II KK 321/17 · Sąd Najwyższy
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedSygn. akt II KK 321/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca)SSN Barbara SkoczkowskaProtokolant Anna Janczak w sprawie A. K.o wydanie wyroku łącznegopo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu - w trybie art. 535 § 5 kpkw dniu 16 listopada 2017 r.,kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w P.z dnia 14 września 2016 r., uchyla zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w P..
Legislator headnote
AI generatedart. 190 § 2 k.k, art. 208 k.k, art. 60 § 1 k.k, art. 203 § 1 k.k, art. 278 § 1 k.k, art. 64 § 1 k.k; II KK 321/17 · Sąd Najwyższy: II K 94/09 i Sądu Rejonowego w R. w sprawie sygn. akt X K. 93/14, którym orzeczono karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; a nadto:XVII. Sądu Rejonowego w P. z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt VII K 112/14, za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.Wyrokiem łącznym z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt VII K 44/16 Sąd Rejonowy w P. rozwiązał rozstrzygnięcie o karze łącznej orzeczone wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w R. z dnia 28 stycznia 2015 r. w sprawie sygn.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II KK 321/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca)SSN Barbara SkoczkowskaProtokolant Anna Janczak w sprawie A. K.o wydanie wyroku łącznegopo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu - w trybie art. 535 § 5 kpkw dniu 16 listopada 2017 r.,kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w P.z dnia 14 września 2016 r., uchyla zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w P..
UZASADNIENIEA. K. został skazany następującymi prawomocnymi wyrokami:I.Sądu Rejonowego w R. z dnia 29 czerwca 1994 r., sygn. akt II K 629/94, za czyn z art. 190 § 2 k.k. z 1969 roku na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności;II.Sądu Rejonowego w R. z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt II K 304/95, za czyn z art. 208 k.k. z 1969 r. na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat i karę grzywny w kwocie 100 złotych; prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia 1 sierpnia 1996 r., sygn. akt VI Ko 241/96, zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności;III.Sądu Rejonowego w R. z dnia 19 czerwca 1995 r., sygn. akt II K 292/95, za czyn z art. 208 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. z 1969 r. na karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 złotych grzywny;IV.Sądu Rejonowego w R. z dnia 3 sierpnia 1995 r., sygn. akt II K 984/95, za czyn z art. 208 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. z 1969 r. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 300 złotych;V.Sądu Rejonowego w R. z dnia 6 października 1995 r., sygn. akt II K 981/95, za czyn z art. 203 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. z 1969 roku na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 50 złotych;VI.
Sądu Rejonowego w R. z dnia 18 czerwca 1996 r., sygn. akt II K 497/96, za czyn z art. 203 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. z 1969 roku na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres 3 lat tytułem próby i grzywnę w wysokości 300 złotych; postanowieniem z dnia 7 sierpnia 1997 r. zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary;- co do których w dniu 17 października 1997 roku Sąd Rejonowy w R. w sprawie sygn. akt II K 814/97 wydał wyrok łączny, orzekając karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 400 złotych; a nadto:VII.
Sądu Rejonowego w R. z dnia 15 września 1998 r., sygn. akt II K 492/98, za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;VIII. Sądu Rejonowego w R. z dnia 10 lipca 2002 r., sygn. akt II K 631/02, za czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z art. 190 § 1 k.k. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz na karę łączną roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności;IX. Sądu Rejonowego w R. z dnia 2 czerwca 2003 r., sygn. akt II K 883/02, za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, za czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn z art. 263 § 2 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, oraz na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności; co do których Sąd Rejonowy w R. w dniu 6 kwietnia 2004 r. w sprawie o sygn. akt II K 171/04 wydał wyrok łączny orzekając karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
X.Sądu Rejonowego w R. z dnia 16 sierpnia 2004 roku, sygn. akt II K 316/04, za czyn z art. 242 § 3 k.k. na karę 1 miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym; w dniu 20 lipca 2007 r. wykonano karę ograniczenia wolności;XI.Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 listopada 2006 r. sygn. akt VI K 773/06 za czyn z art. 178 a § 1 k.k. na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na okres 5 lat tytułem próby;- postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie sygn.
VI Ko 18/08 zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności; kara została wykonana w całości;XII.Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 7 sierpnia 2007 r. sygn. akt II K 616/07, za czyn z art. 289 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, za czyn z art. 178 a § 1 k.k. w zw. z art. 244 k.k. na karę roku pozbawienia wolności, za czyn z art. 289 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności, oraz karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat tytułem próby,- postanowieniem Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 7 grudnia 2008 r. w sprawie o sygn.
II Ko 2280/09 zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet okres zatrzymania od dnia 2 kwietnia 2007 r. do dnia 4 kwietnia 2007 r.; skazany zakończył odbywanie kary w dniu 07.06.2015 r.;XIII. Sądu Rejonowego w S. z dnia 20 marca 2009 roku, sygn. akt II K 94/09, za czyn z art. 244 k.k. na karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, skazany zakończył odbywanie kary w dniu 10.08.2012 r.;XIV.Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 16 czerwca 2011 roku, sygn. akt II K 225/11, za czyn z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, skazany zakończył odbywanie kary w dniu 4 października 2016 r.;XV.Sądu Rejonowego w P. z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt VII K 384/13, za czyn z art. 278 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. na karę roku pozbawienia wolności z zaliczeniem na jej poczet zatrzymania w dniu 11 kwietnia 2013 r. i karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych ustalając wartość jednej stawki za równą kwocie 10 złotych;– postanowieniem z dnia 19 września 2014 r. karę grzywny zamieniono na karę pozbawienia wolności, skazany zakończy odbywanie kary w dniu 3 października 2017 r.;XVI.Sądu Rejonowego w R. z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt X K 93/14 za czyn z art. 289 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę roku pozbawienia wolności, za czyn z art. 244 k.k. i art. 178 a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną roku pozbawienia wolności;– co do których Sąd Rejonowy w R. w dniu 28 stycznia 2015 r. sygn. akt X K 827/14, wydał wyrok łączny, w którym połączone zostały wyroki Sądu Rejonowego w S. w sprawie sygn.
II K 94/09 i Sądu Rejonowego w R. w sprawie sygn. akt X K. 93/14, którym orzeczono karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; a nadto:XVII. Sądu Rejonowego w P. z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt VII K 112/14, za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.Wyrokiem łącznym z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt VII K 44/16 Sąd Rejonowy w P. rozwiązał rozstrzygnięcie o karze łącznej orzeczone wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w R. z dnia 28 stycznia 2015 r. w sprawie sygn.
X K 827/14; rozwiązał rozstrzygnięcie o karze łącznej orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 5 sierpnia 2014 r. w sprawie sygn. X K 93/14. Na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego w Ł. w sprawie o sygn. akt II K 225/11, Sądu Rejonowego w P. w sprawie o sygn. akt VII K 384/13 i o sygn. akt VII K 112/14 oraz Sądu Rejonowego w R. w sprawie o sygn. akt X K 93/14, wymienionymi w pkt. XIV, XV, XVI i XVII komparycji wyroku połączył i orzekł karę łączną 4 lat pozbawienia wolności.
Na podstawie art. 63 § 1 k.k. i art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okresy kar odbytych w sprawach jednostkowych. Ustalił, iż w pozostałej części połączone wyroki podlegają odrębnemu wykonaniu. Na podstawie art. 572 k.p.k. w zw. z art. 85 § 2 k.k. wobec braku warunków do wydania wyroku łącznego co do wyroku Sądu Rejonowego w P. w sprawie o sygn. akt VII K 143/15 postępowanie w tym zakresie umorzył. Wyrok uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego w dniu 5 października 2016 r. (k. 84 akt sprawy o sygn.
VII K 44/16).Kasację od tego orzeczenia wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, który zaskarżył wyrok w całości na korzyść skazanego i zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 85 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 4 k.k., poprzez orzeczenie wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat, przewyższającym sumę jednostkowych kar pozbawienia wolności oraz kary łącznej wymierzonych za poszczególne przestępstwa objęte nową karą łączną.W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego wniesiona na korzyść skazanego okazała się oczywiście zasadna, dlatego orzeczenie w tej sprawie zapadło w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Trafnie podniósł autor kasacji, że Sąd Rejonowy w P., orzekając w przedmiocie wyroku łącznego dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego art. 85 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 4 k.k., chociaż nie wszystkie argumenty dla wykazania zasadności tego zarzutu zasługiwały na uwzględnienie. Z uwagi na fakt, że jedno z orzeczeń wchodzących w skład przedmiotowego wyroku łącznego - wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt VII K 112/14 - uprawomocniło się w dniu 8 września 2015 r., Sąd Rejonowy orzekając w tej sprawie uznał, że zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny i niektórych innych ustaw (Dz.
U. 2015r., poz. 396) zastosowanie znajdą przepisy rozdziału IX Kodeksu karnego w brzmieniu nadanym tą ustawą. Wprawdzie w sprawie tej nie zostało sporządzone uzasadnienie, jednak na zasadność tezy, że stosowano prawo nowe wskazuje sama treść zaskarżonego wyroku, bowiem Sąd Rejonowy w P. nie badał układu dat poszczególnych wyroków jednostkowych w stosunku do dat przestępstw będących przedmiotem rozstrzygnięcia w tych sprawach, celem stwierdzenia, czy sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw (art. 85 d.k.k.), lecz koncentrował się na ustaleniu czy sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu oraz czy poszczególne wyroki jednostkowe podlegały wykonaniu (art. 85 § 1 k.k.).Akceptując taki sposób rozstrzygnięcia zagadnień intertemporalnych pojawiających się w tej sprawie jak to uczynił Sąd Rejonowy, skarżącemu umknęło jednak, że przy wymiarze kary łącznej w wyroku łącznym, w sytuacji, w której co najmniej jeden wyrok objęty wyrokiem łącznym uprawomocnił się po dniu 30 czerwca 2015 r., zgodnie z dyspozycją ww. art. 19 ust. 1 cyt. ustawy, znajdzie zastosowanie przepis art. 4 § 1 k.k. Oznacza to, że ustawa obowiązująca poprzednio stanowi podstawę orzeczenia kary łącznej tylko wtedy, gdy będzie ona względniejsza dla skazanego, przy czym analiza ta obejmuje również ewentualną względność tzw. ustawy pośredniej.
W przeciwnym wypadku kara łączna powinna być wymierzona w oparciu o przepisy rozdziału IX k.k. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2017 r., II KK 347/16, LEX nr 2284181).Zgodzić się należy z autorem kasacji, że w sprawie niniejszej Sąd Rejonowy dopuścił się rażącego naruszenia art. 85 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 4 k.k., albowiem podstawą orzeczenia kary łącznej w wyroku łącznym mogą być nie tylko kary jednostkowe, ale również i kary łączne. Zgodnie z art. 86 § 4 k.k. zasady wymiaru kary łącznej określone w art. 86 § 1 - 3 k.k. stosuje się odpowiednio, jeżeli przynajmniej jedną z kar podlegających łączeniu jest już orzeczona kara łączna.
Należy jednocześnie przypomnieć, że ustawa nowelizująca z dnia 20 lutego 2015 r. wprowadziła zmianę treści art. 575 § 1 k.p.k., który stanowi, że jeżeli po wydaniu wyroku łącznego zachodzi potrzeba wydania nowego wyroku łącznego, z chwilą jego uprawomocnienia poprzedni wyrok łączny traci moc. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. stanowił, że poprzedni wyrok łączny traci moc już z chwilą wydania nowego wyroku łącznego. Oznacza to, że w obecnym stanie prawnym w ramach orzekania w przedmiocie wydania wyroku łącznego niedopuszczalne jest rozwiązywanie rozstrzygnięć o karze łącznej orzeczonej w uprzednio zapadłym wyroku łącznym, gdy się zważy, że tego rodzaju orzeczenie nie ma charakteru deklaratoryjnego, a stanowi jedynie nieuprawnioną ingerencję w zapadły już prawomocny wyrok łączny, który ustawodawca eliminuje z obrotu prawnego dopiero po wydaniu nowego wyroku łącznego, chyba że utrata mocy poprzedniego wyroku łącznego następuje w wypadkach określonych w art. 575 § 2 i 2 k.p.k., które w sprawie niniejszej nie wystąpiły.Dlatego też rozwiązanie rozstrzygnięcia o karze łącznej orzeczonej w wyroku łącznym Sądu Rejonowego w R. z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt X K 827/14 stanowiło rażące naruszenie wskazanych w kasacji przepisów prawa materialnego, ponieważ orzeczona tym wyrokiem kara łączna powinna być objęta zaskarżonym wyrokiem łącznym (art. 86 § 4 k.k.).Natomiast kara łączna orzeczona w wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt X K 93/14 została rozwiązana z mocy art. 575 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r., wobec wydania wskazanego wyżej wyroku łącznego z dnia 28 stycznia 2015 r. w sprawie X K 827/14, którym objęto wyrok wydany w sprawie X K 93/14 oraz wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie II K 94/09.
Z tego również powodu kary jednostkowe orzeczone w wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 5 sierpnia 2014 r., sygn. akt X K 93/14 nie mogły stanowić podstawy oznaczenia kary łącznej w zaskarżonym wyroku łącznym.W konsekwencji biorąc pod uwagę aktualnie obowiązujące przepisy na datę orzekania o wyroku łącznym przez Sąd Rejonowy w P., tj. 14 września 2016 r. istniała możliwość połączenia w wyroku łącznym kar jednostkowych orzeczonych w wyrokach: Sądu Rejonowego w Ł. o sygn. akt II K 225/15, Sądu Rejonowego w P. o sygn. akt VII K 384/13 oraz o sygn. akt VII K 112/14, a także kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego R. w sprawie X K 827/14.
Wprawdzie suma wszystkich tych kar wyniosła 4 lata i 2 miesiące i mogła stanowić maksymalną wysokość nowej kary łącznej jaką można było oskarżonemu w tej sprawie wymierzyć, a zatem wyższą od tej jaką orzeczono w zaskarżonym wyroku, jednak tak przyjęta konfiguracja jest znacznie korzystniejsza dla skazanego, szczególnie przy zastosowaniu zasady asperacji, gdy się zważy, że w zestawionym przez Sąd Rejonowy z naruszeniem art. 85 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 i 4 k.k. i art. 575 § 1 k.p.k. układzie wyroków suma kar jednostkowych wynosiła 4 lata i 4 miesiące.
Nadto w związku z faktem, że zaskarżonym wyrokiem łącznym bezzasadnie nie połączono kary łącznej wydanej w wyroku łącznym w sprawie X K 827/14, nie było również możliwości na poczet orzeczonej w sprawie niniejszej kary łącznej zaliczyć skazanemu okresu odbytej w całości kary roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt II K 94/09, który został objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w R. w sprawie X K 827/14, co znacznie skróciłoby A. K. karę pozbawienia wolności pozostałą do odbycia.
Sąd Najwyższy podzielił także wniosek skarżącego odnośnie konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku w całości. Z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, że kara pozbawienia wolności orzeczona w wyroku jednostkowym w sprawie o sygn. akt II K 225/11 została już wykonana. Skoro, stosownie do treści art. 85 § 2 k.k., podstawą orzeczenia kary łącznej są tylko kary wymierzone i podlegające wykonaniu, oznacza to, że kara pozbawienia wolności orzeczona tym wyrokiem nie będzie mogła wejść w skład nowej kary łącznej. W tym stanie rzeczy zgodnie z wnioskiem kasacji należało uchylić zaskarżony wyrok łączny w całości i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania.W postępowaniu ponownym Sąd Rejonowy uwzględniając uprzednią karalność skazanego, niejako na przedpolu, stosownie do treści art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny i niektórych innych ustaw w zw. z art. 4 § 1 k.k. rozstrzygnie, czy obowiązujące poprzednio regulacje prawne dotyczące orzekania w przedmiocie wyroku łącznego nie są względniejsze przy rozważeniu układu temporalnego poszczególnych wyroków jednostkowych oraz faktu, że w stanie prawnym obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. wydaniu wyroku łącznego nie stało na przeszkodzie, że poszczególne kary jednostkowe wymierzone za zbiegające się przestępstwa zostały już w całości albo w części wykonane (art. 92 d.k.k.).
Natomiast w sytuacji, gdy po rozstrzygnięciu zagadnień intertemporalnych dojdzie do wniosku, że ustawy obowiązujące poprzednio nie są względniejsze dla skazanego, rozstrzygnie czy w sprawie niniejszej w obecnym stanie sprawy możliwe jest wydanie wyroku łącznego na zasadach określonych w art. 85 § 1 – 3a k.k. i art. 86 k.k. W szczególności powinien zbadać stan wykonania orzeczonych kar pozbawienia wolności w sprawach: VII K 384/13 i VII K 112/14. Jednocześnie uwzględni przedstawione wyżej zapatrywania prawne, mając na uwadze, że kasacja została wywiedziona na korzyść skazanego, co skutkuje obowiązywaniem pośredniego zakazu reformationis in peius (art. 443 k.p.k.), który wyklucza możliwość pogorszenia sytuacji skazanego w postępowaniu ponownym.
W tym kontekście należy stwierdzić, że jeżeli Sąd Rejonowy, wbrew przedstawionym wyżej zasadom, zdecydował się na połączenie jednostkowych kar pozbawienia wolności w sprawach: II K 225/11, VII K 384/13, VII K 112/14 z orzeczeniem Sądu Rejonowego w R. w sprawie X K 93/14, to zgodnie z art. 86 § 4 k.k. powinien brać pod uwagę karę łączną zapadłą w tym wyroku. W tej sytuacji suma połączonych przez Sąd kar jednostkowych i kary łącznej orzeczonej w sprawie X K 93/14 wyniosła 3 lata i 8 miesięcy, podczas gdy orzeczona kara łączna została oznaczona na poziomie 4 lat pozbawienia wolności, co stanowi rażące naruszenie art. 86 § 1 k.k.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku. kc