II KK 333/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 333/21 POSTANOWIENIE Dnia 4 sierpnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2021r. sprawy P. S. skazanego za czyny z art. 280§2 k.k. w zw. z art. 157§2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. i in z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 11 stycznia 2021r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 6 sierpnia 2019r., sygn. akt VIII K (…) p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.Autor kasacji zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego „w części zmieniającej wyrok Sądu Okręgowego w W, to znaczy co do punktu II i III, na korzyść skazanego”. Postawił on w tym zakresie zarzut „rażącej obrazy art. 433§2 k.p.k., art. 437§1 i 2 k.p.k., art. 438 pkt 1, 2 i 4 k.p.k. i art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 410 i art. 424§1 pkt 2 oraz §2 k.p.k., polegającej na nietrafnej kontroli instancyjnej, przejawiającej się w niewłaściwym uznaniu, iż Sąd Okręgowy naruszył w sprawie art. 85a k.k., co skutkowało wymiarem kary z zastosowaniem zasady absorpcji.” Następnie zaś skarżący, uzasadniając tak sformułowany zarzut, odniósł się do problematyki wymierzania kary w wyroku łącznym, przywołał stosowne w tym zakresie orzecznictwo, i wskazał że Sąd Apelacyjny w przedmiotowej sprawie „nie przywiązał właściwej wagi do zachowania się skazanego na przestrzeni ostatnich lat po popełnieniu ostatniego czynu objętego zaskarżonym wyrokiem łącznym”, a rozstrzygnięcie co do kary łącznej oparł jedynie na wycinku okoliczności sprawy.W pierwszej kolejności należy podnieść, że wskazane przez obronę punkty sentencji orzeczenia Sądu Apelacyjnego, które wyznaczyły zakres jego zaskarżenia, dotyczą uchylenia wyroku Sądu Okręgowego w pkt 27, a zatem rozstrzygnięcia o obowiązku solidarnego naprawienia wyrządzonej szkody na rzecz pokrzywdzonego R.

G. (pkt II) oraz zaliczenia na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresów rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie (pkt III). Zważyć jednak trzeba, że uchylenie orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody było dla skazanego rozstrzygnięciem korzystnym, zaś zaliczony na poczet kary łącznej okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie pokrywa się z tym wskazanym w orzeczeniu Sądu I instancji, a zatem rozstrzygnięcie to nie ma charakteru reformatoryjnego.Biorąc zatem pod uwagę, że zakres zaskarżenia miał dotyczyć części zmieniającej orzeczenie Sądu Okręgowego, a skierowany był on (co oczywiste w przypadku nadzwyczajnego środka odwoławczego wywiedzionego przez obrońcę skazanego) na korzyść skazanego, a także mając na uwadze treść zarzutu kasacji, należy uznać, że w istocie intencją obrony było zaskarżenie wyroku co do punktu I, w którym Sąd Odwoławczy orzekł o podwyższeniu wobec P. S. kary łącznej do 6 lat pozbawienia wolności.

Powyższe rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego wynikało z rozpoznania apelacji prokuratora, który zaskarżając wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej kary łącznej, podniósł w niej wyłącznie zarzut jej rażącej niewspółmierności. Tym samym uznać należy, że kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego nie została oparta na przewidzianych prawem podstawach kasacyjnych, bowiem podniesiony w niej zarzut odnosi się de facto do niewspółmierności orzeczonej wobec skazanego P. S. kary. Jedynie na marginesie zatem można wskazać, że uwagi poczynione przez Sąd Odwoławczy w odniesieniu do okoliczności wpływających na wymiar kary łącznej wymierzonej skazanemu zasługują na aprobatę, zaś argumentacja obrony, w szczególności wobec faktu, że dotyczy ona innego trybu wymierzania kary łącznej (tj. w wyroku łącznym), nie jest trafiona.

W istocie przecież nie wchodzi tu w rachubę branie pod uwagę okoliczności, które miały miejsce po wydaniu wyroków podlegających łączeniu. Trudno też nie dostrzec, że prezentowany pogląd Sądu Najwyższego wypowiedziany w 1973r. z różnych względów, też ściśle prawnych, stracił swą aktualność. Autor kasacji nie wykazał zatem, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia, tym bardziej zaś o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.Powyższe skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.