Legislator Case Law & Legislation
II KK 353/20 AI generated

II KK 353/20 · Sąd Najwyższy

Case Number II KK 353/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome wyrok

Legislator summary

AI generated

P. został oskarżony o to, że w okresie od 7 września 1998 r. do 4 października 1998 r. w C. i G., działając w warunkach przestępstwa ciągłego, wystawił i zrealizował 6 czeków, a także dokonał 3 wypłat z bankomatów nie posiadając pokrycia na rachunku oszczędnościowo- rozliczeniowym, przez co wyłudził na szkodę banku (...) III Oddział w G. pieniądze w kwocie 7 398,96 złotych, przy czym popełnienia zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w rozmiarze przekraczającym 6 miesięcy orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 64 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 26 marca 2001 r., sygn. akt II K (...), uznał H.P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz art. 64 § 1 k.k. – i za to, na podstawie art. 286 § 2 k.k. w zw. z art. 33 § 2 k.k., wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych, przy określeniu wartości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych.

Legislator headnote

AI generated

art. 535 § 5 k.p.k, art. 286 § 1 k.k, art. 12 k.k, art. 64 § 1 k.k, art. 286 § 2 k.k, art. 33 § 2 k.k; II KK 353/20 · Sąd Najwyższy: Przechodząc do szczegółowego wyjaśnienia motywów podjętego przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że skazany przypisanego przestępstwa dopuścił się w czasie od 7 września 1998 r. do 4 października 1998 r. Ujawnione zaś w aktach sprawy dane wskazują, że przed popełnieniem tego czynu, zapadły wobec niego tylko dwa wyroki skazujące. Pierwsze z tych orzeczeń wynika z danych o karalności H. P. (k.94) – i jest nim wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 marca 1997 r., sygn. akt II K […]/97, za czyn z art. 199 § 1 d.k.k., którym wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby oraz karę grzywny w wysokości 2 000 zł (odpis wyroku k.103).

Keywords

AI generated
bank charges fraudulent use of cheque cards late payment of fees action for payment installment payments performance in lieu of fulfillment

Cited Legislation

AI generated
art. 535 § 5 k.p.k
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 286 § 1 k.k
skazanego z art. 286 § 1 k.k.
art. 12 k.k
art. 64 § 1 k.k
i art. 64 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w B.
art. 286 § 2 k.k
– i za to, na podstawie art. 286 § 2 k.k.
art. 33 § 2 k.k
z art. 33 § 2 k.k., wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych, przy określeniu wartości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych.
art. 433 § 1 k.p.k
II K (...), dopuścił się rażącego naruszenia art. 433 § 1 k.p.k., polegającego na nieprzeprowadzeniu prawidłowej kontroli odwoławczej, wyrażającej się w niepodjęciu z urzędu zbadania tego orzeczenia pod kątem szczególnej podstawy jego uchylenia lub zmiany, o której mowa w art.
art. 440 k.p.k
z art. 440 k.p.k., polegające na nieprzeprowadzeniu prawidłowej kontroli odwoławczej, w wyniku czego nie dostrzeżono, że wyrok Sądu I instancji jest oczywiście niesprawiedliwy, gdyż rażąco narusza art.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
V K 101/20
Sygn. akt V K 101/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 sierpnia 2021r. Sąd Rejonowy w. G.w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w W. w składzie: Przewodniczący – SSR Dorota Scott - Sienkiel Protokolant – sekr. sąd. Marta Kornacka w obecności Prokuratora –------ po rozpoznaniu w dniach 16.06.2021r., 25.08.2021r. na rozprawie sprawy P. L. (1) urodzonego (...) w K. syna D. i B. z d. B. oskarżonego o to, że: W dniu 25 maja 2019 roku w m. B., gm. W., prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą Skup (...) L. P. z siedzibą w miejscowości D. (...), (...)-(...) B., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził A. H. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9 100 zł, podczas zawierania transakcji sprzedaży sześciu sztuk bydła, poprzez wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru i możliwości wywiązania się z warunków zawartego zobowiązania umownego, udokumentowanego fakturą VAT (...) nr (...) z dnia 25 maja 2019 roku na kwotę 14 100 zł, z ustalonym 14 dniowym terminem płatności, z czego w dniu 21 sierpnia 2019 roku uregulował kwotę 5000 zł, nie wywiązując się natomiast z pozostałej części należności, czym działał na szkodę A. H. tj. o czyn z art. 286 §1 kk 1. Oskarżonego P. L. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 286§1 kk przy zastosowaniu art. 37a kk w zw. z art. 4§1 kk w zw. z art. 33§1 i 3 kk skazuje go na karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, przy przyjęciu, iż wysokość jednej stawki dziennej równa jest kwocie 20 (dwadzieścia) złotych. 2. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem opłaty i pozostałe koszty sądowe w kwocie 513,60 (pięćset trzynaście 60/100) złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt VK 101/20 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. P. L. (1) W dniu 25 maja 2019 roku w m. B., gm. W., prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą Skup (...) L. P. z siedzibą w miejscowości D. (...), (...)-(...) B., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził A. H. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9 100 zł, podczas zawierania transakcji sprzedaży sześciu sztuk bydła, poprzez wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru i możliwości wywiązania się z warunków zawartego zobowiązania umownego, udokumentowanego fakturą VAT (...) nr (...) z dnia 25 maja 2019 roku na kwotę 14 100 zł, z ustalonym 14 dniowym terminem płatności, z czego w dniu 21 sierpnia 2019 roku uregulował kwotę 5000 zł, nie wywiązując się natomiast z pozostałej części należności, czym działał na szkodę A. H., tj. czyn z art. 286§1 kk Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W dniu 25 maja 2019r. A. H., zainteresowany sprzedażą bydła, zadzwonił pod numer telefonu, wskazany na znalezionej przez siebie ulotce. Po krótkiej rozmowie, do miejsca zamieszkania pokrzywdzonego przyjechał oskarżony P. L. (1) i załadował na samochód ciężarowy 6 jałówek. Strony transakcji uzgodniły cenę sprzedaży na kwotę 14.100 zł. P. L. (1), prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą SKUP (...) w miejscowości D. (...), (...)-(...) B., wystawił fakturę (...) Nr (...) na wskazaną kwotę, płatną przelewem w terminie 14 dni. Kiedy po umówionym terminie zapłata nie wpłynęła na konto pokrzywdzonego, ten zadzwonił do oskarżonego. P. L. (2) uspokoił A. H. twierdząc, że wyjaśni to z księgowym, który miał pieniądze przelać. Pokrzywdzony czekał na przelew jeszcze dwa tygodnie i w związku z tym, że oskarżony więcej nie odbierał od niego telefonów, złożył zawiadomienie o przestępstwie. protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i zeznania A. H. 2-3, 47-48, 297 kopia faktury 4 Oskarżony w dniu 28 maja 2019r. sprzedał 8 sztuk bydła Z. B., w tym jałówki zakupione od A. H.. Z tytułu transakcji otrzymał zapłatę na konto w wysokości 24.300 zł Jednak dopiero w dniu 21 sierpnia 2019r. zapłacił pokrzywdzonemu częściowo za fakturę, przelewając na jego konto kwotę 5.000 zł . Oskarżony decydując się na zakup bydła u pokrzywdzonego miał duże problemy finansowe- długi z tytułu zaciągniętych wcześniej zobowiązań, postępowania egzekucyjne. Na koniec 2019r. firma oskarżonego odnotowała stratę. Posiadając ogromne zadłużenie, kontynuował jednak skup bydła licząc na to, że zarobek pokryje straty. Zobowiązanie wobec pokrzywdzonego oskarżony wykonał dopiero w całości spłacając go w sierpniu 2021r. kopia polecenia przelewu 30 zeznania A. H. 47-48 pismo (...) 68 zeznania Z. B. 97 potwierdzenie przelewu 99 kopia faktury 100 zestawienie operacji 110 wyjaśnienia oskarżonego 136-141 zeznania A. Z. 283 A. H. nie był jedynym pokrzywdzonym, którego oskarżony wprowadził w błąd co do zamiaru i możliwości wywiązania się z transakcji. W okresie od 31 sierpnia 2018r. do 10 maja 2019r. w podobnych okolicznościach oszukał co najmniej 33 osoby. odpis wyroku Sądu Rejonowego w. Ł. VII Zamiejscowy Wydział w K. z dnia 8.08.2019r. sygn. akt VIIK 100/19 40-46 odpis wyroku Sądu Rejonowego w. S. z dnia 14.11.2019r. sygn. akt IIK 359/19 122-123 odpis wyroku Sądu Rejonowego w. N. z dnia 23.07.2020r. sygn. akt IIK 62/20 302 odpis wyroku Sądu Rejonowego w. I. z dnia 29.11.2019r. sygn. akt IIK 811/19 316 W dacie czynu oskarżony miał w pełni zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia, i pokierowania swoim postępowaniem. U badanego nie stwierdzono objawów choroby psychicznej lub innego zakłócenia czynności psychicznych, które miałyby wpływ "tempore criminis" na poczytalność. Rozpoznano u niego zaburzenia somatyzacyne (nerwicowe). opinia- sądowo- psychiatryczna 146- Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 Wszystkie wymienione w pkt 1.1. formularza dowody Sąd uznał za wiarygodne, gdyż korespondują ze sobą tworząc nie budzący wątpliwości obraz sytuacji. Oskarżony nie kwestionował okoliczności zawarcia transakcji, jak również wyjaśnił powody, dla których nie zapłacił za bydło. Wyroki skazujące obrazują, na jaką skalę oskarżony zaciągał zobowiązania i jakie posiadał długi na dzień zawarcia transakcji z A. H.. Opinia sądowo psychiatryczna nie rodzi zastrzeżeń, gdyż jest jasna, czytelna, zawiera przekonywującą argumentację. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu wydruki deklaracji VAT w oparciu o wymienione dokumenty nie jest możliwe określenie kondycji finansowej oskarżonego, w tym określenie wysokości osiągniętego w 2019r. zysku PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 P. L. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Przestępstwo oszustwa może być popełnione tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim, kierunkowym, obejmującym cel i sposób działania sprawcy. Podstawowym kryterium rozgraniczenia oszustwa od niewywiązania się ze zobowiązania o charakterze cywilnoprawnym jest wykazanie, że w chwili zawierania zobowiązania (umowy) sprawca działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, to jest dążył do uzyskania świadczenia poprzez wprowadzenie w błąd lub wyzyskanie błędu co do okoliczności mających znaczenie dla zawarcia umowy - mając świadomość, że gdyby druga strona umowy znała rzeczywisty stan, nie zawarłaby umowy lub nie zawarłaby jej na tych warunkach, na jakich została zawarta (np. bardziej skuteczniej zabezpieczyłaby jej realizację). Jednocześnie ocena zamiaru sprawcy nie może wyłącznie sprowadzać się do oceny składanych deklaracji przez ewentualnego sprawcę co do chęci wywiązania się umowy, a winna uwzględniać wszystkie aspekty sprawy, w tym rzeczywiste działania jakie podjął sprawca by dotrzymać warunków umowy. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że przy ustalaniu zamiaru sprawcy oszustwa należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności, na podstawie których można wyprowadzić wniosek dotyczący realności wypełniania obietnic złożonych przez sprawcę, a więc całokształt możliwości finansowych, w tym osiąganych realnie dochodów, skalę przyjętych, a także zaciągniętych wcześniej zobowiązań finansowych obciążających sprawcę, niezależnie od obciążeń, jakie bierze na siebie z tytułu zawieranej umowy, której niewypełnienie stanowiło podstawę wszczęcia postępowania karnego ( wyrok SA w Katowicach z 13 grudnia 2001 r., II AKa 312/01, KZS 2002, z. 4, poz. 45, wyrok SA w Katowicach z 20 listopada 2018r. , II Aka 343/2018, Komentarz do art. 286 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Zoll (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II). W orzecznictwie podkreśla się, że aby ustalić czy mamy do czynienia z oszustwem, czy tylko z niekaralnym niedotrzymaniem warunków umowy, należy dokonać całościowej, kompleksowej oceny wszystkich okoliczności dotyczących zawarcia przedmiotowej transakcji, w tym (oprócz możliwości finansowych oskarżonego) również zachowania się oskarżonego przed i po zawarciu umowy. Praktyka sądowa, a więc i zasady doświadczenia życiowego, uczą, że w razie oszukańczego zamiaru podmiot jest aktywny przed zawarciem umowy, chcąc wzbudzić zaufanie drugiej strony kontraktu, natomiast po uzyskaniu korzyści majątkowej zrywa te kontakty. (np. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku - II Wydział Karny z dnia 28 marca 2018 r. II AKa 14/18, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 27 maja 2015 r., II AKa 79/15, LEGALIS nr 1396521). W przedmiotowej sprawie oskarżony zaciągnął zobowiązanie wobec pokrzywdzonego będąc w pełni świadomym swoich problemów finansowych i ciążących na nim licznych długów z tytułu zakupionego wcześniej bydła. Od początku wiedział, że nie będzie w stanie wywiązać się z umowy i zapłacić pieniędzy w umówionym terminie. Ta okoliczność świadczy o tym, że wprowadził pokrzywdzonego w błąd w zakresie zamiaru i możliwości zapłaty ceny sprzedaży bydła na warunkach uzgodnionych ze sprzedawcą. Będąc niewypłacalnym zaciągał kolejne zobowiązania, licząc, że w ten sposób spłaci poprzednie długi, ale odbywało się to kosztem kolejnych osób nieświadomych rzeczywistej sytuacji majątkowej oskarżonego. Takie postępowanie realizuje znamiona przestępstwa z art. 286§1 kk. Wyjaśnienia oskarżonego, w których nie przyznał się do popełnienia przestępstwa oszustwa, stanowią jedynie polemikę z powyższym wywodem, która z wyłożonych względów nie może się ostać. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. L. (1) 1 1 Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze wszystkie okoliczności przedmiotowo- podmiotowe sprawy, w tym sposób działania sprawcy, wartość szkody. Z jednej strony na dzień popełnienia przestępstwa oskarżony był karany tylko za przestępstwo z art. 233§1 kk, ale toczyły się już pierwsze postępowania o przestępstwa z art. 286§1 kk (karta karna, k. 313-314) a mimo to oskarżony nie przerwał przestępczego procederu. Na korzyść oskarżonego przemawia fakt, że przed wydaniem wyroku w przedmiotowej sprawie, uregulował zobowiązanie wobec pokrzywdzonego w całości. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd orzekł wobec oskarżonego – przy zastosowaniu art. 37a kk w brzmieniu obowiązującym przed 24.06.2020r., korzystniejszym dla oskarżonego- karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych. Zdaniem Sądu kara ta jest sprawiedliwą reakcją za przypisany oskarżonemu czyn, spełni funkcję w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej. Przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł Sąd kierował się wskazaniami wymienionymi w art. 33§3 kk, a więc wziął pod uwagę z jednej strony znaczne możliwości zarobkowe oskarżonego, młodego i zdrowego człowieka, z drugiej, liczne ciążące na nim zobowiązania finansowe. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2 Stosownie do art. 627 kpk Sąd zasądził do oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które złożyła się opłata w wysokości 400 zł (wyliczona zgodnie z art.3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23.06.1973r.,tj. Dz. U. z 1983r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) oraz wydatki SP na wynagrodzenia biegłych psychiatrów w wysokości 383,60 zł, koszty doręczenia korespondencji- 40 zł, z tytułu uzyskania danych o karalności- 90 zł. Podpis
II K 756/19
Sygn. akt II K 756/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 marca 2020r. Sąd Rejonowy w Prudniku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR Tomasz Ebel Protokolant: st.sekr. sądowy Irena Bałucka przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej --------- po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. i 12 marca 2020r. sprawy K. S. (S.) s. J. i H. z domu A. ur. (...) w Z. oskarżonego o to, że: w dniu 28 maja 2018r w sklepie (...) w P. działając z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci uzyskania dla siebie kredytu ratalnego na zakup sprzętu elektronicznego w wysokości: 5676,52 zł, wprowadził w błąd pracownika sklepu, co do autentyczności danych zawartych w oświadczeniu dotyczącym swojego zatrudnienia i wysokości osiąganych dochodów jak również możliwości wywiązania się z umowy o kredyt na zakup towarów i usług nr (...) i rzeczywistego zamiaru spłaty zaciągniętego zobowiązania finansowego, które to okoliczności miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, przez co doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 5676,52 zł, (...) Bank S.A. we W. oraz działał na jego szkodę tj. o przestępstwo z art. 286 § l kk I. uznaje oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, przyjmując, że dopuścił się go mając w stopniu znacznym ograniczoną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, tj. przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 31 §2 kk i za to na podstawie art. 286 §1 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 kk wykonanie orzeczonej w punkcie I wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 1 (jednego) roku; III. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązuje oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby raz na cztery miesiące; IV. na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzecz (...) Bank SA we W. kwoty 5.676,52 (pięć tysięcy sześćset siedemdziesiąt sześć 52/100) złotych; V. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. P. z Kancelarii Adwokackiej w P. kwotę 619,92 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu; VI. na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego z obowiązku zapłaty kosztów sądowych, w tym opłaty, obciążając nimi Skarb Państwa w całości. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 756/19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 0.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. K. S. w dniu 28 maja 2018 roku w sklepie (...) w P. działając z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci uzyskania dla siebie kredytu ratalnego na zakup sprzętu elektronicznego w wysokości 5676,52 złote wprowadził w błąd pracownika sklepu, co do autentyczności danych zawartych w oświadczeniu dotyczącym swojego zatrudnienia i wysokości osiąganych dochodów jak również możliwości wywiązania się z umowy o kredyt na zakup towarów i usług nr (...) i rzeczywistego zamiaru spłaty zaciągniętego zobowiązania finansowego, które to okoliczności miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, przez co doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 5676, 52 złotych, (...) Bank S.A. we W. oraz działał na jego szkodę, Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Oskarżony K. S. zamieszkuje wraz z matką oraz córką w miejscowości K.. Oskarżony od wielu lat choruje na padaczkę oraz poalkoholowy zespół abstynencyjny. Posiada orzeczenie o niepełnoprawności umiarkowanej, od wielu lat nie jest zatrudniony pozostając na utrzymaniu matki, nadużywa alkoholu. Z racji schorzenia oskarżony jest nadzorowany przez członków rodziny. częściowo zeznania św. S. Ć. 68 częściowo wyjaśnienia oskarżonego 67-68 dokumentacja medyczna 53-64 opinia sądowo-psychiatryczna 76-79 W dniu 28 maja 2018 roku oskarżony udał się do sklepu (...) w P. z zamiarem zawarcia tam umowy kredytu na zakup sprzętu elektronicznego na raty. W sklepie wybrał telewizor, sprzęt AGD oraz inne akcesoria. Zgodnie z obowiązującą procedurą pracownik sklepu, upoważniony do zawierania umów kredytowych, D. P. (1) przystąpił do sporządzania umowy kredytowej. W tym celu poprosił oskarżonego o okazanie dowodu osobistego, który mu go okazał. Oskarżony nie wzbudzał podejrzeń, nie znajdował się pod widocznym wpływem alkoholu lub środków odurzających i posiadał ważny dowód osobisty serii (...). Okazany dokument pracownik wpisał do systemu i zaczął uzupełniać wniosek o przyznanie kredytu na zakup towarów. Zgodnie z danymi przekazanymi przez oskarżonego do wniosku wpisano jako adres zamieszkania P. ul. (...), numer (...) oraz adres e-mail (...) Nadto oskarżony podał, że jest zatrudniony w spółdzielni (...) w P. przy ul. (...) od 8 maja 2013 roku na czas nieokreślony jako lakiernik, za wynagrodzeniem 2300 złotych miesięcznie. Po weryfikacji wniosku o udzielenie kredytu (...) Bank S.A. we W. zaakceptował pozytywnie wniosek udzielając oskarżonemu kredytu na zakup towarów i usług nr (...) w wysokości 5676,52 złotych., który miał być spłacony w 48 ratach po 140,02 złotych każda. zeznania św. T. T. 8-9 zeznania św. D. P. 68 częściowo wyjaśnienia oskarżonego 67-68 zawiadomienie banku 1 umowa o kredyt 11-15 pismo ZUS 22 Pomimo zawarcia umowy kredytowej oskarżony nie dokonał wpłaty jakiejkolwiek raty. W związku z powyższym bank wszczął działania windykacyjne w trakcie których ustalono, że zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Pismem z dnia 27 marca 2019 roku (...) Bank S.A. złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez oskarżonego K. S.. zawiadomienie banku 1 0.1. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 2. OCena DOWOdów 0.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1 zeznania świadków T. T. D. P. Zeznania świadków są wiarygodne, bowiem są jasne, spójne, logiczne, konsekwentne, a nadto zbieżne z dowodami z dokumentów. W ocenie Sądu świadkowie kierowali się wyłącznie potrzebą obiektywnego przedstawienia zdarzenia, relacjonowali okoliczności zajścia w sposób, który zdaniem Sądu nie budził jakichkolwiek wątpliwości co do prawdziwości ich obserwacji, a brak jest okoliczności, które przemawiałyby za ich odmienną oceną. Sąd nie znalazł żadnego powodu, aby zeznaniom świadków odmówić waloru wiarygodności. Świadek D. P. (1) wprost wskazał, że każdorazowo przed udzieleniem kredytu pobiera się od klienta dowód osobisty, który nie może nosić oznak zniszczenia i winien być ważny. Co więcej odmawia się udzielenia kredytu osobom będącym pod działaniem alkoholu oraz środków odurzających, zaś klient musi mieć schludny wygląd. dowody z dokumentów Sąd dowody te uznał za wiarygodne, ze względu na ich obiektywność. W toku prowadzonego postępowania żadna ze stron ich nie kwestionowała. Dokumenty zostały sporządzone zgodnie z obowiązującym przepisami, z zachowaniem procedur. częściowo wyjaśnienia oskarżonego Sąd częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim nie są one sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w pozostałym zakresie uznając je za linię obrony ukierunkowaną na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Zważyć należy, że oskarżony przyznał, że był w sklepie (...) i zawarł umowę kredytową przy czym wyjaśnienia, że nie wiedział jakie dokumenty podpisuje uznać należy za wykrętne. Nie potwierdzono innymi dowodami jego wersji, którą dopiero podał przed Sądem, że za zawarcie przedmiotowej umowy mu zapłacono. Okoliczność ta i tak ma prawnie irrelewantne znacznie dla uznania jego winy i sprawstwa. częściowo zeznania św. S. Ć. Sąd podszedł do zeznań świadka z dozą ostrożności, jako osoby najbliższej dla oskarżonego. Świadek o przebiegu zdarzenia wie wyłącznie z relacji oskarżonego, który mu potwierdził wyjazd do sklepu w N. lub K. z jakimiś mężczyznami, którzy kazali mu coś za pieniądze podpisywać. Świadek przyznał, że oskarżony nadużywa alkoholu. opinia sądowo-psychiatryczna Sąd uznał opinię sądowo – psychiatryczną za miarodajną z uwagi na jej rzetelność, jasność, zupełność i fachowość. Opinia została sporządzona pod względem formalnym zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, żadna ze stron w toku postępowania jej nie kwestionowała. Z opinii wprost wynika, że oskarżony nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo, zaś z racji organicznych zaburzeń osobowości oraz zespołu zależności alkoholowej oskarżony w znacznym stopniu miał ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem w rozumieniu art. 31 §2 kk. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1 częściowo wyjaśnienia oskarżonego Sąd częściowo dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim nie są one sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w pozostałym zakresie uznając je za linię obrony ukierunkowaną na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Oskarżony wyjaśnił bowiem, że nieznana mu osoba zaproponowała mu 50 złotych po czym wraz z nieznanymi osobami wsiadł do ich samochodu i udał się do swojego mieszkania po dowód osobisty. Sam dowód był przecięty z racji upływu ważności. Następnie mężczyźni wraz z oskarżonym udali się do sklepu w którym oskarżony podpisywał przedstawione mu dokumenty. Po zdarzeniu mężczyźni ci mieli pobrać sprzęt zaś oskarżonemu po odwiezieniu do domu wypłacić 20 złotych. W ocenie Sądu takiej treści wyjaśnienia oskarżonego nie brzmią wiarygodne i są sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Oskarżony sam wyjaśnił, że nie posiadał aktualnego dowodu osobistego, który przechowywała córka zaś sam był wyłącznie w posiadaniu unieważnionego dowód osobistego. Tymczasem pracownik sklepu wprost wskazał, że przed sporządzeniem wniosku o przyznanie kredytu na zakup towaru od klienta pobiera się dowód osobisty, który nie może posiadać cech zniszczenia i być ważny. Wbrew twierdzeniom oskarżonego unieważniony dowód osobisty posiada serię (...), zaś w umowie wskazano serię nr (...), który to dowód, jako aktualny, oskarżony okazał na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 roku. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 K. S. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu wyrokiem czynu nie budzi wątpliwości przy czym Sąd przyjął, że oskarżony dopuścił się go mając w stopniu znacznnym ograniczoną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem w rozumieniu art. 31 §2 kk. Wątpliwości nie budzą również okoliczności popełnienia przestępstwa. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wprost wynika, że oskarżony w dniu 28 maja 2018 roku w sklepie (...) w P. działając z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci uzyskania dla siebie kredytu ratalnego na zakup sprzętu elektronicznego w wysokości 5676,52 złote wprowadził w błąd pracownika sklepu, co do autentyczności danych zawartych w oświadczeniu dotyczącym swojego zatrudnienia i wysokości osiąganych dochodów jak również możliwości wywiązania się z umowy o kredyt na zakup towarów i usług nr (...) i rzeczywistego zamiaru spłaty zaciągniętego zobowiązania finansowego, które to okoliczności miały istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, przez co doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 5676, 52 złotych, (...) Bank S.A. we W. oraz działał na jego szkodę. Zdaniem Sądu oskarżony działał z zamiarem dokonania oszustwa. Świadczą o tym oszukańcze metody jakie podjął w celu realizacji zamiaru. Zważyć należy, że nie potrzeba specjalistycznej wiedzy bankowej aby wiedzieć, że bank określa zdolność kredytową oceniając sytuację majątkową wnioskodawcy, przy czym w pierwszej kolejności badania się jego dochody, jego zobowiązania aby ustalić czy mając określone dochody, wnioskodawca będzie mógł spłacać. Tymczasem oskarżony świadomie i umyślnie podał fałszywy adres zamieszkania, numer telefonu oraz adres mailowy. Nadto aby uwiarygodnić swoją zdolność kredytową podał, że jest zatrudniony na czas nieokreślony w spółdzielni mieszkaniowej w P. przy ul. (...) podczas gdy w rzeczywistości od kilku lat nie pracował i nigdy nie był zatrudniony ww. spółdzielni. Po zawarciu umowy nie uiścił jakiejkolwiek raty kredytowej. Tym samym uwzględniając swoją rzeczywistą sytuację materialną oskarżony mógł co najmniej przewidywać, że może kredytu nie otrzymać. W świetle tych ustaleń linia obrony oskarżonego zmierzająca do wykazania, że osoby trzecie nakłoniły go do wzięcia kredytu na zakup sprzętu i nie wiedział jakie dokumenty podpisuje w sklepie jawi się jako wykrętna, stojąca w opozycji do wiarygodnego materiału dowodowego. Zawierając umowę oskarżony legitymował się aktualnym dowodem osobistym nie zaś dowodem unieważnionym, który opisywał w swoich wyjaśnieniach. Pracownik sklepu wprost wskazał, że każdorazowo kredyt udziela się po wstępnej weryfikacji aktualnego dowodu osobistego i nie ma możliwości aby w trakcie zdarzenia oskarżony legitymował się dowodem unieważnionym. W obliczu tych ustaleń zachowanie oskarżonego uznać należy, za wypełniające zespół ustawowych znamion przestępstwa z art. 286 §1 kk. Zgodnie z art.286 §1 kk „Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8”. Dla bytu przestępstwa nie jest nawet istotne, że pokrzywdzony mógł wykryć błąd przy dołożeniu znikomej nawet staranności, polegający np. na niewystarczającym nadzorze ze strony banku nad udzielanym kredytem. Rozporządzenie mieniem rozumiane jest szeroko i odnosi się do każdej czynności kształtującej określony stan prawny, a także stan faktyczny w zakresie władania mieniem. Niekorzystny charakter rozporządzenia należy oceniać z perspektywy interesów pokrzywdzonego, a polegać może na jakimkolwiek pogorszeniu jego sytuacji majątkowej. W orzecznictwie podkreśla się, że podstawowym kryterium rozgraniczenia oszustwa od niewywiązywania się ze zobowiązania o charakterze cywilno-prawnym, jest wykazanie, że w chwili zawierania umowy sprawca działał w celu osiągniecia korzyści majątkowej, to jest dążył do uzyskania świadczenia poprzez wprowadzenie w błąd lub wyzyskanie błędu co do okoliczności mających znaczenie dla zawarcia umowy, mając świadomość, że gdyby druga strona umowa znała rzeczywisty stan rzeczy, nie zawarłaby umowy lub nie zawarłaby jej na takich warunkach, jakich została zawarta (por. Wyrok SA w Krakowie z dnia 20.05.2015r, sygn II Aka 56/15). Nie ulega wątpliwości, że zachowanie oskarżonego nosiło znamiona przestępstwa polegającego na wyłudzeniu od pokrzywdzonego kwoty 5676,52 zł tytułem kredytu na zakup towaru. Uznać należało, że oskarżony wprowadził pokrzywdzony bank w błąd, co do zamiaru spłaty kredytu i poprzez jego niespłacenie, doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w tejże wysokości albowiem kredyt w obecnym kształcenie stał się kredytem trudnym do wyegzekwowania. ☒ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 1 K. S. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Kwalifikację prawną Sąd uzupełnił o art.31 §2 kk uwzględniając ograniczoną w stopniu znacznym poczytalność oskarżonego, co wynika z opinii sądowo – psychiatrycznej. ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. S. I 1 Mając na uwadze wszelkie okoliczności sprawy oraz dyrektywy z art. 53 kk, Sąd uznając oskarżonego za winnego, wymierzył mu na podstawie art. 286 §1 kk karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Powyższa kara, zdaniem Sądu jest konieczna, a zarazem wystarczająca dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, skłoni oskarżonego do zastanowienia się nad swoim postępowaniem i przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. Orzeczona kara winna stanowić dla oskarżonego bodziec do zmiany jego zachowań, w należyty sposób realizuje również także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd wymierzając oskarżonemu karę pozbawienia wolności wziął pod uwagę stopień winy sprawcy oraz społeczną szkodliwość przypisanego oskarżonemu przestępstwa. Przy ustalaniu stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd wziął pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra oraz okoliczności popełnienia czynu, w szczególności rozmiar wyrządzonej szkody. Jako okoliczność łagodzącą wpływającą na wymiar kary Sąd miał na względzie uprzednią niekaralność oskarżonego. Sąd uwzględnił nadto stopień winy oskarżonego, na który wpływ miała jego ograniczona w stopniu znacznym poczytalność. Jednocześnie uwzględniając sytuację materialno - życiową oskarżonego, jego stan zdrowia Sąd uznał, że niecelowym byłoby wymierzanie mu kary grzywny bądź ograniczenia wolności stosując instytucję z art.37a kk (w zw. z art.60 §8 kk i art.31 §2 kk). K. S. II 1 Okoliczności sprawy zdaniem Sądu pozwoliły na skorzystanie przez oskarżonego z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, którą to Sąd zawiesił na okres próby 1 roku. Zważyć należy, iż podstawową przesłanką skorzystania z tej instytucji prawa karnego jest pozytywna prognoza kryminologiczna w stosunku do oskarżonego – przekonanie Sądu, że takie orzeczenie kary jest wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Z kolei przekonanie Sądu o tym, że orzeczona kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczająca dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary musi być oparte przede wszystkim na postawie sprawcy, jego właściwościach i warunkach osobistych, dotychczasowym sposobie życia. K. S. III 1 Sąd zobowiązał oskarżonego do informowania kuratora o przebiegu okresu próby jeden raz na cztery miesiące. Orzeczenie tego dodatkowego obowiązku jest konieczne w celu ukształtowania dolegliwości względem oskarżonej w sposób surowszy. Obowiązek ten pełni również funkcję kontrolną z przebiegu okresu próby oskarżonego. Orzeczenie jednego z obowiązków z art.72 §1 kk było nadto obligatoryjne w związku z zawieszeniem kary pozbawienia wolności i brakiem orzeczenia środka karnego. K. S. IV 1 Ze względu na treść skazującą wyroku, wniosek pokrzywdzonego i należyte wykazanie przez pokrzywdzonego (S. C. Bank) szkody, Sąd stosownie do art. 46 §1 kk orzekł obowiązek jej naprawienia w całości w kwocie 5676, 52 zł. Za takim rozstrzygnięciem wskazywała treść bankowych dokumentów. 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności K. S. V 1 Sąd zasądził koszty nieopłaconej obrony z urzędu za postępowanie sądowe stosownie do norm przepisanych (2 terminy rozpraw). 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VI Z uwagi na sytuację materialną oskarżonego (brak stałego źródła utrzymania) Sąd zwolnił go od ponoszenia kosztów postępowania w sprawie. 6. 1Podpis
I C 1945/15
Strona powodowa (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą we W.
I C 1435/14
Bank (...) z siedzibą we W.
II AKa 7/17
Prokuratora Rejonowa w Strzelinie oskarżyła A.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KK 353/20 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Marek Siwek‎SSN Igor Zgoliński po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 lutego 2021 r. w trybie art. 535 § 5 k.p.k. sprawy H. P. skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 września 2001 r., sygn. akt IV Ka (...), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 26 marca 2001 r., sygn. akt II K (...) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

H. P. został oskarżony o to, że w okresie od 7 września 1998 r. do 4 października 1998 r. w C. i G., działając w warunkach przestępstwa ciągłego, wystawił i zrealizował 6 czeków, a także dokonał 3 wypłat z bankomatów nie posiadając pokrycia na rachunku oszczędnościowo- rozliczeniowym, przez co wyłudził na szkodę banku (...) III Oddział w G. pieniądze w kwocie 7 398,96 złotych, przy czym popełnienia zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w rozmiarze przekraczającym 6 miesięcy orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 64 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 26 marca 2001 r., sygn. akt II K (...), uznał H.P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego dyspozycję art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz art. 64 § 1 k.k. – i za to, na podstawie art. 286 § 2 k.k. w zw. z art. 33 § 2 k.k., wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych, przy określeniu wartości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych.

Od ww. wyroku Sądu Rejonowego w B. obrońca oskarżonego wniósł apelację, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze. Skarżący zarzucił rażącą niewspółmierność kary, która polega na wymierzeniu oskarżonemu kary pozbawienia wolności bez jej warunkowego zawieszenia. W związku z tym wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez warunkowe zawieszenie oskarżonemu orzeczonej kary pozbawienia wolności na dwuletni okres próby. Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 14 września 2001 r., sygn. akt IV Ka (...) – po rozpoznaniu apelacji obrońcy – utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Kasację od ww. wyroku Sądu Okręgowego w P. wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając to orzeczenie w całości, na korzyść skazanego.Skarżący zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, tj. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k., polegające na nieprzeprowadzeniu prawidłowej kontroli odwoławczej, w wyniku czego nie dostrzeżono, że wyrok Sądu I instancji jest oczywiście niesprawiedliwy, gdyż rażąco narusza art. 64 § 1 k.k., na skutek błędnego przyjęcia, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu występku w określonych w tym przepisie warunkach powrotu do przestępstwa.

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna. Analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała słuszność stanowiska skarżącego o braku zaistnienia przesłanek faktycznych, które uprawniałyby Sąd Rejonowy w B. do skazania H. P. w warunkach art. 64 § 1 k.k. Sąd odwoławczy dokonując kontroli instancyjnej wyroku zapadłego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, nie dostrzegł tego błędu, co w konsekwencji skutkowało wystąpieniem uchybienia w postaci utrzymania w mocy orzeczenia rażąco niesprawiedliwego (art. 440 k.p.k.).

Przechodząc do szczegółowego wyjaśnienia motywów podjętego przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że skazany przypisanego przestępstwa dopuścił się w czasie od 7 września 1998 r. do 4 października 1998 r. Ujawnione zaś w aktach sprawy dane wskazują, że przed popełnieniem tego czynu, zapadły wobec niego tylko dwa wyroki skazujące. Pierwsze z tych orzeczeń wynika z danych o karalności H. P. (k.94) – i jest nim wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 24 marca 1997 r., sygn. akt II K […]/97, za czyn z art. 199 § 1 d.k.k., którym wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby oraz karę grzywny w wysokości 2 000 zł (odpis wyroku k.103).

W wypadku zaś warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, karę tę uważa się za mogącą stanowić podstawę do przyjęcia powrotu do przestępstwa dopiero wtedy, gdy nastąpiło prawomocne zarządzenie jej wykonania, a skazany popełnił podobne przestępstwo umyślne po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary, której wykonanie zarządzono (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II KK 296/10). Okoliczność zarządzenia warunkowo zawieszonej kary 2 lat pozbawienia wolności w sprawie o sygn. II K […]/97, wynika dopiero z wyroku łącznego Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 czerwca 2007 r. (sygn.

II K […]/05) – dołączonego do akt przedmiotowej sprawy po prawomocnym zakończeniu postępowania (k.295-299). Orzeczenie to zawiera informację, że zarządzenie wykonania ww. kary nastąpiło w dniu 7 czerwca 2000 r. Ustalenia te potwierdza również kolejny wyrok łączny, znajdujący się na k.342-346v. akt sprawy. Błędne są zatem ustalenia skarżącego, że kara ta „do czasu orzekania w sprawie o sygn. II K (...), nie została zarządzona do wykonania”. Nie zmienia to jednak faktu, że przedmiotowa kara nie może determinować skazania H.

P. w warunkach art. 64 § 1 k.k., albowiem zarządzono jej wykonanie po dacie czynu, który przypisano skazanemu w niniejszej sprawie, a zatem nie został spełniony warunek popełnienia przestępstwa umyślnego po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary. Brak jest również informacji, aby do tej sprawy skazany był uprzednio tymczasowo aresztowany. Drugie z orzeczeń skazujących, jakie zapadło przed popełnieniem przestępstwa objętego niniejszą sprawą (tj. przed okresem od 7 września 1998 r. do 4 października 1998 r.), to wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 sierpnia 1998 r., sygn. akt II K […]/97, za czyn z art. 199 § 1 d.k.k., którym wymierzono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz grzywnę (brak odpisu tego orzeczenia w aktach sprawy).

Okoliczność istnienia tego wyroku, niezauważona przez skarżącego, wynika również ze wspomnianego wyżej wyroku łącznego Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 czerwca 2007 r. (k.295-299v.) oraz kolejnego wyrok łącznego z k.342-346v. Zarządzenie wykonania kary pozbawienia wolności w sprawie o sygn. II K[…]/97 nastąpiło dopiero w dniu 29 marca 2001 r. (k.296 – tu oczywisty błąd pisarski w oznaczeniu roku wydania wyroku, k.342v.) i brak jest informacji, aby do tej sprawy skazany był uprzednio tymczasowo aresztowany. Powyższe wskazuje zatem, że H.

P. nie odbył (nie mógł obyć) przed popełnieniem czynu objętego niniejszą sprawą, kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie o sygn. II K […]/97 w wymiarze co najmniej 6 miesięcy, a zatem również wyrok wydany w tej sprawie, nie mógł stanowić podstawy do ustalenia, że skazany działał w warunkach recydywy, o której mowa w art. 64 § 1 k.k. W danych o karalności skazanego (k.94) wymienione zostały nadto:1.wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 października 1998 r., sygn. akt II K […]/98, za czyn z art. 284 § 1 k.k. którym wymierzono karę grzywny w wysokości 1000 zł;2.wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 17 lutego 1999 r., sygn. akt III K […]/94, za czyn z art. 205 § 1 d.k.k. i in., którym wymierzono karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres tymczasowego aresztowania od dnia 2 lutego 1994 r. do dnia 28 czerwca 1995 r. oraz karę łączną grzywny w wysokości 20 000 zł (odpis wyroku k.100-101); zaś postanowieniem z dnia 26 kwietnia 1999 r (sygn.

III Wz […]/99) udzielono mu warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary (informacja k.135). Wyrok wydany w sprawie o sygn. akt II K […]/98 – z uwagi na rodzaj orzeczonej kary – był irrelewantny dla omawianej problematyki. Natomiast orzeczenie zapadłe w sprawie o sygn. akt III K […]/94, jako że zawiera skazanie następujące po popełnieniu czynu objętego wyrokiem w niniejszej sprawie, również nie mogło wpływać na możliwość przypisania H. P. działania w warunkach art. 64 § 1 k.k., wobec niespełnienia warunku uprzedniego skazania.

Z treści tego przepisu jasno wynika, że prawomocny wyrok skazujący musi poprzedzać kolejne przestępne zachowania sprawcy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II KK 33/18). Pozostałe z orzeczeń, które zostały wymienione w dołączonych do akt sprawy wyrokach łącznych (k.271-272 i k.295-299v.), również dotyczą skazań, które nastąpiły po popełnieniu czynu objętego wyrokiem w niniejszej sprawie. Przeprowadzona wyżej analiza nakazuje stwierdzić, że Sąd Rejonowy w B., orzekając w sprawie o sygn. II K (...), dopuścił się rażącego naruszenia przepisu art. 64 § 1 k.k., albowiem brak jest podstaw faktycznych, które wskazywałyby, że w odniesieniu do H.

P. zostały spełnione przesłanki tzw. recydywy szczególnej podstawowej. W uzasadnieniu przyjętej kwalifikacji Sąd Rejonowy jedynie lakonicznie wskazał, że „oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu będąc uprzednio skazanym za podobne przestępstwo umyślne i w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności powyżej 6 miesięcy”. Można jedynie zakładać, że Sąd Rejonowy formułując to stanowisko, miał na względzie ww. wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 17 lutego 1999 r. (sygn. akt III K […]/94) i orzeczoną nim karę pozbawienia wolności, która została odbyta w warunkach tymczasowego aresztowania w okresie od 2 lutego 1994 r. do 28 czerwca 1995 r., co jednak, jak wskazano powyżej, nie realizowało warunków określonych w art. 64 § 1 k.k., bowiem skazanie w tym przypadku nastąpiło po dacie czynu objętego przedmiotem niniejszej sprawy.

W akcie oskarżenia, który został wniesiony do sądu, przyjęta przez oskarżyciela publicznego kwalifikacja prawna czynu nie zawierała art. 64 § 1 k.k. Kwalifikacja ta została zmodyfikowana i uzupełniona o ten przepis dopiero na rozprawie głównej w dniu 26 marca 2001 r. (k.203v.). Podzielić należy stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II KK 33/18, w którym potwierdzono, że przyjęcie działania w warunkach recydywy specjalnej w istotnie odmienny sposób kształtuje sytuację prawną osoby skazanej, począwszy od dyrektyw wymiaru kary, poprzez zasady jej wykonywania, po odmienne regulacje dotyczące możliwości warunkowego zwolnienia.

Warto przy tym dodać, że ww. wyrok Sądu Najwyższego odnosił się do innej sprawy H. P., w której również niesłusznie uznano, że przestępnego czynu – popełnionego w zbliżonym czasie co przestępstwo objęte niniejszą sprawą – dopuścił się on w warunkach art. 64 § 1 k.k. Nadto, w wymienionym wyżej wyroku przywołano też trafny pogląd, że bezpodstawne przypisanie sprawcy przestępstwa działania w warunkach art. 64 § 1 k.k. prowadzi również do uznania, że orzeczenie takie cechuje się rażącą niesprawiedliwością w rozumieniu art. 440 k.p.k. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt V KK 222/14).

Rację ma zatem skarżący, że Sąd odwoławczy dokonując kontroli instancyjnej wyroku Sądu Rejonowego w B. w sprawie o sygn. II K (...), dopuścił się rażącego naruszenia art. 433 § 1 k.p.k., polegającego na nieprzeprowadzeniu prawidłowej kontroli odwoławczej, wyrażającej się w niepodjęciu z urzędu zbadania tego orzeczenia pod kątem szczególnej podstawy jego uchylenia lub zmiany, o której mowa w art. 440 k.p.k. Choć skazanie H. P. w warunkach art. 64 § 1 k.k. nie doprowadziło do nadzwyczajnego obostrzenia kary, to jest jednak prawdopodobne, że skazanie z zastosowaniem tego przepisu – z reguły traktowane jako okoliczność obciążająca – nie pozostało bez wpływu na jej wymiar, na co wskazuje uzasadnienie wyroku Sądu II instancji, w którym ogólnikowo odniesiono się do tej kwestii przy rozpoznaniu zarzutu apelacyjnego o rażącej niewspółmierność kary.

Z tych też powodów należało uchylić zaskarżony wyrok Sądu odwoławczego i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania w postępowaniu drugoinstancyjnym. Sąd Okręgowy ponownie rozpoznając sprawę winien raz jeszcze rozważyć zasadność skazania H. P. w warunkach art. 64 § 1 k.k. W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.