II KK 135/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II KK 135/10

POSTANOWIENIE

Dnia 3 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący)

SSN Krzysztof Cesarz

SSN Roman Sądej (sprawozdawca)

Protokolant Anna Janczak

przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Bogumiły Drozdowskiej,

w sprawie G. A.

skazanego z art. 178a § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 3 grudnia 2010 r.,

kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt V Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Z.

z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt VI K […],

I. oddala kasację, jako oczywiście bezzasadną;

II. zwalnia skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 1 października 2009 r. G. A. został

uznany za winnego popełnienia występku określonego w art. 178a § 1 k.k., za który

wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem wykonania na okres 3 lat, a nadto orzeczono środki karne.

Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę,

wyrokiem z dnia 26 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w Ł. utrzymał w mocy wyrok

Sądu pierwszej instancji.

Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca skazanego. Podniósł

w niej zarzut wystąpienia w sprawie bezwzględnej podstawy odwoławczej,

przewidzianej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k.,

polegającej na błędnym uznaniu, że w sprawie nie istnieją okoliczności

wyłączające ściganie, w postaci braku zgody oskarżonego na przekazanie stronie

polskiej na podstawie wydanego względem G. A. europejskiego nakazu

aresztowania, wystawionego przez Sąd Okręgowy w Ł. na wniosek Sądu

Rejonowego w Z. w tej sprawie. Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu kasacji obrońca podkreślił, że G. A. został przekazany na

teren Polski na podstawie europejskiego nakazu aresztowania (ENA) wydanego w

innych sprawach i nie obejmującego ścigania za czyn rozpoznawany w sprawie

przedmiotowej. W tej sprawie natomiast skazany nie wyraził zgody na wyłączenie

przewidzianej w art. 607e § 1 k.p.k. zasady specjalności, a zatem istniała

przeszkoda prawna w ściganiu go za występek z art. 178a § 1 k.k. Obrońca powołał

się na orzeczenie Sądu Najwyższego wydane w innej sprawie dotyczącej G. A. –

wyrok z dnia 9 lutego 2010 r., II KK 177/09 – którym uwzględniono kasację, w

stanie prawnym analogicznym do przedmiotowego.

W pisemnej odpowiedzi na kasację oskarżyciel publiczny złożył wniosek o

jej oddalenie, a stanowisko to poparł prokurator Prokuratury Generalnej na

rozprawie kasacyjnej, który wniósł o uznanie kasacji za bezzasadną w stopniu

oczywistym.

Sąd Najwyższy rozważył co następuje.

Kasację obrońcy G. A. w chwili rozpoznawania jej przez Sąd Najwyższy

istotnie ocenić należało jako oczywiście bezzasadną. Wprawdzie przepis art. 535 §

3 k.p.k. w takich przypadkach przewiduje, że nie jest wymagane sporządzenie

pisemnego uzasadnienia, to jednak specyfika tej sprawy przemawiała za

odstępstwem od tej zasady.

Specyfika wynikająca z tego, że faktycznie w sprawie dotyczącej G. A.,

zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2010 r., II KK 177/09,

wystąpił analogiczny stan prawny i kasacja obrońcy została uwzględniona. Tym

niemniej, po wydaniu tego wyroku została wydana uchwała w składzie 7 sędziów

Sądu Najwyższego w dniu 24 listopada 2010 r., I KZP 19/10, dokonująca

odmiennej niż w powyższym wyroku wykładni zakresu zastosowania zasady

specjalności, a w szczególności przewidzianych w art. 607e § 3 k.p.k. wyjątków

wyłączających jej działanie. O ile w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r. przyjęto, że do

wyłączenia zasady specjalności konieczne jest jednoczesne spełnienie przesłanek

przewidzianych w art. 607e § 3 pkt 4 i 5 k.p.k., to w uchwale przesądzono, że

„przepisy art. 607e § 3 pkt 4 i 5 k.p.k. statuują samodzielne przesłanki wyłączenia

przewidzianej w art. 607e § 1 k.p.k. zasady specjalności”.

W

uchwale

orzecznictwie

Sądu

tej,

rozstrzygającej

Najwyższego,

rozbieżności

przedstawiono

w

dotychczasowym

szeroką

argumentację

uzasadniającą podjęte rozstrzygnięcie, której nie ma potrzeby powtarzać w tym

miejscu (uchwała z uzasadnieniem opublikowana dotychczas na stronach

www.sn.pl.). Trzeba stwierdzić jedynie, że Sąd Najwyższy orzekający w tej

sprawie w pełni podzielił zasadność tej argumentacji.

W konsekwencji, w realiach tej sprawy należy przyjąć, że skoro w sprawie

przedmiotowej postępowanie karne nie wiązało się ze stosowaniem wobec G. A.

środków polegających na pozbawieniu go wolności (nie był w tej sprawie

tymczasowo aresztowany ani po przekazaniu na podstawie ENA nie stosowano

żadnych innych takich środków), to przewidziany w art. 607e § 3 pkt 4 k.p.k.

wyjątek wyłączający zasadę specjalności, dawał pełne podstawy prawne do

dokonania takiego rozstrzygnięcia sprawy, jakie wynika z treści zaskarżonego

kasacją wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Z.

Dopiero w sytuacji, gdyby miało dojść do zarządzenia wykonania kary orzeczonej

za czyn z art. 178a § 1 k.k., Sąd pierwszej instancji, wykonujący tę karę, będzie

zmuszony do wystąpienia w trybie art. 607e § 3 pkt 8 k.p.k. do sądu państwa

wykonania nakazu o wyrażenie stosownej zgody.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej

postanowienia.

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. skazany został zwolniony od kosztów

sądowych postępowania kasacyjnego.