II KK 2/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 2/06

POSTANOWIENIE

Dnia 2 sierpnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie  Izba Karna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN Rafał Malarski

na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 2 k.p.k.)

po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2006 r.

sprawy S. M.

skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w S.

z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt II Ka …/05,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.

z dnia 15 marca 2005 r., sygn. akt II K ../03,

p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć

kasacyjne.

skazanego

kosztami

sądowymi

za

postępowanie

UZASADNIENIE

Kasacja okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym.

W pierwszym rzędzie należało stwierdzić, że postawiony w kasacji jako

jedyny zarzut naruszenia art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k., sprowadzający się do tezy, iż w

konkretnej sprawie pierwszoinstancyjny wyrok zapadł z udziałem sędziego,

który na etapie postępowania przygotowawczego wydał postanowienie o

przedłużeniu tymczasowego aresztowania wobec S. M., był najpewniej

skutkiem nieuważnej lektury rzekomo obrażonego przepisu. Stanowi on wszak

wyraźnie, że sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli

brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone. Niewątpliwe jest

zatem, że orzekanie w sprawie przez sędziego, który uprzednio brał udział w

wydaniu postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania, nie sposób

postrzegać jako naruszenie prawa. Takie zapatrywanie prawne na gruncie

obowiązującej ustawy karnoprocesowej z 1997 r. wyrażane jest w judykaturze

(zob. postanowienie SN z 14 stycznia 2003 r., III KKN 400/01, LEX nr 75380),

co przypomnieli w złożonych odpowiedziach na kasację zarówno prokurator

Prokuratury Okręgowej w S., jak i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego

Przedsiębiorstwa Państwowego „C ”.

Gdyby nawet, korzystając z rozwiązania przewidzianego w art. 118

k.p.k., założyć, że intencją skarżącego było również zakwestionowanie

zaistniałej sytuacji procesowej w płaszczyźnie art. 41 § 1 k.p.k., to i taki punkt

widzenia wypadałoby ocenić zdecydowanie krytycznie. Sformułowania,

którymi posłużono się w postanowieniu z dnia 7 lutego 2002 r. (k. 1672 – 1674,

t. IX) i dalszych postanowieniach w kwestii tymczasowego aresztowania, nie

dawały bowiem żadnych podstaw do powątpiewania w bezstronność sędziego.

W orzeczeniach tych trudno odnaleźć zwroty, które świadczyłyby o

stronniczości sędziego czy o jego przekonaniu przed wyrokowaniem o winie S.

M. Mowa jest w nich tylko o istnieniu dużego prawdopodobieństwa, że

podejrzany popełnił zarzucane mu przestępstwa (art. 249 § 1 k.p.k.).

W tych warunkach, pozostając w granicach rozpoznania wskazanych w

art. 536 k.p.k., Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie art. 535 § 2 k.p.k.

O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art.

636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.

es