Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II KK 146/19 AI generated

II KK 146/19 · Sąd Najwyższy

Case Number II KK 146/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Sygn. akt II KK 146/19 POSTANOWIENIE Dnia 30 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 lipca 2019 r.‎sprawy A. S. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę podejrzanej ‎od postanowienia Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt IX Kz (…),‎utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt V K (…), w przedmiocie umorzenia postępowania i zastosowania środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym, p o s t a n o w i ł I. oddalić kasację obrońcy podejrzanej jako oczywiście bezzasadną;

Legislator headnote

AI generated

art. 535 § 3 k.p.k, art. 207 § 1 k.k, art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k, art. 354 pkt 2 k.p.k, art. 7 k.p.k, art. 92 k.p.k; II KK 146/19 · Sąd Najwyższy: a) popełnienie czynu przez podejrzanego, b) fakt niepoczytalności podejrzanego w chwili czynu. Warunkiem formalnym jest natomiast uznanie przez prezesa sądu lub upoważnionego sędziego (art. 93 § 2 k.p.k.) za celowe rozpoznanie sprawy na posiedzeniu, z zachowaniem jednak rygorów określonych w dalszej części art. 354 pkt 2 k.p.k. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2008 r., V KK 31/08, LEX nr 406937).Te warunki, wskazane zarówno w ustawie, jak i wyinterpretowane w orzecznictwie, zostały w niniejszej sprawie spełnione.

Keywords

AI generated
psychiatric evidence psychiatric confinement psychiatric impairment inadequate psychiatric report psychological sequelae paranoid schizophrenia

Cited Legislation

AI generated
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 146/19 POSTANOWIENIE Dnia 30 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 lipca 2019 r.‎sprawy A.
art. 207 § 1 k.k
była podejrzana o popełnienie czynu z art. 207 § 1 k.k.
art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k
akt V K (…), na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 354 pkt 2 k.p.k
zastosował w stosunku do niej środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym.Zażalenie od powyższego orzeczenia wywiodła podejrzana, która zarzuciła:- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść postanowienia, a to art. 354 pkt 2 k.p.k.
art. 7 k.p.k
polegające na nierozważeniu zarzutów apelacji dotyczących:- obrazy art. 7 k.p.k.
art. 92 k.p.k
z art. 92 k.p.k.;- obrazę prawa materialnego, a to art.
art. 433 § 2 k.p.k
, która sformułowała następujące zarzuty:1/ rażącej obrazy prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, poprzez naruszenie art. 433 § 2 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k

Cited Case Law

AI generated
V KK 31/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2008 r., V KK 31/08, LEX nr 406937).Te warunki, wskazane zarówno w ustawie, jak i wyinterpretowane w orzecznictwie, zostały w niniejszej sprawie spełnione.
AI generated
II Ka 299/22
Sygn. akt II Ka 299/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 września 2023 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Joanny Zaniewicz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2023 r. sprawy Z. S. oskarżonego z art. 279 § 1 kk w zb. z art. 13 § 2 kk w zw. z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 22 lutego 2022 r. sygn. akt II K 534/21 zaskarżony wyrok uchyla i sprawę oskarżonego Z. S. przekazuje Sądowi Rejonowemu w Węgrowie do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 299/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. II K 534/21 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. Z. S. brak możliwości samodzielnej obrony, zniesiona poczytalność w chwili czynu Opinia sądowo psychiatryczna i dokumentacja lekarska, opinia z ZK k.229 -244, 213-214, 218, 266,275-276 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------- ---------------------- -------------------------------------------------------- -------------- -------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1. opinia sądowo - psychiatryczna i dokumentacja lekarska opinia pełna, jasna i spójna, nie była kwestionowana przez strony tak jak opinie z zakładu karnego 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------- ------------------------------------- --------------------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty oskarżonego 1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie brak doprowadzenia oskarżonego na termin rozprawy w dniu 22 lutego 2022 roku, brak przeprowadzenia dowodu z opinii sądowo - psychiatrycznej dotyczącej stanu zdrowia psychicznego oskarżonego i zdolności do udziału w postępowaniu bez udziału obrońcy, co spowodowało naruszenie prawa do obrony, gdyż oskarżony przyznał się do popełnienia czynu, którego nie popełnił, co spowodowało dokonanie błędnych ustaleń faktycznych; ☐ zasadne ☒ częściowo zasadne ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty okazały się częściowo zasadne. Prawidłowe ustalenie co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego ma istotne znaczenie z punktu widzenia orzekania w przedmiocie jego odpowiedzialności karnej. Obowiązkiem Sądu ferującego wyrok zarówno w I, jak i II instancji, jest zatem troska o to, aby ustalenia co do tej okoliczności nie budziły wątpliwości. Podniesione przez skarżącego okoliczności spowodowały uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie dokumentacji medycznej i po przeprowadzeniu obserwacji w warunkach szpitalnych w innej sprawie, w dniu 12 lipca 2023 roku wydano opinię dotyczącą stanu zdrowia psychicznego oskarżonego (k. 229-244). Z treści opinii wynika, że oskarżony miał w chwili czynu zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Aktualny stan zdrowia oskarżonego pozwala na udział w toczącym się postępowaniu przy zapewnieniu mu pomocy adwokata, gdyż sam nie potrafi prowadzić obrony w sposób rozsądny. Istnieje konieczność stałej kontroli stanu zdrowia psychicznego oskarżonego i stosowania leczenia farmakologicznego. W opinii uzupełniającej biegli wskazali na konieczność stosowania środków zabezpieczających, aby zapobiec popełnieniu przez oskarżonego ponownie czynu zabronionego (k.266). Sąd Okręgowy podkreśla, że praktyka dopuszczania dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów „na wszelki wypadek"” z przyczyn zasadniczych, jako sprzeczna z fundamentalnymi regułami praworządności, wymaga zdecydowanego potępienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24.06.2020 r., sygn. IV KK 176/20, LEX nr 3213295). Owe wątpliwości co do poczytalności, jak wskazuje się w judykaturze, powinny zostać chociaż uprawdopodobnione, co oznacza, że muszą mieć podstawę w konkretnych okolicznościach sprawy, wynikać z tych okoliczności w sposób obiektywny. Nie mogą natomiast stanowić one jedynie subiektywnego przekonania oskarżonego lub jego obrońcy, ale muszą zostać powzięte przez organ procesowy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 26.04.2021 r., sygn. II KK 127/21, LEX nr 3232211). Jak wynika z akt sprawy oskarżony podał, że leczy się przewlekle z powodu padaczki pourazowej (k.47v), a w innych sprawach był reprezentowany przez obrońcę z urzędu. Okoliczność ta została zauważona przez prokuratora, gdyż w ramach przedłużenia okresu dochodzenia wskazał na konieczność poddania podejrzanego badaniom sądowo- psychiatrycznym (k.57), ale czynność ta nie została wtedy przeprowadzona. W ocenie Sądu Okręgowego te okoliczności powinny zostać należycie rozważone i wskazywały na istnienie wątpliwości co do poczytalności oskarżonego. Te zaś nakazywały ustanowenie obrońcy z urzędu i dopuszczenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów przed rozpoznaniem sprawy. Nie można tracić z pola widzenia, że oskarżony nie był obecny na rozprawie w dniu 22 lutego 2022 roku, nie reprezentował go obrońca, a w tym dniu wydano wyrok wobec oskarżonego skazujący go na karę bezwzględną pozbawienia wolności. W tym miejscu należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja o prowadzeniu rozprawy pod nieobecność oskarżonego była prawidłowa, gdyż nie złożył on wniosku o doprowadzenia, a otrzymał w tym zakresie stosowne pouczenie (k.146-147). Oskarżony nie miał obrońcy ani w postępowaniu przygotowawczym, ani przed Sądem I instancji do czasu wydania wyroku. Wobec powyższego miał rację skarżący, że Sąd I instancji nie dostrzegł okoliczności dotyczących stanu zdrowia psychicznego oskarżonego i zaniechał dopuszczenia dowodu z opinii biegłych psychiatrów oraz ustanowienia obrońcy z urzędu, co musiało łącznie skutkować uchyleniem wyroku. Wydanie rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy pozbawiałoby oskarżonego możliwości przeprowadzenia postępowania w kierunku ustalenia, że czynu nie popełnił, o co wnioskował w swojej apelacji. Ponadto orzeczenie środka zabezpieczającego, o którym mowa w opinii pozbawiałoby oskarżonego możliwości kwestionowania tego rozstrzygnięcie w ramach zwykłych środków odwoławczych. Tym bardziej, że ustalenia przez Sąd I instancji wymaga rodzaj tego środka, gdyż biegli nie wypowiedzieli się w tym zakresie w sposób jednoznaczny. Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd Okręgowy postanowił na podstawie art. 193 kpk uwzględnić wniosek oskarżonego o przeprowadzenie dowodu z opinii sądowo-psychiatrycznej, uznając, że istnieją wątpliwości co do poczytalności oskarżonego i zaistniały już na wcześniejszym etapie. Z treści opinii wynika, że oskarżony miał zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Aktualny stan zdrowia oskarżonego pozwala mu na udział w toczącym się postępowaniu przy zapewnieniu mu pomocy adwokata, gdyż sam nie potrafi prowadzić obrony w sposób rozsądny. W postępowaniu, w którym orzeczono wobec niego karę pozbawienia wolności występował bez udziału obrońcy, a obecnie zachodzi konieczność wydania rozstrzygnięcia o innym charakterze. Częściowa zasadność zarzutów warunkowała zasadnością wniosku o uchylenie wyroku. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach utrzymania w mocy ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany --------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach zmiany ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. Brak obrońcy koniecznego w świetle art. 79 § 1 pkt 3 kpk w toku postępowania sądowego – całość wyroku – art. 439 § 1 pkt 10 kpk ☒ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 22 lutego 2022 roku sygn. akt II K 534/21 uchylono, gdyż w toku postępowania sądowego oskarżony nie miał obrońcy wobec zaistnienia przesłanek z art.79 § 1 pkt 3 kpk. 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. --------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności -------------------- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności O kosztach postępowania odwoławczego nie orzekano, ponieważ wyrok uchylający zaskarżone rozstrzygnięcie nie kończy postępowania. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 22 lutego 2022r. sygn. akt II K 534/21 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☒ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☐ zmiana
II KK 308/21
W postępowaniu zakończonym prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w S.
IV Kz 370/14
Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie postanowieniem z dnia 30 maja 2014r.
II AKa 65/20
Wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 23 października 2019r.
III KK 228/22
Prokurator Rejonowy w S. 5 sierpnia 2021 r., skierował do Sądu Rejonowego w S., na podstawie art. 324 k.p.k., wniosek o umorzenie postępowania karnego prowadzonego wobec podejrzanego Ł. S. o czyn z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i zastosowanie środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia go w zamkniętym zakładzie leczniczym, a także orzeczenie przepadku dowodu rzeczowego.Sąd Rejonowy w S. postanowieniem z 28 października 2021 r. w sprawie o sygn. akt II K (…) ustalił, że zachowanie podejrzanego Ł. S. wypełniło znamiona zarzucanego mu czynu z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i na podstawie art. 17§ 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. umorzył postępowanie karne prowadzone przeciwko temu podejrzanemu (pkt I).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KK 146/19 POSTANOWIENIE Dnia 30 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 lipca 2019 r.‎sprawy A. S. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę podejrzanej ‎od postanowienia Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt IX Kz (…),‎utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt V K (…), w przedmiocie umorzenia postępowania i zastosowania środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym, p o s t a n o w i ł I. oddalić kasację obrońcy podejrzanej jako oczywiście bezzasadną;

II. zwolnić podejrzaną od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIES. była podejrzana o popełnienie czynu z art. 207 § 1 k.k. polegającego na tym, że w okresie bliżej nieokreślonego dnia i miesiąca 2008 r., lecz nie później niż do dnia 27 grudnia 2014 r. w W. przy ul. K., znęcała się psychicznie i fizycznie nad A. i J. S. w ten sposób, iż wszczynała awantury domowe o różnych porach dnia i nocy, w czasie których to awantur wyzywała ich słowami powszechnie uznanymi za wulgarne, poniżała, groziła pozbawieniem zdrowia i życia, uderzała pięściami po całym ciele, szarpała za ubranie, utrudniała korzystanie ze sprzętu stanowiącego wyposażenie mieszkania, niszczyła sprzęt gospodarstwa domowego.Sąd Rejonowy w W. po rozpoznaniu na posiedzeniu wniosku prokuratora w przedmiocie umorzenia postępowania i zastosowania wobec podejrzanej środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym, postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt V K (…), na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. postępowanie karne przeciwko podejrzanej A.

S. umorzył. Jednocześnie na podstawie art. 93b § 1 k.k. w zw. z art. 93c pkt 1 k.k. w zw. z art. 93g § 1 k.k. zastosował w stosunku do niej środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym.Zażalenie od powyższego orzeczenia wywiodła podejrzana, która zarzuciła:- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść postanowienia, a to art. 354 pkt 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k.;- obrazę prawa materialnego, a to art. 93b § 1 k.k., art. 93c pkt 1 k.k. oraz art. 93g § 1 k.k. poprzez ich niezasadne zastosowanie.

W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na rozprawie Sądowi Rejonowemu w W..Sąd Okręgowy w W. uznał, iż zażalenie podejrzanej nie zasługuje na uwzględnienie i postanowieniem z dnia 23 października 2018 r., w sprawie IX Kz (…), utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji.Postanowienie Sądu odwoławczego zaskarżyła w ustawowym terminie w trybie kasacji obrońca podejrzanej A. S. , która sformułowała następujące zarzuty:1/ rażącej obrazy prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, poprzez naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nierozważeniu zarzutów apelacji dotyczących:- obrazy art. 7 k.p.k. polegającej na przekraczającej granice swobody, sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego, a przede wszystkim procesowego, oraz zasadami logicznego rozumowania, ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, sprowadzającej się do stwierdzenia, że trafne są wnioski Sądu I instancji, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż wobec podejrzanej A.

S. zachodzą przesłanki do zastosowania środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym bez potrzeby przeprowadzania rozprawy;- obrazy art. 354 pkt 2 k.p.k. poprzez rozpoznanie wniosku prokuratora o umorzenie postępowania wobec podejrzanej i jej umieszczenie w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym na posiedzeniu, a nie na rozprawie;2/ wskazane rażące naruszenia przepisów postępowania doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 93b § 1 k.k. poprzez uznanie, że istnieją przesłanki do zastosowania środka, o którym mowa w art. 93a § 1 pkt 4 k.k., w postaci znacznej społecznej szkodliwości czynu i wysokiego prawdopodobieństwa popełnienia przez podejrzaną takiego czynu ponownie.W konkluzji obrońca podejrzanej wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla w W. .W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w W. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k.

Podniesiony zarzut przeprowadzenia nierzetelnej kontroli apelacyjnej nie okazał się słuszny i nie mógł wskazać na zaistnienie naruszenia prawa, które byłoby rażące i mogło stanowić podstawę do uznania kasacji za skuteczną na podstawie art. 523 § 1 k.p.k.Zarzuty przedstawione przez obrońcę podejrzanej nie mogły być uznane za słuszne. Przede wszystkim należy wskazać, że nie doszło do obrazy art. 354 pkt 2 k.p.k., bowiem Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie trafnie zinterpretował przesłanki umożliwiające rozpoznanie sprawy na posiedzeniu.

Ten przepis przewiduje, że w wypadku wniosku prokuratora o umorzenie postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy i zastosowanie środków zabezpieczających, wniosek ten kieruje się na rozprawę, chyba że w świetle materiałów postępowania przygotowawczego popełnienie czynu zabronionego przez podejrzanego i jego niepoczytalność w chwili czynu nie budzą wątpliwości, a prezes sądu uzna za celowe rozpoznanie sprawy na posiedzeniu z udziałem prokuratora, obrońcy i podejrzanego; podejrzany nie bierze udziału w posiedzeniu, jeżeli z opinii biegłych wynika, że byłoby to niewskazane, chyba że sąd uzna jego udział za konieczny.Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wprawdzie wynika, że zasadą jest, iż wniosek prokuratora o umorzenie postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy i o zastosowanie środków zabezpieczających winien być skierowany na rozprawę, jednak wyjątkowo możliwe jest jego rozpoznanie na posiedzeniu.

Wymaga to jednak spełnienia dwojakiego rodzaju warunków merytorycznych i formalnych. Warunkiem merytorycznym jest, aby w świetle materiałów postępowania przygotowawczego nie budziły wątpliwości:

a) popełnienie czynu przez podejrzanego, b) fakt niepoczytalności podejrzanego w chwili czynu. Warunkiem formalnym jest natomiast uznanie przez prezesa sądu lub upoważnionego sędziego (art. 93 § 2 k.p.k.) za celowe rozpoznanie sprawy na posiedzeniu, z zachowaniem jednak rygorów określonych w dalszej części art. 354 pkt 2 k.p.k. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2008 r., V KK 31/08, LEX nr 406937).Te warunki, wskazane zarówno w ustawie, jak i wyinterpretowane w orzecznictwie, zostały w niniejszej sprawie spełnione.

Za bezpodstawne należy bowiem uznać twierdzenia skarżącego, jakoby dowody przedstawione przez prokuratora były „iluzoryczne” i nie były „bezpośrednie”, a także stanowisko, że „zebrane w sprawie dowody opierają się wyłącznie na zeznaniach pokrzywdzonych oraz zeznaniach znajomych pokrzywdzonych, którzy powtarzali wyłącznie to, co od nich usłyszeli”. Takim dowodem bezpośrednim są chociażby zeznania pokrzywdzonych rodziców podejrzanej, nie można więc mówić o „wydaniu orzeczenia bez żadnych dowodów”. Nie bez znaczenia są także zeznania innych świadków, wymienionych przez Sąd I instancji.Również fakt niepoczytalności podejrzanej nie budzi wątpliwości i został prawidłowo ustalony, a także wskazano na konieczność jej leczenia w warunkach szpitalnych.

Trafnie Sąd I instancji uznał, że istnieje prawdopodobieństwo, iż podejrzana może dopuścić się w przyszłości podobnych zachowań. Konstatacja ta wynikała z treści przedstawionej w sprawie opinii biegłych psychiatrów, w których ocenie system urojeń występujący u podejrzanej jest trwały, bardzo mocno zakorzeniony w rzeczywistości i nie podlega korekcie. W tej sytuacji biegli nie mogli wykluczyć, że taka sytuacja powtórzy się w przyszłości. Z relacji biegłych wynikało także, iż podejrzana włącza co raz to nowe osoby w system urojeniowy, więc może to być niebezpieczne dla tych osób, które włączy w ten system.

Dlatego też zgodnie ze stanowiskiem biegłych, podejrzana powinna być leczona psychiatrycznie w warunkach szpitalnych. Wynika to z faktu, że jej krytycyzm w stosunku do choroby jest bardzo zaburzony. Podejrzana nie miała poczucia choroby psychicznej i nie widziała związku pomiędzy objawami choroby, a czynami, które zostały jej zarzucone. Trafnie więc Sąd I instancji uznał, że skoro według biegłych nie można tego typu choroby psychicznej leczyć w warunkach ambulatoryjnych, albowiem wymagane jest podawanie silnych leków neuroleptycznych, to wskazane było zastosowanie środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym.Z opinii wynikało również, na jakiej podstawie biegli psychiatrzy uznali, że takie prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzaną w przyszłości czynu o znacznej społecznej szkodliwości jest wysokie.

Z pewnością nie był przesłanką takiego stwierdzenia biegłych fakt dopuszczenia się wobec innych osób czynów zagrażających ich życiu i zdrowia – taki argument jest nieuprawniony i nie ma nic wspólnego z treścią art. 93b § 1 k.k. Wbrew twierdzeniom obrońcy ustalono również, że działania przemocowe, jakie podejmowała podejrzana wobec rodziców, były bezpośrednio spowodowane typowymi urojeniami psychotycznymi (zob. k. 677 - 708). W materiale dowodowym (w opinii) znajduje się też informacja, że podejrzana leczyła się przed 2017 r., kiedy dr G. wystawił jej zaświadczenie, że cierpi na PTSD (zob. k. 704-705).

Kluczowe jest też dla oceny prawidłowości wnioskowania Sądu I instancji, że biegli wyraźnie wskazali, iż podejrzana wymaga długotrwałego i intensywnego leczenia lekami neuroleptycznymi, a nie jest możliwe leczenie się jej w warunkach wolnościowych – skoro nie uważa się za osobę chorą (k. 706). Trafnie więc Sąd odwoławczy uznał, oceniając prawidłowość procedowania przez Sąd Rejonowy, że nie doszło do naruszenia art. 354 pkt 2 k.p.k. Stwierdził ten Sąd - „W ocenie Sądu Odwoławczego zarówno fakt popełnienia przez A.

S. zarzucanego jej czynu, jak i jej niepoczytalność w chwili czynu nie budzą wątpliwości. Dlatego też, sąd I instancji słusznie - wbrew twierdzeniom skarżącej – skierował niniejszą sprawę na posiedzenie, nie zaś na rozprawę.”Należy również zgodzić się z wyrażonym przez Sąd odwoławczy następującym stanowiskiem - „Składając opinię ustną (k. 830 - 831), biegli podkreślili, że podejrzana w chwili popełnienia zarzucanego jej czynu miała całkowicie zniesioną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.

Wskazali także, że stan psychiczny opiniowanej wymaga, aby została poddana długotrwałemu leczeniu. Konieczność leczenia jest kategoryczna, ponieważ podejrzana sama nie uważa się za osobę chorą, a wymaga leczenia i jest to długotrwały proces leczenia lekami przeciw psychotycznymi”. Składając ustną opinię w trakcie posiedzenia Sądu biegli także stwierdzili - „opiniowana jest przekonana, że każdy działa przeciwko niej, szykanuje ją, naśmiewają się z niej. Atakuje urzędy, instytucje i osoby przez które czuje się zagrożona.

Opiniowana zgłasza, że jesteśmy w zmowie z prokuratorem, który działa na zlecenie albo pod nakłonieniem ojca opiniowanej. (…) Ponieważ ten system urojeń jest trwały i bardzo mocno zakorzeniony w rzeczywistości i nie podlega korekcie, nie możemy wykluczyć, że taka sytuacja nie powtórzy się w przyszłości” (k. 831).Należy zatem stwierdzić, że nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 93b § 1 k.k. poprzez uznanie, że istnieją przesłanki do zastosowania środka zabezpieczającego, o którym mowa w art. 93a § 1 pkt 4 k.k., w postaci wysokiego prawdopodobieństwa popełnienia przez podejrzaną ponownie czynu zabronionego o znacznej społecznej szkodliwości.

W podsumowaniu konieczne jest podkreślenie, że ocena przesłanek wynikających z art. 354 pkt 2 k.p.k. dokonana przez Sąd Rejonowy nie nosi znamion „dowolnej”, zaś Sąd Okręgowy w W. nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. uznając, iż w postępowaniu przed Sądem I instancji nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.k. poprzez ustalenie, że wobec podejrzanej A. S. zachodzą przesłanki do zastosowania środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym bez potrzeby przeprowadzenia rozprawy.

Sąd odwoławczy dokonał rzetelnej analizy wszystkich podniesionych w zażaleniu podejrzanej zarzutów.Dla porządku należy odnotować, iż bez znaczenia był fakt, że w chwili rozpoznawania kasacji przez Sąd Najwyższy został uchylony przedmiotowy środek zabezpieczający wobec podejrzanej A. S.. Trafność podniesionych w tej skardze zarzutów jest bowiem analizowana z uwzględnieniem czasu orzekania w przedmiocie wniosku prokuratora o umorzenie postępowania i zastosowanie środka zabezpieczającego przez Sądy pierwszej i drugiej instancji.W konkluzji Sąd Najwyższy stwierdza, że przedstawione w kasacji zarzuty należało ocenić jako oczywiście bezzasadne, a zatem kasacja podlegała oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., zwalniając od nich podejrzaną i obciążając tymi kosztami Skarb Państwa.