Legislator Case Law & Legislation
II KK 242/23 AI generated

II KK 242/23 · Sąd Najwyższy

Case Number II KK 242/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome wyrok

Legislator summary

AI generated

II KK 242/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk (przewodniczący)‎SSN Dariusz Kala (sprawozdawca)‎SSN Andrzej StępkaProtokolant Elżbieta Wawer w sprawie K. G. skazanego z art. 178a § 1 i 4 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron‎w dniu 28 listopada 2023 r.,‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść oskarżonego‎od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie‎z dnia 17 marca 2023 r., sygn. akt X K 803/22 uchyla powyższy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w całości i w tym zakresie przekazuje sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania.

Legislator headnote

AI generated

art. 85 § 1 k.k, art. 86 § 1 k.k, art. 42 § 3 k.k, art. 387 § 1 k.p.k, art. 387 § 3 k.p.k, art. 535 § 5 k.p.k; II KK 242/23 · Sąd Najwyższy: karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności;IV.na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio;V. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu […]. w wysokości 10 000,00 (dziesięciu tysięcy złotych).Wyrok zawiera również rozstrzygnięcia w przedmiocie przepadku, zaliczenia na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie oraz w przedmiocie kosztów procesu.Od powyższego wyroku żadna ze stron nie wywiodła apelacji i uprawomocnił się on w dniu 25 marca 2023 r. (k. 212).Od tego orzeczenia kasację wywiódł Prokurator Generalny, który zaskarżył je w zakresie rozstrzygnięcia o karze łącznej zawartego w pkt.

Keywords

AI generated
serious narcotics offense cannabis consumption cannabis trafficking aggravated drunk driving cannabis narcotics act offenses driving whilst disqualified

Cited Legislation

AI generated
art. 85 § 1 k.k
o przeciwdziałaniu narkomanii skazał go i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;III.na podstawie art. 85 § 1 k.k., art.
art. 86 § 1 k.k
85a k.k., art. 86 § 1 k.k.
art. 42 § 3 k.k
karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności;IV.na podstawie art. 42 § 3 k.k.
art. 387 § 1 k.p.k
z art. 387 § 1 k.p.k., polegające na niezasadnym uwzględnieniu wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, pomimo iż wniosek ten został sformułowany z rażącą obrazą art.
art. 387 § 3 k.p.k
wniosku o dobrowolne poddanie się karze, złożonego przez oskarżonego w trybie art. 387 § 1 k.p.k.
art. 535 § 5 k.p.k
art. 387 k.p.k
Oznacza to również, że brak zgody oskarżonego na wskazaną przez sąd modyfikację wniosku, choćby dotyczył tylko jednego z elementów wniosku, uniemożliwia wydanie wyroku w trybie konsensualnym określonym w treści art. 387 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
II Ka 417/13
Sąd Rejonowy w Tarnowie po ponownym rozpoznaniu sprawy uznał oskarżonego K.
II K 403/17
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego sąd ustalił i uznał za udowodniony następujący stan faktyczny: Oskarżony K.
II Ka 540/16
w dniu 04 lipca 2014 roku w miejscowości J.
II K 424/23
Sygn. akt IIK 424/23 WYROK ŁĄCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 kwietnia 2024 r. Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący – sędzia Katarzyna Garbarczyk Protokolant – sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności Asesora Prokuratury Rejonowej w G.– Pauliny Borkowskiej po rozpoznaniu w dniu 17.04.2024 roku sprawy M. T. urodz. (...) w G. syna W. i B. zd. S. skazanego prawomocnymi wyrokami: I. Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 04 kwietnia 2019 r. w sprawie sygn. akt III K 944/16 za przestępstwa z art. 62 ust. 2 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 178a§1 kk popełnione w dniu 21 kwietnia 2016 r. na karę odpowiednio: 1 roku pozbawiania wolności i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczono karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na okres 3 lat. Orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz świadczenie pieniężne w kwocie 5 tys. złotych. Nadto orzeczono na podstawie art. 71§1 kk grzywnę w wysokości 50 stawek po 10 zł stawka oraz zobowiązano oskarżonego do poddania się leczeniu w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, nadto na poczet grzywny zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 21 kwietnia 2016 r. godz. 23:50 do dnia 23 kwietnia 2016 r. godz. 15:45. Oddano oskarżonego pod dozór kuratora i zobowiązano do informowania kuratora o przebiegu okresu próby co rok. Dnia 18 lipca 2020 r. wykonano środek karny zakazu prowadzenia pojazdów. Dnia 07 stycznia 2021 r. wykonano środek karny w postaci świadczenia pieniężnego. Dnia 20 października 2022 r. wykonano karę grzywny. II. Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 03 marca 2022 r. w sprawie sygn. akt IIK 75/20, zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 24.05.2022 r. w sprawie VII Ka 375/22 za przestępstwa z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 263§2 kk popełnione w dniu 01 kwietnia 2019 r. odpowiednio na kary: 5 miesięcy pozbawiania wolności i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczono karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności na poczet której zaliczono okres zatrzymania oskarżonego w dniu 01.04.2019 r. od godz. 18:20 do godz. 21:23. Nadto orzeczono nawiązkę oraz przepadek dowodów rzeczowych. III. Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 14 kwietnia 2023 r. w sprawie sygn. akt IIK 146/22 zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 24.08.2023 r. w sprawie VII Ka 487/23 za przestępstwa z art. 62 ust. 2 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 263§2 kk popełnione w dniu 18 stycznia 2022 r. odpowiednio na kary: 6 miesięcy pozbawiania wolności i 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym oraz na karę grzywny 100 stawek po 20 złotych stawka. Na poczet kary pozbawienia wolności zaliczono okres zatrzymania oskarżonego od dnia 18.01.2022 r. godz. 18:15 do dnia 18.01.2022 r. godz. 20:15. Nadto orzeczono przepadek dowodów rzeczowych oraz świadczenie pieniężne. Postanowieniem SR w Giżycku z dnia 14.11.2023 r. w sprawie II Ko 1093/23 zarządzono wykonanie zastępczej kary 120 dni pozbawienia wolności zamiast 240 dni kary ograniczenia wolności. o r z e k a 1. Na podstawie art. 569§1 kpk w zw. z art. 85§1 kk i art. 86§1 kk łączy skazanemu M. T. kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami opisanymi w pkt II i III i wymierza mu karę łączną 1 (jeden) roku i 3 (trzy) miesięcy pozbawienia wolności. 2. Na podstawie art. 577 kpk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt 1 zalicza skazanemu okresy kar dotychczas odbytych w połączonych sprawach. 3. W pozostałym zakresie nieobjętym wyrokiem łącznym połączone wyroki podlegają odrębnemu wykonaniu. 4. Na podstawie art. 572 kpk umarza postępowanie w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym skazania w sprawie IIIK 944/16. 5. Kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. WZÓR FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI – WYROKU ŁĄCZNEGO (UWŁ) UZASADNIENIE Formularz UWŁ Sygnatura akt IIK 424/23 Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, można wypełnić część 3–8 formularza 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Wyroki wydane wobec skazanego Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny Data wyroku albo wyroku łącznego Sygnatura akt sprawy 1. 1. SR dla Warszawy - Woli w Warszawie 04 kwietnia 2019 r. IIIK 944/16 2. 2. SR w Giżycku 3. SR w Giżycku 03 marca 2022 r. 14 kwietnia 2023 r. IIK 75/20 IIK 146/22 1.2. Inne fakty 1.2.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty I. II. III. IV. 1. Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Woli w Warszawie z dnia 04 kwietnia 2019 r. w sprawie sygn. akt III K 944/16 za przestępstwa z art. 62 ust. 2 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 178a§1 kk popełnione w dniu 21 kwietnia 2016 r. na karę odpowiednio: 1 roku pozbawiania wolności i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczono karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na okres 3 lat. Orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz świadczenie pieniężne w kwocie 5 tys. złotych. Nadto orzeczono na podstawie art. 71§1 kk grzywnę w wysokości 50 stawek po 10 zł stawka oraz zobowiązano oskarżonego do poddania się leczeniu w podmiocie leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, nadto na poczet grzywny zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 21 kwietnia 2016 r. godz. 23:50 do dnia 23 kwietnia 2016 r. godz. 15:45. Oddano oskarżonego pod dozór kuratora i zobowiązano do informowania kuratora o przebiegu okresu próby co rok. 2. Dnia 18 lipca 2020 r. wykonano środek karny zakazu prowadzenia pojazdów. Dnia 07 stycznia 2021 r. wykonano środek karny w postaci świadczenia pieniężnego. Dnia 20 października 2022 r. wykonano karę grzywny. 1. Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 03 marca 2022 r. w sprawie sygn. akt IIK 75/20, zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 24.05.2022 r. w sprawie VII Ka 375/22 za przestępstwa z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 263§2 kk popełnione w dniu 01 kwietnia 2019 r. odpowiednio na kary: 5 miesięcy pozbawiania wolności i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczono karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności na poczet której zaliczono okres zatrzymania oskarżonego w dniu 01.04.2019 r. od godz. 18:20 do godz. 21:23. Nadto orzeczono nawiązkę oraz przepadek dowodów rzeczowych. 1. Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 14 kwietnia 2023 r. w sprawie sygn. akt IIK 146/22 zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 24.08.2023 r. w sprawie VII Ka 487/23 za przestępstwa z art. 62 ust. 2 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz z art. 263§2 kk popełnione w dniu 18 stycznia 2022 r. odpowiednio na kary: 6 miesięcy pozbawiania wolności i 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym oraz na karę grzywny 100 stawek po 20 złotych stawka. Na poczet kary pozbawienia wolności zaliczono okres zatrzymania oskarżonego od dnia 18.01.2022 r. godz. 18:15 do dnia 18.01.2022 r. godz. 20:15. Nadto orzeczono przepadek dowodów rzeczowych oraz świadczenie pieniężne. 2. Postanowieniem SR w Giżycku z dnia 14.11.2023 r. w sprawie II Ko 1093/23 zarządzono wykonanie zastępczej kary 120 dni pozbawienia wolności zamiast 240 dni kary ograniczenia wolności. 1.Dane dotyczące karalności. - wyrok w sprawie IIIK 944/16 - karta karna - wyrok w sprawie IIK 75/20 - wyrok w sprawie VIIKa 375/22 - wyrok w sprawie IIK 146/22 - wyrok w sprawie VII Ka 487/23 - postanowienie - karta karna k.506-508 akt sprawy IIIK 944/16 k. 6-7 k. 325 akt sprawy IIK 75/20 k. 376 akt sprawy IIK 75/20 k. 279 akt sprawy IIK 146/22 k. 333 akt sprawy IIK 146/22 k.362 akt sprawy IIK 146/23 k. 6-7 1.2.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------------------------- 2. OCENA DOWODÓW 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.2.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu I, II, III 1 I. 2. IV.1. III.2 wyroki karta karna POSTANOWIENIE -orzeczenia prawomocne, fakt niekwestionowany - brak zastrzeżeń co do wiarygodności danych w niej zawartych -orzeczenie prawomocne, fakt niekwestionowany 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.2.1 albo 1.2.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------------------- 3. PODSTAWA KARY ŁĄCZNEJ Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznegoi sygnatura akt sprawy Kary lub środki karne podlegające łączeniu 1. 1. SR w Giżycku, 03.03.2022 r., IIK 75/20 - kara 5 miesięcy pozbawienia wolności - kara 6 miesięcy pozbawienia wolności 2. 2. SR w Giżycku, 14.04.2023r., IIK 146/22 - kara 6 miesięcy pozbawienia wolności Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej Zważywszy, że w sprawie M. T. zapadał jeden wyrok w 2019 roku tj. pod rządami przepisów obowiązujących do dnia 24.06.2020 r., i zapadły dwa wyroki już po tej dacie - zaszały przesłanki do analizy tych skazań w obu stanach prawnych. Na potrzebę analizy w przedmiotowej sprawie skazań co do możliwości objęcia ich wyrokiem łącznym w świetle przepisów uprzednio obowiązujących, jak i obowiązujących obecnie wskazuje postanowienie SA w Szczecinie z dnia 05 maja 2021 r. ( IIAKz 167/21), zgodnie z którym postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego (w obszarze warunków do orzeczenia kary łącznej), powinno się odbywać z uwzględnieniem reguł określonych w art. 4 § 1 KK Przepis ten, regulujący zasady prawa karnego międzyczasowego, generalnie nie będzie miał zastosowania wtedy, jeżeli w realiach danej sprawy zasady intertemporalne określone zostały przez przepisy szczególne (np. art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2015 r. poz. 396). Takim szczególnym unormowaniem jest też art. 81 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 1086 ze zm.). W zakresie nieuregulowanym, znajdzie jednak zastosowanie, na podstawie art. 4 § 1 KK, ustawa względniejsza. Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił treść art. 4§1 kk, zgodnie z którym, jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. W 2019 roku zpadał przeciwko M. T. wyrok w sprawie IIK 944/16, mocą którego orzeczono wobec w/w karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz karę grzywny, która został wykonana, podobnie jak środek karny zakazu prowadzenia pojazdów. Wobec powyższego wyrok ten nie podlegał łączeniu w świetle przepisów o karze łacznej obwiązujących do dnia 24.06.2020 r. Przestępstw, za jakie M. T. został skazny mocą dwóch kolejnych wyroków, dopuścił się już po wydaniu wyroku w sprawie IIK 944/16, zatem brak było podstaw prawnych do objęcia wyrokiem łączym wszystkich trzech skazań także w oparciu o przepisy obowiązujące po dacie 24.06.2020 r. Analizie podlegały zatem pozostałe dwa wyroki- oba wydane już w stanie prawnym obowiązującym po 24.06.2020 r. Odnosząc się do możliwości wydania wyroku łącznego w oparciu o przepisy dotyczące kar łącznych i wyroków łącznych, w brzmieniu obowiązującym po 24 czerwca 2020 roku wskazać należy, iż na skutek wprowadzanych zmian na mocy ustawy o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 z dnia 19 czerwca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1086), art. 85 § 1 k.k. otrzymał treść: „Jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa”- stwierdzić należy, że w sprawie M. T. zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w oparciu o przywołany przepis. Niewątpliwie wszystkie zapadłe przeciwko skazanemu wyroki są prawomocne i wymierzono tymi orzeczeniami kary podlegające łączeniu. Zgodnie z art. 569 § 1 kpk - jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów, właściwy do wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący w pierwszej instancji, orzekający kary podlegające łączeniu. Art. 85 §1 kk stanowi, że jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Zgodnie z art. 86 § 1 kk- Sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 30 lat pozbawienia wolności. Jeżeli najwyższą z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa jest kara 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 30 lat pozbawienia wolności, orzeka się te karę jako karę łaczną. Karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach. W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania pod kątem objęcia wyrokiem łącznym określonych skazań były dwa prawomocne wyroki jednostkowe w sprawach - IIK 75/20 i IIK 146/22 - orzekajace wobec M. T. - odpowiednio - kary pozbawienia wolności oraz karę mieszaną pozbawienia wolności i ograniczenia wolności, a także karę grzywny. Ostatni wyrok skazujacy podlegający łączeniu wydał SR w Giżycku, M. T. był skazany za więcej niż dwa przestępstwa, popełnione zanim zapadł pierwszy nieprawomocny wyrok co do któregokolwiek z nich, przy czym orzeczone kary pozbawienia wolności- podlegały łaczeniu. 4. WYMIAR KARY Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej W myśl art. 85a kk, orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Mając na uwadze treść art. 86 § 1kk - przy wymiarze kary łącznej Sąd kierował się częściowo zasadą absorpcji (najsurowsza kara jednostkowa została wymierzona w wysokości 6 miesięcy pozbawienia wolności wyrokiem SR w Giżycku w sprawie IK 75/20), częściowo zasadą kumulacji ( suma kar jednostkowych to 1 rok i 5 miesięcy pozbawienia wolności). Stosując przy wymiarze kary łącznej jednocześnie zasadę absorpcji i kumulacji, Sąd uwzględnił stopień zawinienia oskarżonego – przestępstw dopuścił się z winy umyślnej- wagę tych czynów, ich stopień społecznej szkodliwości. Przestęsptw, za które był karany wcześniej także dopuścił się z winy umyślnej. Powyższe wskazuje, że nie jest on sprawcą „przypadkowym”, który nieświadomie wkroczył na drogę przestępstwa. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że skazany lekceważy swoim postępowaniem wszelkie zasady prawa, a dotychczas orzekane wobec niego kary nie przyniosły pożądanego skutku. Taka postawa skazanego powinna spotkać się ze zdecydowaną reakcją i naganą. W świetle powyższego Sąd doszedł do przekonania, że zastosowanie zasady mieszanej tj. częściowej kumulacji i częściowej absorpcji kar jednostkowych i w konsekwencji ich redukcja jest w pełni uzasadnione. Brak podstaw prawnych do objęcia wyrokiem łącznym kary ograniczenia wolności i kary grzwyny orzeczonej wyrokiem IIK 146/22. 5. WYMIAR ŚRODKA KARNEGO Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy łącznym wymiarze środka karnego ----------------------------------------- 6. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU ŁĄCZNYM Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2. 3. 4. Na podstawie art. 577 kpk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w pkt 1 zaliczono skazanemu okresy kar dotychczas odbytych w połączonych sprawach. W pozostałym zakresie nieobjętym wyrokiem łącznym orzeczono, że połączone wyroki podlegają odrębnemu wykonaniu. Na podstawie art. 572 kpk umorzono postępowanie w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym skazania w sprawie IIIK 944/16. 7. KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 4. O kosztach rozstrzygnięto na zasadzie art. 624§1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych. 8. PODPIS
XI Ka 545/15
został oskarżony o to, że w dniu 14 sierpnia 2013 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

II KK 242/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk (przewodniczący)‎SSN Dariusz Kala (sprawozdawca)‎SSN Andrzej StępkaProtokolant Elżbieta Wawer w sprawie K. G. skazanego z art. 178a § 1 i 4 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron‎w dniu 28 listopada 2023 r.,‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść oskarżonego‎od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie‎z dnia 17 marca 2023 r., sygn. akt X K 803/22 uchyla powyższy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w całości i w tym zakresie przekazuje sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 17 marca 2023 r., sygn. akt X K 803/22, Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie:I.w ramach czynu zarzucanego w punkcie 1, oskarżonego K. G. uznał za winnego tego, że w dniu 7 listopada 2021 r. w W. na ul. Al. […], znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci kannabinoli, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki T. o nr rej. […], przy czym czynu tego dopuścił się w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo:-wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 marca 2021 r. w sprawie o sygn. akt V K […], który uprawomocnił się z dniem 30 marca 2021 r.,-wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 29 września 2021 r. w sprawie o sygn. akt IV K […]1, który uprawomocnił się z dniem 7 października 2021 r.i za to na podstawie art. 178a § 1 i 4 k.k. skazał go, a na podstawie art. 178a § 4 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;II.w ramach czynu zarzucanego w punkcie 2, oskarżonego K.

G. uznał za winnego tego, że w dniu 7 listopada 2021 r. w W. na ul. Al. […], posiadał wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, środek odurzający w postaci 0,89 grama netto ziela konopi innego niż włókniste i za to na podstawie art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii skazał go i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;III.na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 85a k.k., art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone w punktach I i II kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu K.

G. karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności;IV.na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio;V. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu […]. w wysokości 10 000,00 (dziesięciu tysięcy złotych).Wyrok zawiera również rozstrzygnięcia w przedmiocie przepadku, zaliczenia na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie oraz w przedmiocie kosztów procesu.Od powyższego wyroku żadna ze stron nie wywiodła apelacji i uprawomocnił się on w dniu 25 marca 2023 r. (k. 212).Od tego orzeczenia kasację wywiódł Prokurator Generalny, który zaskarżył je w zakresie rozstrzygnięcia o karze łącznej zawartego w pkt.

III części dyspozytywnej, na niekorzyść oskarżonego K. G., zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 387 § 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 387 § 1 k.p.k., polegające na niezasadnym uwzględnieniu wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, pomimo iż wniosek ten został sformułowany z rażącą obrazą art. 86 § 1 k.k., polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego kary łącznej w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności, w wyniku połączenia kary 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za czyn opisany w pkt.

I części dyspozytywnej oraz kary 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za czyn opisany w pkt. II części dyspozytywnej, tj. poniżej dolnej granicy ustawowego wymiaru kary łącznej, w sytuacji, gdy zgodnie z treścią wskazanego przepisu prawa materialnego, sąd winien wymierzyć karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy.Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy wymienionemu sądowi w tym zakresie do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna.Zgodnie bowiem z art. 86 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 czerwca 2020 r., sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do (co do zasady) ich sumy.

Oznacza to, że w analizowanej sprawie niedopuszczalne było orzeczenie kary łącznej na zasadzie pełnej absorpcji. Oba z przypisanych oskarżonemu przestępstw, za które wymierzono kary jednostkowe objęte następnie węzłem kary łącznej, zostały wszak popełnione w dniu 7 listopada 2021 r. Powyższe oznacza, że zaskarżone rozstrzygnięcie w przedmiocie kary łącznej zapadło z rażącą i bez wątpienia mającą istotny wpływ na treść wyroku obrazą art. 86 § 1 k.k. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że zaskarżony kasacją wyrok został wydany w następstwie uwzględnienia tzw. wniosku o dobrowolne poddanie się karze, złożonego przez oskarżonego w trybie art. 387 § 1 k.p.k.

Jest oczywiste, że przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie ww. wniosku, sąd jest zobowiązany wnikliwie zweryfikować wszystkie warunki jego dopuszczalności. Jednym z nich jest zaś zgodność zawartych we wniosku propozycji, w tym również co do wymiaru kary lub środków karnych, z obowiązującymi przepisami prawa karnego materialnego. W sytuacji, w której treść wniosku tychże regulacji prawnych nie respektuje, obowiązkiem sądu jest bądź to uzależnienie swojej decyzji o uwzględnieniu wniosku od dokonania w nim zmiany konwalidującej dostrzeżoną wadliwość (art. 387 § 3 k.p.k.), bądź też rozpoznanie w dalszym ciągu sprawy na zasadach ogólnych (tak trafnie Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z dnia 18 maja 2022 r., I KK 16/22).

W niniejszej sprawie sąd meriti bez wątpienia powyższego obowiązku nie dopełnił, czym naruszył także wskazane w kasacji przepisy procesowe. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną i uwzględniając ją na posiedzeniu przeprowadzonym w trybie art. 535 § 5 k.p.k., uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie w tym zakresie, a więc w całości, do ponownego rozpoznania. Pomimo bowiem tego, że autor kasacji wskazał, że zaskarża wyrok jedynie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze łącznej i w tym zakresie domagał się jego uchylenia, to jednak treść zarzutu jednoznacznie wskazuje, że pomimo tej deklaracji, przedmiotowe orzeczenie zaskarżono w istocie w całości.

W kasacji został wszak podniesiony zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 387 § 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 387 § 1 k.p.k., a należy mieć na uwadze fakt, że tzw. wniosek oskarżonego o dobrowolne poddanie się karze stanowi niepodzielną całość, a tym samym sąd nie może go uwzględnić jedynie w części. Oznacza to również, że brak zgody oskarżonego na wskazaną przez sąd modyfikację wniosku, choćby dotyczył tylko jednego z elementów wniosku, uniemożliwia wydanie wyroku w trybie konsensualnym określonym w treści art. 387 k.p.k. i wywołuje konieczność prowadzenia rozprawy głównej na zasadach ogólnych.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, należy wskazać, że brak zgody oskarżonego na wymierzenie mu kary łącznej wyższej niż pierwotnie zaproponowana kara 10 miesięcy pozbawienia wolności, wywołałby konieczność odmowy uwzględnienia wniosku i prowadzenia rozprawy na zasadach ogólnych. W związku zaś z tym, że nie można wykluczyć, iż taka sytuacja zaistnieje w toczącym się po uchyleniu tego orzeczenia postępowaniu ponownym, niezbędne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania sąd meriti, pamiętając w szczególności o relewantnym w tej sprawie brzmieniu regulacji wyznaczającej zasady wymiaru kary łącznej, wyda wyrok respektujący standardy sprawiedliwości prawnomaterialnej i proceduralnej.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. [SOP] [ał]