II KK 35/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 35/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 marca 2014 r.,‎sprawy T. S.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 16 lipca 2013 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.‎z dnia 14 stycznia 2013 r., p o s t a n o w i ł 1. w zakresie zarzutu w pkt. 2 pozostawić kasację bez rozpoznania, 2. w pozostałym zakresie oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokat E. S., Kancelaria Adwokacka, kwotę 442,80 zł (słownie czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT, 4. zwolnić skazanego T. S. od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja pełnomocnika obrońcy okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono:1. rażącą obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, to jest:a) art. 4 k.p.k. polegającą na uwzględnieniu przez Sąd tylko i wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego i nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na jego korzyść, w szczególności podnoszenia przez G. K., że jego wyjaśnienia złożone na etapie postępowania przygotowawczego były mu narzucone przez prokuratora oraz, że znajdował się w tym czasie pod wpływem dopalaczy;b) art. 5 k.p.k. polegającą na rozstrzygnięciu przez Sąd nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, w szczególności znacznych rozbieżności pomiędzy wyjaśnieniami G.

K. oraz zeznaniami K. K.;c) art. 7 k.p.k. polegającą na przekroczeniu zasad swobodnej oceny dowodów, przejawiającą się w dowolnej analizie wyjaśnień G. K. oraz zeznań K. K., z których szczegółowej analizy wynika szereg niespójności w zakresie okoliczności dotyczących rzekomego współudziału T. S. w czynie z art. 279 § 1 k.k.;d) art. 9 § 1 k.p.k. polegającą na nieprzesłuchaniu funkcjonariuszy obecnych przy przesłuchaniu G. K. na okoliczność pozostawania przez niego pod wpływem dopalaczy oraz narzucenia przez prokuratora treści składanych zeznań, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na niewłaściwej ocenie stanu faktycznego i uznaniu, że oskarżony dokonał włamania podczas gdy właściwa, to jest wnikliwa analiza całości zebranego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania w kontekście wyjaśnień T.

S. i G. K. oraz zeznań K. K. prowadzi do wniosku, że oskarżony nie dopuścił się zarzucanego mu czynu.Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o uchylenie orzeczeń Sądów I i II instancji oraz zwrot do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Przede wszystkim zauważyć należy, że autor kasacji zdaje się nie do końca poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja.

W szczególności przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed sądem I instancji. Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie w niewielkim zakresie odnosi się do wad postępowania odwoławczego, przede wszystkim zaś zmierza do ponownego zakwestionowania prawidłowości dokonanej przez Sąd meriti – a przy tym w pełni zaakceptowanej w wyniku kontroli odwoławczej przez Sąd Okręgowy – oceny materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych.

Zważyć jednak należy, że postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania odwoławczego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją”, która służyć ma kolejnemu weryfikowaniu poprawności zapadłych orzeczeń. Wszystkie bez wyjątku zarzuty podniesione w pkt 1 kasacji są dosłownym powtórzeniem zarzutów apelacji. Wszystkie one zostały należycie rozważone przez Sąd odwoławczy, o czym świadczy treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego. W tej sytuacji zarzuty z pkt 1 kasacji nie mogły być skuteczne.

Jeśli zaś chodzi o zarzut z pkt 2 kasacji, zarzut ten wprost odnosi się do ustaleń faktycznych, co czyni go niedopuszczalnym w postepowaniu kasacyjnym – wszak z art. 523 § 1 k.p.k. wynika jednoznacznie, że w kasacji podnosić można jedynie błędy polegające na naruszeniu prawa. W zakresie zarzutu z pkt 2 konieczne było więc pozostawienie kasacji bez rozpoznania. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.