II KK 146/18 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 146/18 POSTANOWIENIE Dnia 29 maja 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018r. sprawy M.K. skazanego z art. 207§1 k.k. w zb. z art. 157§2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 października 2017 r., sygn. IX Ka […]/17 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego […] w W. z dnia 7 lutego 2017r., sygn. III K […]/15 p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć oskarżonego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEZarzut podniesiony w kasacji należało uznać za bezzasadny i to w stopniu oczywistym.Zważywszy na treść tego zarzutu, na wstępie wypada przypomnieć, że kasacja jest jednym z nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Z uwagi na to, że orzeczenie prawomocne może być wzruszone jedynie wyjątkowo ustawodawca ograniczył dopuszczalność kasacji. Uczynił tak wskazując w art. 523 § 1 k.p.k. w sposób w pełni autonomiczny jedyne możliwe jej podstawy, a także ograniczając (stosownie do treści art. 523 § 2 i § 4 k.p.k.) prawo jej wniesienia przez strony w zależności od zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

Z treści art. 523 § 2 k.p.k. wynika, że kasację na korzyść można wnieść w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. To ograniczenie nie dotyczy jedynie kasacji stron, wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).Odnosząc te rozważania do realiów rozpoznawanej sprawy, zauważyć wypada, że w sytuacji, gdy zaskarżonym wyrokiem utrzymano w mocy wyrok warunkowo umarzający postępowanie, skarżący był uprawniony do wniesienia kasacji tylko w oparciu o podniesienie zarzutów z art. 439 k.p.k.

Inne podstawy zaskarżenia były w takim przypadku ustawowo niedopuszczalne.Obrońca skazanego postąpił tak i zarzucił zaniechanie uwzględnienia przez orzekające sądy zaistnienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art 17 § 1 pkt 9 k.p.k., a więc braku skargi uprawnionego oskarżyciela.Wbrew jednak temu, co twierdzi obrona w swej skardze, stanowczo stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie doszło do obrazy prawa procesowego.Zarzut postawiony w kasacji były już wcześniej stawiany w apelacji i został przez Sąd Odwoławczy rzetelnie i prawidłowo rozpoznany.

Nie budzi wątpliwości, że przestępstwo określone w art. 157 § 1 k.k. ścigane jest z urzędu. Natomiast przestępstwa określone w art. 157 § 2 k.k. oraz w art. 157 § 3 k.k., jeżeli naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia nie trwały dłużej niż 7 dni, ścigane są z oskarżenia prywatnego. Jednakże postępowanie o przestępstwo z art. 157§2 k.k. w warunkach określonych w §4 tego przepisu, jeżeli pokrzywdzonym jest osoba najbliższa zamieszkująca wspólnie ze sprawcą, ścigane jest z urzędu (ustawa z dnia 10 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw [Dz.

U. z 2010r., nr 125, poz. 842] wyłączyła w stosunku do przestępstw określonych w art. 157 § 2 k.k. tryb prywatnoskargowy). Wbrew twierdzeniu skarżącego, nie jest to również przestępstwo ścigane na wniosek, gdyż taka sytuacja dotyczy jedynie czynów popełnionych nieumyślnie – art. 157 § 5 k.k. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.W związku powyższym, zarzut podniesiony w kasacji nie mógł zostać uznany za zasadny.Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia. ał