II KK 330/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 330/19 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 grudnia 2019 r., sprawy J. Z.oskarżonego z art. 157 § 2 i 4 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.z dnia 11 marca 2019 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 15 czerwca 2018 r., sygn. akt VI K (…) 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć oskarżycielkę posiłkową kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 15 czerwca 2018 r., sygn. akt VI K (…), Sąd Rejonowy w Ł. uniewinnił oskarżonego J. Z. od popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 22 sierpnia 2017 roku w Ł. po uprzednim uderzeniu swojej żony K.Z. w plecy spowodował jej upadek na podłogę, a następnie uderzał pokrzywdzoną kilkukrotnie nieustalonym narzędziem po plecach, drapał, szarpał za ręce i odzież, dociskał kolanami do podłogi, czym spowodował u niej obrażenia stanowiące naruszenie czynności narządu ciała na czas nieprzekraczający dni siedem, tj. czynu z art. 157 § 2 i 4 k.k.Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść wyroku, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., a także art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. oraz art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.

Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Apelację wywiódł także prokurator i zaskarżając orzeczenie podobnie jak pełnomocnik – w całości, na niekorzyść oskarżonego, zarzucił obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k., polegającą na przekroczeniu reguł swobodnej oceny dowodów, a także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Na tej podstawie prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.Wyrokiem z dnia 11 marca 2019 r., sygn. akt V Ka (…), Sąd Okręgowy w Ł. utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, kosztami postępowania obciążając Skarb Państwa.Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, zaskarżając orzeczenie w całości na niekorzyść oskarżonego, zarzucając wyrokowi naruszenia przepisów procedury, a to art. 4 i art. 7 k.p.k., jak również naruszenie art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k., przez podtrzymanie w mocy wyroku uniewinniającego pomimo, iż zeznania niektórych świadków, zeznania pokrzywdzonej, opinia biegłego P. B. wskazują na dokonanie czynu zabronionego przez oskarżonego i jego zawinienie w tym zakresie, a z uwagi na powyższy zarzut - naruszenie przez Sąd odwoławczy art. 437 § 2 k.p.k. w związku z art. 454 § 1 k.p.k., poprzez brak uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania.Mając na względzie powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu ostatniemu Sądowi do ponownego rozpoznania Odpowiedź na kasację złożył Prokurator Okręgowy w Ł. wnosząc o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasację uznać należy za oczywiście bezzasadne, gdyż podniesione przez skarżących zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.Nie jest zasadny zarzut naruszenia zasady obiektywizmu.

Skarżący w istocie nie wykazał, na czym miało polegać uchybienie art. 4 k.p.k. Nie sprecyzował, jakie konkretnie przepisy procedury zostały naruszone, czego wymaga prawidłowa konstrukcja zarzutu, odwołująca się do art. 4 k.p.k. który to przepis nie może on stanowić samodzielnej podstawy odwoławczej.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. - skarżący nie wskazał, jakie dowody Sąd odwoławczy ocenił w sposób dowolny. Jak wynika z uzasadnienia kasacji, skarżąca zarzuca, że Sąd Odwoławczy „ograniczył się w zasadzie do sprawdzenia, czy Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku wypowiedział się w odpowiednim stopniu do wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenił wiarygodność poszczególnych dowodów oraz przeanalizowania czy przyjęta przez Sąd Rejonowy wersja przebiegu zdarzenia nie jest sprzeczna z zasadami logiki, wiedzy, czy doświadczenia życiowego”.

Mając na względzie funkcję i model postępowania odwoławczego nie sposób – zdaniem Sądu Najwyższego – czynić Sądowi odwoławczemu zarzutu w tym zakresie. Wbrew poglądom wyrażonym w uzasadnieniu kasacji w istniejącym modelu postępowania karnego sąd drugiej instancji nie prowadzi ponownej samodzielnej oceny materiału dowodowego. Sądem powołanym do przeprowadzania postepowania dowodowego, oceniania dowodów, dokonywania ustaleń faktycznych i ich subsumpcji jest sąd pierwszej instancji. Rolą Sądu odwoławczego jest kontrola prawidłowości tego procesu, co w zakresie oceny materiału dowodowego sprowadza się do badania, czy sąd pierwszej instancji nie wykroczył w swoich ocenach i wnioskach poza granice przyznanej mu swobody w kształtowaniu swojego przekonania według kryteriów wskazanych w art. 7 k.p.k.

Sąd odwoławczy dokonał należytej weryfikacji wyroku Sądu pierwszej instancji. To, że ocena ta była rozbieżna z oczekiwaniami strony, nie może stanowić podstawy do wzruszenia wyroku. W szczególności Sąd odwoławczy dokonał analizy oceny wiarygodności zeznań pokrzywdzonej, które Sąd pierwszej instancji uznał za niewiarygodne, i wyjaśnił, dlaczego podzielił opinię Sądu in meriti.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k. należy zauważyć, że skarżący nie wskazał, jakie okoliczności zostały pominięte w wyrokowaniu.

Jakkolwiek powołał się on „na niektórych świadków”, „zeznania pokrzywdzonej” oraz opinię biegłego P. B., to nie wyjaśnił, w jaki sposób miało dojść tutaj do naruszenia przepisów procedury. Sąd odwoławczy odniósł się do powyższych dowodów, a dokonanie oceny dowodów w sposób odmienny od oczekiwań strony nie jest naruszeniem wymienionych przepisów. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy, który co do zasady rozpoznaje kasację wyłącznie w zakresie zaskarżenia i podniesionych zarzutów, postanowił oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, kosztami postępowania kasacyjnego, stosownie do przepisów art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k., obciążając oskarżycielkę posiłkową.