie złożył wniosku w tym przedmiocie, brak okoliczności wskazujących na uchylanie się przez skazanego od wykonywania tej kary ograniczenia wolności. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r. w sprawie sygn. akt P 20/17 stwierdził, że art. 87 § 1 k.k. w zakresie, w jakim nakłada na sąd obowiązek połączenia kar pozbawienia wolności i ograniczenia wolności oraz wymierzenia kary łącznej pozbawienia wolności po dokonaniu zamiany kary ograniczenia wolności na karę pozbawienia wolności, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał wskazał, że przepis art. 87 § 1 k.k. redukuje funkcję rozpatrzenia sprawy i wymierzania sprawiedliwości do automatycznego przeliczenia kary ograniczenia wolności na karę pozbawienia wolności zgodnie z zasadami określonymi w ustawie oraz orzeczenia w miejsce kar wymierzonych za zbiegające się przestępstwa jednej kary łącznej pozbawienia wolności. Kara pozbawienia wolności jest karą niewątpliwie najbardziej dolegliwą spośród kar przewidzianych przez ustawę karną. Zasadność orzeczenia kary łącznej z zastosowaniem przelicznika z art. 87 § 1 k.k. w sytuacji zbiegu kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności powinna być rozważana szczególnie w tych sytuacjach, gdy uprzednio doszło do orzeczenia zastępczej kary pozbawienia wolności za karę ograniczenia wolności /tak Sąd Okręgowy w Legnicy w postanowieniu z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. akt IV Kz 460/20/. Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 2 września 2019 r., sygn. akt II AKa 240/19 stwierdził, że w przypadku łączenia w wyroku łącznym kary pozbawienia wolności i kary ograniczenia wolności sądy nie powinny czynić tego w sposób automatyczny, lecz każdorazowo rozważyć, czy łączenie tych kar jest uzasadnione na kanwie przedmiotowej sprawy. W konsekwencji powyższego Sąd na podstawie art. 568a § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 569 § 1 k.p.k. w zw. z art. 85a k.k. i art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k., art. 87 § 1 k.k. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami (...)19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem (...)19 /Dz. U. z 2020 r., poz. 1086 z późn. zm./ i w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami (...)19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem (...)19 /Dz. U. z 2020 r., poz. 1086 z późn. zm./ połączy jednostkowe kary ograniczenia wolności i pozbawienia wolności orzeczone w sprawach: a) Sądu Rejonowego w N. II Wydziału Karnego z dnia 3 lutego 2021 r. w sprawie sygn. akt II K 340/20 i Sądu Rejonowego w N. II Wydziału Karnego z dnia 9 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt II K 162/20 i orzekł wobec skazanego M. Z. karę łączną 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności. 1.WYMIARKARY Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej Skazany wnosił o wymierzenie mu kary łącznej zgodnie z zasadą pełnej absorpcji. Żądanie pełnej absorpcji przy wymiarze kary łącznej jest pozbawione podstaw prawnych z uwagi na aktualne brzmienie art. 86 § 1 k.k., który wyklucza możliwość orzeczenia kary z zastosowaniem takiej zasady /tak wyrok SA w Poznaniu z dnia 28 września 2021 r., sygn.. akt II AKa 189/21/. Wymiar kary łącznej powinien odpowiadać zakresowi zawartości kryminalnej czynów, jakich sprawca się dopuścił /wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt II Aka 270/18, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt II Aka 1/18/. Wymiar kary łącznej nie powinien zasadniczo odbiegać od tego wymiaru, który miałby miejsce, gdyby orzekano o tym zagadnieniu w jednym postępowaniu. Wymierzenie in concreto kary łącznej przy stosowaniu określonej zasady jej wymiaru /absorpcji, asperacji czy kumulacji/ stanowi rezultat koniecznego uwzględnienia przy wyrokowaniu łącznym okoliczności, które nie mogły być wcześniej przedmiotem oceny sądu, takich jak globalna liczba popełnionych przestępstw, ich rodzaj i łączące je relacje przedmiotowo-podmiotowe, co determinuje potrzebę takiego ukształtowania kary łącznej, aby te wszystkie aspekty - w wyniku stosowania dyrektyw prewencji szczególnej i ogólnej - zostały uwzględnione. Mający w tym przypadku zastosowanie art. 53 § 1 k.k. nakazuje uwzględnienie również celu zapobiegawczego i wychowawczego, które kara łączna ma osiągnąć w stosunku do skazanego /tak Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia z dnia 28 marca 2019 r., sygn.. akt II AKa 40/19/. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa 34/19 „Popełnienie większej ilości przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji”. Sąd biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria /wielokrotne ataki na cudze mienie, dokonywanie kradzieży zuchwałych, kradzieży z włamaniem, działanie w ramach recydywy, dotychczasowy tryb życia sprawcy, który jest osobą wielokrotnie karaną sądownie - od 2016 r. karany 9 - krotnie/ uznał, iż karą, która jest w stanie osiągnąć cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do skazanego jest kara 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności /minimalny wymiar kary łącznej zgodnie z regułami art. 86 k.k. wynosił 1 rok i 1 miesiąc pozbawienia wolności, maksymalny zaś 2 lata i 9 miesięcy pozbawienia wolności/. Sąd przy wymiarze kary łącznej miał na uwadze, iż przypisane skazanemu przestępstwa zostały popełnione w bliskich odstępach czasu i wszystkie skierowane przeciwko temu samemu dobru prawnemu, dlatego też z tego powodu obniżył wymiar kary łącznej stosując zasadę częściowej absorpcji. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyrok łączny jest instytucją mającą racjonalizować wymiar kary, a nie służyć wyłącznie poprawie sytuacji skazanych. Dlatego też stosowanie absorpcji przy wymiarze kary łącznej nie może być sprzeczne z zapobiegawczymi i wychowawczymi celami kary i działać demoralizująco na sprawców przestępstw, służąc odbieraniu kary łącznej, jako instytucji będącej swoistym premiowaniem osób popełniających szereg przestępstw. Wymiar kary łącznej, ma w swej istocie charakter ocenny i to, że orzeczona kara nie spełnia oczekiwań skazanego, a nawet w odczuciu społecznym może uchodzić za surową, nie oznacza, że można ją skutecznie kwestionować /wyrok SA w Białymstoku z dnia 22 października 2019 r., sygn. akt II AKa 182/19, LEX nr 3222191/. Sąd nie znalazł żadnych innych przesłanek, które przemawiałyby za orzeczeniem kary łącznej w niższym wymiarze. Należy pamiętać, że skazany z kradzieży uczynił sobie źródło stałego dochodu, współdziałał z innymi osobami w tym procederze, przestępstw dopuszczał się nagminnie, część z nich miała charakter zuchwały. Nadto jak wynika z opinii zakładu karnego skazany deklaruje wprawdzie krytyczny stosunek do popełnionych przestępstw, co jest oczywiście pozytywne, ale deklaracja ta nie wiąże się z realizacją obowiązku naprawienia szkód wyrządzonych pokrzywdzonym. Skazany mimo że jest zatrudniony odpłatnie obowiązku tego nie realizuje k. 10v/. W ocenie Sądu kara łączna w niższym wymiarze byłaby wobec skazanego M. Z. zbyt łagodna, a przez to nie spełniałaby swoich celów w zakresie prewencji indywidualnej, jak i prewencji ogólnej. Kara łagodniejsza byłaby dla niego wręcz zachętą do prowadzenia dotychczasowego stylu życia. 1.Wymiar Środka karnego Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy łącznym wymiarze środka karnego Brak było środków karnych, które podlegałyby łączeniu w wyroku łącznym. 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU łĄCZNym Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Na podstawie art. 572 k.p.k. Sąd umorzył postępowanie w pozostałej części, tj. w zakresie połączenia kary ograniczenia wolności orzeczonej w sprawie sygn. akt II K 236/21. IV. Z uwagi na fakt, że oprócz kar pozbawienia wolności i kar ograniczenia wolności nie było innych składników wskazanych wyroków do połączenia, w pozostałym zakresie połączone wyroki pozostawiono do odrębnego wykonania V. Na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt. II zaliczono skazanemu M. Z. okres dotychczas odbytej zastępczej kary pozbawienia wolności w sprawie Sądu Rejonowego w Nidzicy sygn. akt II K 340/20, tj. od godz. 7:10 dnia 30 grudnia 2021 r. do dnia 22 września 2022 r. 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VI. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze /Dz. U. z 2015 r., poz. 615 z późn. zm./ w zw. z § 17 ust. 5 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu Sąd przyznał adwokatowi K. P. Kancelaria Adwokacka w N. od Skarbu Państwa kwotę 120 złotych wraz z należnym podatkiem VAT w kwocie 27,60 zł, tj. łącznie kwotę 147,60 zł. VIII. Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił skazanego M. Z. w całości od obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty. Skazany obecnie przebywa w zakładzie karnym, posiada zobowiązania wobec pokrzywdzonych, które powinien w pierwszej kolejności uregulować. 1.PODPIS ZARZĄDZENIE (...) (...) (...) (...) (...)
II K 580/16
II K 711/15 za czyn popełniony w nocy z 14 na 15 października 2015 roku z art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KK 355/21 POSTANOWIENIE Dnia 11 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Marek Pietruszyński‎SSN Eugeniusz Wildowicz po rozpoznaniu w dniu 11 października 2021 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w sprawie W.W., wobec której określono zastępczą karę pozbawienia wolności w rozmiarze 150 dni, kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na korzyść skazanej od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt VIII Kzw (…), utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 31 lipca 2019 r., sygn. akt VIII Ko (…), uchyla zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w W. i przekazuje sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2019 r., sygn. akt VIII Ko (…) (II K (…)), Sąd Rejonowy w W. w postępowaniu wykonawczym zamienił wobec W.W. karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wysokości 30 godzin w stosunku miesięcznym, orzeczoną wobec skazanej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P., z dnia 13 marca 2018 r., w sprawie o sygn. akt II K (…), na zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze 150 dni. Na poczet tej kary zastępczej pozbawienia wolności zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności skazanej w sprawie od godz. 11:50 w dniu 16 maja 2017 r. do godz. 10:10 w dniu 17 maja 2017 r., oraz przy przyjęciu, że 1 dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny 2 dniom kary ograniczenia wolności, uznał Sąd tę karę za wykonaną w wysokości 2 dni.

W punkcie 3 postanowienia Sąd wstrzymał wykonanie tego orzeczenia do czasu jego prawomocności.Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skazaną na przedmiotowe postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 31 lipca 2019 r. w przedmiocie zarządzenia wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt VIII Kzw (…), zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.Kasację nadzwyczajną od postanowienia Sądu odwoławczego wniósł Prokurator Generalny, który na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. zaskarżył orzeczenie w całości na korzyść skazanej.

Na podstawie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. i art. 537 § 1 i 2 k.p.k. zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 443 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k. i art. 98 § 1 k.p.k. w zw. z art. 94 § 1 pkt 5 k.p.k., polegające na zaniechaniu dokonania przez Sąd Okręgowy prawidłowej kontroli odwoławczej, co skutkowało wydaniem wadliwego orzeczenia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego, które zapadło z rażącą i mającą istotny wpływ na treść tego orzeczenia obrazą art. 443 k.p.k., prowadzącą do jego rażącej niesprawiedliwości, podczas gdy rezultaty należycie przeprowadzonej kontroli odwoławczej winny prowadzić Sąd ad quem do konstatacji, iż Sąd Rejonowy orzekając zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze 150 dni, wydał orzeczenie surowsze niż uprzednio wydane w tej sprawie postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt VIII Ko (…) (II K (…)), którym orzeczono zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze 120 dni, a które na skutek wniesienia zażalenia wyłącznie na korzyść skazanej, zostało następnie uchylone, a tym samym do wniosku o konieczności wydania w tym zakresie orzeczenia reformatoryjnego, przy czym postanowienie Sądu odwoławczego w pisemnej części motywacyjnej nie czyni zadość wymogom stawianym treścią przepisu art. 98 § 1 k.p.k. i art. 94 § 1 pkt 5 k.p.k., gdyż nie uzasadnia w sposób należyty zajętego stanowiska, dotyczącego braku podstaw do uwzględnienia w tym zakresie zażalenia skazanej.W konkluzji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja przedstawiona przez Prokuratora Generalnego okazała się w sposób oczywisty zasadna, co umożliwiło rozpoznanie jej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. i uwzględnienie w całości.W niniejszej sprawie Sąd I instancji orzekał w postępowaniu wykonawczym dotyczącym zamiany orzeczonej kary dwukrotnie: za pierwszym razem, Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt VIII Ko (…), po rozpoznaniu wniosku kuratora sądowego w przedmiocie zarządzenia wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności w miejsce kary 10 miesięcy ograniczenia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II K (…), orzekł zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze 120 dni (k. 11-11v.).

Po rozpoznaniu zażalenia skazanej, Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt VIII Kzw (…), uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania (k. 13, k. 27-27v.). W czasie ponownego rozpoznawania przedmiotowej sprawy, Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z dnia 31 lipca 2019 r., sygn. akt VIII Ko (…), zamienił karę 10 miesięcy ograniczenia wolności na zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze 150 dni i orzekł jej wykonanie. Powyższe orzeczenie w terminie ustawowym zaskarżyła skazana, która nie sfomułowała zarzutów pod adresem orzeczenia Sądu Rejonowego wskazując, iż obecnie jest w stanie wykonać karę ograniczenia wolności (k. 56-57v.).

Sąd Okręgowy w W., po rozpoznaniu wniesionego przez skazaną środka odwoławczego, postanowieniem z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. VIII Kzw (…), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie (k. 75-76).Trzeba stwierdzić, że już na pierwszy rzut oka widoczne jest, iż za pierwszym razem orzeczono w miejsce kary 10 miesięcy ograniczenia wolności zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze 120 dni, a za drugim razem orzekając w tym samym zakresie, zamieniono tę karę 10 miesięcy ograniczenia wolności na zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze 150 dni.

Pierwotne postanowienie Sądu I instancji zaskarżone zostało jedynie przez skazaną. Sąd I instancji orzekający ponownie nie dostrzegł, że wymierzona przez niego kara zastępcza była wyższa niż wcześniej orzeczona. Również Sąd odwoławczy nie zauważył, że w tej sprawie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 443 k.p.k., stanowiącego, iż w razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego albo na jego korzyść w warunkach określonych w art. 434 § 4 k.p.k.Słusznie podnosi skarżący, że doszło zatem do naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 443 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k. polegającego na zaniechaniu dokonania przez Sąd Okręgowy prawidłowej kontroli odwoławczej w zakresie naruszenia art. 443 k.p.k. przez Sąd I instancji.

Ponieważ naruszenie art. 443 k.p.k. nie stanowiło przedmiotu zaskarżenia wniesionego przez skazaną, to prokurator wywodzi zasadność zarzutu sformułowanego w kasacji z łącznego zastosowania art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalona jest już linia orzecznicza, z której wynika, że naruszenie zakazu reformationis in peius w formule bezpośredniej (art. 434 § 1 k.p.k.), czy pośredniej (art. 443 k.p.k.), nie stanowi uchybienia kwalifikowanego jako tzw. bezwzględny powód odwoławczy, a zatem obraza tych przepisów nie może sama w sobie mieścić się w formule art. 439 § 1 k.p.k., i co oczywiste, także w dyspozycji przepisu art. 17 § 1 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2011 r., III KK 49/11, LEX nr 860605).

Jednocześnie jednak stwierdza się, że zakaz reformationis in peius, zawarty w art. 434 k.p.k. i w art. 443 k.p.k. gwarantuje oskarżonemu, że wniesienie przez niego środka odwoławczego nie spowoduje dla niego skutków niekorzystnych (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 stycznia 2013 r., III KK 416/12, LEX nr 1235886). Zakaz ten został niewątpliwie naruszony w niniejszej sprawie, w której kontrola instancyjna zainicjowana przez skazaną doprowadziła do wydania orzeczenia o surowszej treści – a więc do pogorszenia jej sytuacji doszło w zakresie rzeczywistego wymiaru orzeczonej kary.

Taka sytuacja powinna być oceniona właśnie jako rażąca niesprawiedliwość orzeczenia. Sąd Najwyższy podkreślał w swoim orzecznictwa, że przepis art. 440 k.p.k. znajduje zastosowanie, jeżeli zaskarżone orzeczenie lub zawarte w nim rozstrzygnięcie jest rażąco niesprawiedliwe, a zatem gdy dotknięte jest, niepodniesionymi w zwykłym środku odwoławczym, uchybieniami mieszczącymi się w każdej z tak zwanych względnych przyczyn odwoławczych, o ile ich waga i charakter jest taki, że czyni orzeczenie niesprawiedliwym i to w stopniu rażącym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2021 r., V KK 466/20, LEX nr 3181476).

Sąd odwoławczy ma obowiązek dokonania kontroli zaskarżonego orzeczenia pod względem merytorycznym i prawnym nie tylko w granicach środka odwoławczego, ale także z urzędu, niezależnie od tych granic, w celu stwierdzenia czy utrzymanie w mocy orzeczenia nie będzie w sposób rażący naruszać poczucia sprawiedliwości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2021 r., II KK 18/21, LEX nr 3149731).Podniesienie w ramach postępowania kasacyjnego zarzutu naruszenia prawa procesowego art. 440 k.p.k. jest dopuszczalne, ale tylko wtedy gdy zostanie on powiązany z konkretnym uchybieniem, którym obarczone jest skarżone orzeczenie, a którego nieuwzględnienie z urzędu i utrzymanie orzeczenia w mocy, spowodowało rażącą niesprawiedliwość orzeczenia Sądu pierwszej instancji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2019 r., V KK 110/18, LEX nr 2675115; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2020 r., V KK 323/20, LEX nr 3126993).

Trzeba stwierdzić, że w realiach niniejszej sprawy zaistniało rażące naruszenie prawa przez Sąd pierwszej instancji, co bez wątpienia miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia. Uchybienie to winno być dostrzeżone przez Sąd odwoławczy, który w konsekwencji był zobligowany do uchylenia zaskarżonego postanowienia, bowiem utrzymanie go w mocy było rażąco niesprawiedliwe.Sąd Najwyższy podkreślał jednoznacznie, że rażącym i mającym istotny wpływ na treść wyroku naruszeniem art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. jest zaniechanie dokonania przez Sąd Okręgowy wszechstronnej kontroli odwoławczej, w następstwie czego doszło do utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego zapadłego z oczywistym naruszeniem art. 443 k.p.k., poprzez wydanie orzeczenia surowszego niż uchylone orzeczenie poprzednie, mimo że zaskarżone zostało tylko na korzyść oskarżonego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2005 r., V KK 37/05, OSNwSK 2005, Nr 1, poz. 1238; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2017 r., IV KK 243/17, LEX nr 2340611).

W zaistniałej sytuacji procesowej należy się zgodzić z wyrażonym przez skarżącego stanowiskiem, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 443 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k., polegającego na zaniechaniu dokonania przez Sąd Okręgowy prawidłowej kontroli odwoławczej, co skutkowało wydaniem wadliwego orzeczenia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego, które zapadło z rażącą i mającą istotny wpływ na treść tego orzeczenia obrazą art. 443 k.p.k., prowadzącą do jego rażącej niesprawiedliwości.

Należycie przeprowadzona kontrola odwoławcza musiała bowiem prowadzić Sąd drugiej instancji do konstatacji, iż Sąd Rejonowy orzekając zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze 150 dni, wydał orzeczenie surowsze niż uprzednio wydane w tej sprawie, którym orzeczono zastępczą karę pozbawienia wolności w wymiarze 120 dni w sytuacji, gdy na skutek wniesienia zażalenia wyłącznie na korzyść skazanej, postanowienie to zostało następnie uchylone.W rezultacie, Sąd Najwyższy uwzględniając kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na korzyść skazanej, na mocy art. 537 § 2 k.p.k. uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w W. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, w trakcie którego będzie mieć na uwadze powyższe uwagi.as