Supreme Court dismisses defense request to recuse judge as it duplicates a previously rejected request. The defense argues institutional impartiality issues, but the court notes the request is identical to one already denied. Since the factual basis is unchanged, the new request is inadmissible under the law. The court acknowledges the judge's potential conflict but upholds the prior decision's legal validity. The procedural outcome is dismissal due to lack of novelty. The court emphasizes that a prior rejection binds the current request. The defense's arguments regarding impartiality are deemed insufficient for a new ruling. The decision reinforces the principle of non-repetition in judicial recusal motions. The court maintains that the legal situation remains unchanged from the previous instance. The outcome is a formal dismissal without substantive review of the impartiality claim.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the defense's request to recuse a judge, ruling it inadmissible because it duplicates a previously rejected motion. The defense argued the judge lacked institutional impartiality based on prior rulings, but the court found the factual basis identical to the October 2025 decision. Since the request was already denied on these grounds, the court applied the rule that identical requests must be left without consideration, maintaining the prior judgment's legal effect.
Legislator headnote
AI generatedArt. 41a k.p.k.; A request to recuse a judge based on identical factual grounds as a previously rejected request must be dismissed without consideration, as the legal situation remains unchanged and the principle of non-repetition applies.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
II KK 209/23 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 grudnia 2025 r. w przedmiocie wniosku obrońcy oskarżonej o wyłącznie sędziego P.K. od udziału w sprawie II KK 209/23, na podstawie art. 41a k.p.k., postanowił pozostawić wniosek bez rozpoznania. UZASADNIENIEObrońca oskarżonej L.M., w piśmie z dnia 6 listopada 2025 r., złożyła ponowny wniosek o wyłączenie od udziału w rozpoznaniu sprawy II KK 209/23 sędziego Sądu Najwyższego P.K. „z uwagi na niespełnienie wymogu instytucjonalnej bezstronności w rozumieniu wskazanym m.in. w pisemnych motywach uchwały trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/2020 oraz uchwały Sądu Najwyższego (7) z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22”.Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.W sytuacji procesowej zaistniałej w sprawie II KK 209/23 wniosek obrońcy oskarżonej o wyłącznie sędziego P.K. należało pozostawić bez rozpoznania.Zgodnie z dyspozycją art. 41a k.p.k. wniosek o wyłączenie sędziego oparty na tych samych podstawach faktycznych co wniosek wcześniej rozpoznany pozostawia się bez rozpoznania.
Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 22 października 2025 r., II KK 209/23, Sąd Najwyższy pozostawił wniosek obrońcy oskarżonej o wyłączenie sędziego P.K. od udziału w sprawie bez rozpoznania, stwierdzając jego niedopuszczalność.Ponowny wniosek obrońcy oskarżonej jest zbieżny z wnioskiem, który był przedmiotem wymienionego wyższej rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego i odwołuje się do tych samych okoliczności. Sąd Najwyższy nie kwestionuje związania zasadą prawną zawartą w uchwale połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/2020 i dostrzega, że postanowienie z dnia 22 października 2025 r. zostało wydane z udziałem sędziego, co do którego w innych sprawach podnoszone są okoliczności dotyczące również sędziego objętego wnioskiem o wyłączenie.
Nie zmienia to jednak faktu, że powyższe orzeczenie pozostaje w obrocie prawnym .[WB][a.ł]