II KK 169/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 169/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 sierpnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie A. N.‎skazanej z art. 297 § 1 k.k., ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 18 sierpnia 2015 r.,‎wniosku skazanej o wstrzymanie wykonania kary orzeczonej wyrokiem‎Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie‎z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt IV K 181/13, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie‎z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt VI Ka 463/14 p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku UZASADNIENIEWyznaczony dla skazanej A.

N. obrońca z urzędu wniósł kasację od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt VI Ka 463/14, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt IV K 181/13, którym to wyrokiem wyżej wymieniona skazana została za przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. na karę 100 stawek dziennych grzywny przy przyjęciu wysokości jednej stawki za równoważną kwocie 30 zł oraz obciążona kosztami postępowania.W dniu 22 lipca 2015 r. (data wpływu) skazana złożyła do Sądu Najwyższego wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczonej wobec niej kary grzywny oraz kosztów sądowych.Wniosek ten na uwzględnienie nie zasługuje.W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia w trybie art. 532 § 1 k.p.k. (a nie wykonania kary, jak to w swoim wystąpieniu określiła skazana) jest dopuszczalne jedynie, gdy strona wykaże istnienie szczególnych okoliczności świadczących o tym, że wykonanie takiego orzeczenia pociągnęłoby za sobą dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki, a wiąże to z dużym prawdopodobieństwem zasadności podniesionych w kasacji zarzutów.

W niniejszej sprawie powyższa przesłanka, warunkująca zastosowanie instytucji określonej w art. 532 § 1 k.p.k., nie wystąpiła. Wniesiona w niniejszej sprawie kasacja, nie przesądzając ostateczenego rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego, pomimo wagi podniesionego w niej zarzutu (art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.), nie może zostać na obecnym etapie postępowania uznana za oczywiście zasadną. Argumentacja w tym zakresie zawarta została chociażby w udzielonej przez prokuratora Prokuratury Okręgowej Warszawa Praga i doręczonej skazanej pisemnej odpowiedzi na kasację.Natomiast okoliczności, na które powołuje się A.N. związane z trudną sytuacją materialną jej samej oraz jej rodziny nie stanowią przesłanki wydania orzeczenia w oparciu o art. 532 § 1 k.p.k., a mogą jedynie być podstawą do ubiegania się o zastosowanie jednej z instytucji uregulowanych w Kodeksie karnym wykonawczym (art. 49 lub 51 k.k.w.), co dotyczy zarówno grzywny, jak i należności sądowych (art. 206 § 2 k.k.w.).

W tym stanie rzeczy orzeczono jak na wstępie (art. 532 § 1 k.p.k. a contrario). l.n