II KK 26/22 · Sąd Najwyższy

W sprawie powódka – (...) sp.

Sygn. akt VI Ka 120/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 lipca 2025 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Dominika Cieślak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze Patrycji Szubert-Król po rozpoznaniu w dniach 17 kwietnia 2025r., 22 maja 2025r. i 31 lipca 2025r. sprawy Z. S. ur. (...) w J. s. E., A. z domu B. oskarżonego z art. 224 § 2 kk i art. 226 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 grudnia 2024 r. sygn. akt II K 595/24 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego Z. S.; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. Ł. kwotę 1176,00 złotych tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz dalsze 270,48 złotych tytułem podatku od towarów i usług; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 120/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 595/24 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. Z. S. Stan zdrowia oskarżonego pozwalający mu na udział w rozprawie odwoławczej; Okoliczności w jakich wypowiadane były groźby wobec E. Ś.. Zaświadczenia lekarskie, opinia biegłego lekarza neurologa dr n. medycznych K. G. Zeznania świadka E. Ś. 250-253 226 – 228,235 – 243, 262 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------------- ----------------------------------------- -------------------------- ---------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1. Zaświadczenia lekarskie, opinia biegłego lekarza neurologa dr n. medycznych K. G. z dnia 23.06.2025 r. Zeznania świadka E. Ś. Brak podstaw do kwestionowania wiarygodności dowodu z opinii biegłego lekarza, który to dowód zweryfikował jednoznacznie przedłożone przez oskarżonego zaświadczenia lekarskie. Dowód z zeznań w/w świadka także jest wiarygodny, świadek logicznie i przekonywująco przedstawiała swoje stanowisko . 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ---------- ----------------------------------- -------------------------------------------------------------- ​ 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut I. W zakresie czynu wskazanego w pkt I sentencji wyroku: 1) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu, w szczególności wyrokowanie wyłącznie na podstawie dowodu z zeznań pokrzywdzonych, a w konsekwencji: 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynów opisanych w akcie oskarżenia, podczas gdy należyta ocena dowodów zgromadzonych w postępowaniu prowadzą do wniosku, że brak jest wystarczających dowodów, które uprawdopodabniają popełnienie przez oskarżonego czynów zabronionych opisanych w akcie oskarżenia, wobec czego oskarżony winien zostać uniewinniony. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny II. W zakresie czynu wskazanego w pkt II zaskarżonego wyroku (art. 190 § 1 k.k.): 1) obraza przepisów postępowania, tj. art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. polegająca na nieumorzeniu postępowania o czyn zarzucany w pkt II wyroku, podczas gdy brak było wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. I Postawiony przez obrońcę oskarżonego zarzut naruszenia przepisów postępowania: art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz dokonania dowolnej - a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie był zasadny. Wbrew stanowisku skarżącego, Sąd Rejonowy dokonał całościowej analizy zgromadzonych w badanej sprawie dowodów, a w pisemnych motywach wydanego rozstrzygnięcia określił, jakim dowodom i w jakim zakresie nadał walor wiarygodności, co następnie stanowiło podstawę poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Ponadto Sąd I instancji kierując się zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego ocenił zachowanie oskarżonego Z. S. wobec pracownic G. (...) w J., oceniając kontekst i okoliczności formułowanych wypowiedzi, jego intencje i mając na względzie jego całościową postawę, temperament oraz stan zdrowia, a ustalenia te odniósł do ustawowych znamion czynów objętych aktem oskarżenia, finalnie przypisując mu w pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku – występek z art. 226 § 1 k.k. popełniony na szkodę M. G., a w pkt II części dyspozytywnej badanego orzeczenia – występek z art. 190 § 1 k.k. na szkodę K. C. i E. Ś.. Wydanie takiego rozstrzygnięcia było rezultatem wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy i swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, zarówno o charakterze osobowym, jak i nieosobowym, tj. dokumentów i opinii sądowo-psychiatrycznej. Zeznania świadków relacjonujących zachowanie Z. S. wobec pracownic G. (...) w J. korespondowały ze sobą i wzajemnie się uzupełniały. Całokształt ujawnionych w toku rozprawy okoliczności potwierdza słuszność rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, iż oskarżony dopuścił się znieważenia M. G. (1)będącej kierownikiem G. (...)( a więc będącej funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu art. 226 § 1 k.k., co wyczerpywało znamiona tego przestępstwa), zaś K. C. i E. Ś. groził wysadzeniem i spaleniem, co stanowiło realizację znamion ustawowych występku z art. 190 § 1 k.k. Na rozprawie odwoławczej E. Ś. wskazała na okoliczność, iż nie przeprowadzała wywiadu wraz z K. C. w miejscu zamieszkania oskarżonego w związku z tym nie groził on jej wówczas ( jak to w uzasadnieniu wyroku opisywał Sąd I instancji - k. 208 ). Powyższe nie zmienia jednak faktu iż oskarżony w miejscu pracy E. Ś. w jej służbowym pokoju wypowiadał groźby „ja was wszystkich podpalę wysadzę” i że pokrzywdzona ta obawiała się jego gróźb ( k.196 odwrót – k.197 ). Pokrzywdzona potwierdziła przy tym na rozprawie odwoławczej, że zdarzenie to miało miejsce w czerwcu 2023 r. ( k. 262 ). W tej sytuacji przyjęty przez Sąd Rejonowy opis czynu z pkt. II części dyspozytywnej należało uznać za prawidłowy, nie wymagający ingerencji Sądu Odwoławczego. Stanowisko obrońcy zawarte w zarzucie apelacji uznać należało za bezpodstawną polemikę z prawidłowymi ustaleniami i ocenami Sądu I instancji, pozostającą w oderwaniu od zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sama okoliczność, iż sąd orzekający nie przydał waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, który nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw, nie daje podstawy do kwestionowania prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, skoro spójne i korespondujące ze sobą zeznania świadków wskazywały na sprawstwo i winę oskarżonego. Wobec powyższego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych leżących u podstaw zaskarżonego wyroku również należało uznać za bezzasadny. Ad. II Odnosząc się do drugiego z podniesionych przez obrońcę oskarżonego zarzutów podkreślić należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się pierwotnie – zgodnie z kwalifikacją przyjętą w akcie oskarżenia – o czyn z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 224 § 1 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Rejonowy poinformował o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu na ostatnim etapie rozprawy, tuż przed wydaniem wyroku i istotnie przeoczył konieczność odebrania od pokrzywdzonych K. C. i E. Ś. wniosków o ściganie oskarżonego za kierowane wobec nich groźby. Jeżeli potrzeba uzyskania wniosku wynika wyłącznie z uprzedzenia przez sąd stron o możliwości zakwalifikowania czynu z innego przepisu prawnego, uzyskanie wniosku o ściganie należy do sądu, nie do prokuratora ( art. 12 § 1a k.p.k. ). Brak ten został jednak konwalidowany na etapie postępowania odwoławczego ( k. 261 odwrót ), więc obecnie nie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania. Wniosek o ściganie może zostać złożony na każdym etapie postępowania, o ile nie doszło do przedawnienie karalności danego przestępstwa ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2019 r., V KK 118/18, LEX nr 2671084). Wobec powyższego także drugi z postawionych przez obrońcę zarzutów – naruszenia przepisu art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. uznać należało za bezzasadny. Wniosek Obrońca oskarżonego wniósł: 1) w zakresie czynu wskazanego w pkt I zaskarżonego wyroku (art. 226 § 1 k.k.) o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu; 2) w zakresie czynu wskazanego w pkt II zaskarżonego wyroku (art. 190 § 1 k.k.) o uchylenie postępowania i umorzenie postępowania w tym zakresie; 3) w konsekwencji uchylenie orzeczenia o karze łącznej. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej wszystkie wnioski zawarte w apelacji były niezasadne. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego Z. S.. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, jak i nie znajdując uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 440 k.p.k. i art. 455 k.p.k., które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu i powodowałyby konieczność ingerencji w treść orzeczenia, zaskarżony wyrok podlegał utrzymaniu w mocy. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Bezwzględna przyczyna odwoławcza ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. Zasada ne peius ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------------------------------------------------------------------------------- 6 Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II III Sąd Odwoławczy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze (Dz.U.2024.1564 t.j.) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. Ł. kwotę 1176,00 złotych tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym ( 3 terminy rozprawy ) oraz dalsze 270,48 złotych tytułem podatku od towarów i usług, której wysokość ustalono w oparciu o § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Mając na względzie sytuację materialną oskarżonego, Sąd Odwoławczy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja ustalenia dotyczące sprawstwa i winy w zakresie przypisanych oskarżonemu czynów 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana

w dniu 04 sierpnia 2013 r. z klatki schodowej bloku mieszkalnego przy ul. (...) w P. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z J. P. i R. K. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pozostawionego bez zabezpieczenia roweru marki K. model E. S. wartości 500 zł, działając tym samum na szkodę T. R.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł.

Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjmuje w opisie czynu, że oskarżony usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia na szkodę (...) Sp.z o.o wymienionych w opisie czynu na łączną kwotę 511,31zł towarów, który jednak nie nastąpił na skutek zatrzymania go przez pracownika ochrony oraz że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. przestępstwo z art. 13§1 kk w zw. z art. 278§3 kk i za to na podst. art. 14§1 kk w zw. z art. 278§3 kk skazuje go na karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności .