II KK 267/24 · Sąd Najwyższy

II KK 267/24 POSTANOWIENIE Dnia 31 lipca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący)‎SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)‎SSN Jarosław Matras po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 31 lipca 2024r. sprawy A. T. skazanego za przestępstwo z art. 202§4a k.k. kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 11 lipca 2023r., sygn. akt II K 388/23 na podstawie art. 531§1 k.p.k. w zw. z art. 529 k.p.k. postanowił: kasację pozostawić bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 11 lipca 2023r., wydanym w sprawie o sygn. akt II K 388/23, A. T. uznano za winnego popełnienia przestępstwa z art. 202§4a k.k., polegającego na tym, że od nieustalonego dnia do dnia 8 marca 2023r. w S., za pośrednictwem sieci Internet uzyskiwał dostęp do treści pornograficznych z udziałem małoletnich, a także posiadał na dyskach twardych komputera stacjonarnego, należącego do niego, treści pornograficzne z udziałem małoletnich w postaci filmów. Za ten czyn A. T. wymierzono karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat.Kasację od powyższego orzeczenia - w całości i na niekorzyść skazanego -wywiódł Prokurator Generalny, zarzucając w niej rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 387§1, §2 i §3 k.p.k., poprzez niezasadne uwzględnienie wadliwego wniosku oskarżonego A.

T. o skazanie go bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i wydanie wyroku skazującego, mimo iż wniosek oskarżonego w zakresie propozycji kary za czyn zabroniony z art. 202§4a k.k. nie uwzględniał środka karnego w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio, co skutkowało wydaniem zaskarżonego wyroku również z rażącą i mającą istotny wpływ na jego treść obrazą przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 41§1a zd. drugie k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023r., a po tej dacie art. 41§1a pkt 2 k.k.), poprzez jego niezastosowanie i nieorzeczenie wobec oskarżonego wskazanego środka karnego, który w przypadku skazania za czyn z art. 202§4a k.k. ma charakter obligatoryjny.Wskazując na powyższe uchybienie Sądu Prokurator Generalny wniósł o uchylenie przedmiotowego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja wywiedziona przez Prokuratora Generalnego jest niedopuszczalna z mocy ustawy.Jak wynika z analizy akt sprawy, przedmiotowa kasacja została wniesiona w dniu 14 czerwca 2024r. (k. 2 akt SN), podczas gdy zgodnie z treścią odpisu skróconego aktu zgonu […] z dnia 11 lipca 2024r. (k. 28 akt SN), A.

T. zmarł w dniu 8 listopada 2023r.Kasacja została zatem wniesiona po śmierci skazanego, a jednocześnie skierowana została na jego niekorzyść.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.[J.J.][ms] Jerzy Grubba Małgorzata Gierszon Jarosław Matras