II KK 181/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 181/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna

w składzie następującym:

Przewodniczący: Prezes SN Lech Paprzycki

Sędziowie: SSN Jadwiga Żywolewska-Ławniczak

SSN Stanisław Zabłocki (sprawozdawca)

Protokolant : Jolanta Włostowska

w sprawie K. P.,

skazanego z art. 286 § 1 k.k.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

w dniu 19 sierpnia 2009 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego,

na korzyść skazanego (PR V KSU - [...])

od wyroku Sądu Rejonowego w M.

z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. II K [...],

uchyla w całości zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M..

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt II K [...], Sąd Rejonowy w

M. uznał K. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 286 § 1 k.k.

i za to wymierzył mu m.in. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.

Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 23 kwietnia

2009 r.

Kasację w sprawie, na podstawie art. 521 k.p.k. wniósł Prokurator

Generalny, zaskarżając powyższy wyrok w całości na korzyść skazanego i na

zasadzie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. zarzucił

temu orzeczeniu rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa, tj.

art. 607e § 1 k.p.k., polegające na skazaniu K. P. za czyn określony w art. 286 §

1 k.k., pomimo tego, że przestępstwo to nie stanowiło podstawy przekazania

skazanego do Polski na mocy europejskiego nakazu aresztowania i nie zaistniały

okoliczności wskazane w art. 607e § 3 k.p.k.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w M. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym,

umożliwiającym jej uwzględnienie na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

bez udziału stron.

Nie ulega wątpliwości, że skazanie K. P. nastąpiło wbrew przepisowi art.

607e § 1 k.p.k. Na k. 160 akt sprawy znajduje się informacja Placówki Straży

Granicznej w Ś., z której wynika, że w dniu 17 grudnia 2008 r. nastąpiło

przekazanie K. P. z Republiki Federalnej Niemiec do Polski na podstawie

europejskiego nakazu aresztowania. Pomimo posiadanej informacji, Sąd

Rejonowy nie podjął czynności zmierzających do ustalenia, na jakiej podstawie

prawnej odbyło się przedmiotowe przekazanie i uwzględniając wniosek

oskarżonego złożony w trybie art. 387 § 1 k.p.k. skazał go na karę pozbawienia

wolności.

Po uprawomocnieniu się wyroku wobec K. P. okazało się, że to Sąd

Okręgowy w T., postanowieniem z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt II Kop [...],

zarządził wydanie europejskiego nakazu aresztowania w sprawach II K [...] i II

K [...], na którego podstawie nastąpiło przekazanie wyżej wymienionej osoby do

spraw w nakazie tym wymienionych.

Z treści art. 607e § 1 k.p.k. wynika, że osoby przekazanej w wyniku

wydania nakazu nie można ścigać za przestępstwa inne niż te, które stanowiły

postawę przekazania. Wyjątki od tej zasady ustawodawca określił w § 3. tego

przepisu. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby zachodził którykolwiek z tych

wyjątków, w szczególności, aby oskarżony K. P. wyraził zgodę na przekazanie i

zrzekł się korzystania z prawa określonego w § 1 art. 607e k.p.k. (art. 607e § 3

pkt 6 k.p.k.). Wprawdzie oskarżony złożył wniosek o tzw. dobrowolne poddanie

się karze w trybie art. 387 § 1 k.p.k., jednak nie można tej czynności procesowej

traktować jako „zrzeczenia” się prawa określonego w art. 607e § 1 k.p.k.,

bowiem zrzeczenie się tego przywileju musi nastąpić w sposób jednoznaczny,

dobrowolny i z pełną świadomością konsekwencji, co w przedmiotowej sprawie

budzi poważne wątpliwości.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał kasację Prokuratora

Generalnego za oczywiście zasadną. Ponieważ po przekazaniu osoby w wyniku

europejskiego nakazu aresztowania możliwe jest podjęcie działań zmierzających

do uzyskania jej zgody na ściganie od organu sądowego państwa wykonania

nakazu (pkt 8 § 3 art. 607e k.p.k.) lub do uzyskania zgody oskarżonego o

zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w § 1 tego przepisu

(wspomniany wyżej pkt 6 § 3 art. 607e k.p.k.), zasadne było uchylenie wyroku

Sądu Rejonowego w M. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu

Sądowi.