II KK 252/23 · Sąd Najwyższy

II KK 252/23 POSTANOWIENIE Dnia 13 lipca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch w sprawie D. B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 13 lipca 2023 r. wniosku obrońcy skazanego D. B. o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II AKa 12/21, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie. z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt IV K 154/18 p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Norma ta nie wskazuje wprawdzie przesłanek, od spełnienia których zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia, ale niewątpliwie winna ona mieć zastosowanie do sytuacji wyjątkowych, wprowadza bowiem wyjątek od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, wynikającej z art. 9 k.k.w. Przypomnieć po pierwsze należy, że prawomocne wyroki sądowe korzystają z domniemania ich prawidłowości (res iudicata pro veritate accipitur).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest przekonanie, że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (zob. postanowienie SN z dnia 18 listopada 2003 r., IV KK 347/03, OSNwSK 2003, poz. 2465; postanowienie SN z dnia 22 lutego 2007 r., WO 4/07, OSNwSK 2007, poz. 493). Tego rodzaju następstwa złożonego nadzwyczajnego środka odwoławczego mogą zaistnieć wówczas, gdy już pobieżna analiza kasacji wskazuje na jej zasadność.

Wyjątkowy charakter instytucji kasacji i związane z tym procesowe skutki zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. skutkować muszą przyjęciem, że wstrzymanie wykonania orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy zasadność złożonej kasacji jawi się jako nieomal pewna. Jedynie taka ocena może uzasadniać odstępstwo od nakazu bezzwłocznego wykonania prawomocnych orzeczeń. Obrońca skazanego D.B. wniosek o wstrzymanie motywował prawdopodobieństwem podzielenia zarzutów, a w związku z tym uchyleniem wyroku. Nie przesądzając w tym miejscu w żadnej mierze końcowej oceny zasadności wniesionej kasacji, brak jest jednak podstaw do stwierdzenia w chwili obecnej, że jej uwzględnienie jawi się jako nieomal pewne, a wykonywanie kary może prowadzić do wyjątkowo dolegliwych lub wręcz nieodwracalnych skutków dla skazanego (por. postanowienie SN z dnia 11 kwietnia 2023 r., III KK 19/23, LEX nr 3516558).

Na kanwie niniejszej sprawy nie sposób nie dostrzec, iż zarzuty obrońcy dotyczą szczegółowych kwestii postępowania dowodowego. Nie potrzeba szerszego uzasadnienia by stwierdzić, iż zarzuty takie wymagają drobiazgowego rozważenia, a przez to nie mają przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy, czy to na rozprawie, czy na posiedzeniu, charakteru oczywistego. Także zasadność podniesionych zarzutów zbadana zostanie na etapie właściwego postępowania kasacyjnego. Aktualnie możliwość uwzględnienia zarzutów nie jest na tyle silna, by implikowała konieczność skorzystania z wyjątkowej instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia.

Wobec powyższego postanowiono jak w sentencji. (M.R.) [ał]