Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II KK 107/21 AI generated

II KK 107/21 · Sąd Najwyższy

Case Number II KK 107/21
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Sygn. akt II KK 107/21 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 13 kwietnia 2021 r., sprawy B. S. i P. Ż.oskarżonych z art. 157 § 2 k.k.. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt X Ka (...)utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt XIV K (...) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża oskarżyciela prywatnego M.

Legislator headnote

AI generated

art. 157 § 2 k.k, art. 433 § 2 k.p.k, art. 7 k.p.k, art. 410 k.p.k, art. 535 § 3 k.p.k, art. 523 k.p.k; II KK 107/21 · Sąd Najwyższy: Jasnym przy tym jest, iż nie można zarzucać sądowi obrazy art. 410 k.p.k., jeżeli sąd ten przy dokonywaniu ustaleń faktycznych pominął te dowody, które uznał za niewiarygodne, podając dlaczego nie dał im wiary. Lektura pisemnego uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt X Ka (…), daje podstawę do stwierdzenia, że ten Sąd dokonał prawidłowej kontroli orzeczenia Sądu I instancji, jak i uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sposób odpowiadający wymaganiom ustawy ( por. argumentacja - strony 4 – 7 pisemnego uzasadnienia).

Keywords

AI generated
procedural violations plea of nullity annulment proceedings right to an effective remedy unlawfully obtained evidence declining of jurisdiction

Cited Legislation

AI generated
art. 157 § 2 k.k
Ż.oskarżonych z art. 157 § 2 k.k..
art. 433 § 2 k.p.k
Zarzucił w niej mogące mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 433 § 2 k.p.k.
art. 7 k.p.k
art. 410 k.p.k
Jasnym przy tym jest, iż nie można zarzucać sądowi obrazy art. 410 k.p.k., jeżeli sąd ten przy dokonywaniu ustaleń faktycznych pominął te dowody, które uznał za niewiarygodne, podając dlaczego nie dał im wiary.
art. 535 § 3 k.p.k
jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Formalnie rzecz biorąc w kasacji podniesiono zarzut obrazy przepisów prawa procesowego mającej polegać na naruszeniu dyspozycji art.
art. 523 k.p.k
AI generated
IV KK 146/21
Wyrokiem Sądu Okręgowego w P.
II KK 373/24
W dniu 13 sierpnia 2024 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy skazanego K. M. , który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w całości. W sporządzonej kasacji obrońca podniósł zarzut rażącego naruszenia przepisów art. 47 Karty Praw Podstawowych, art. 2 i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, art. ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka podstawowych wolności, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 41 § 1 k.p.k. które doprowadziło do bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającej na tym, iż w „wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona, bądź też Sąd był nienależycie obsadzony”.
III KK 653/22
Na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Opatowie z dnia 30 listopada 2021 r., sygn.
IV KK 534/24
Sąd Rejonowy w Bytomiu wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2024 r., sygn.
IV KK 356/24
F.C. stanął pod zarzutem popełnienia 24 czynów, opisanych w pkt. XXXIII-LVI wyroku, popełnionych w latach 2017 – 2018 wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami i wypełniających dyspozycję art. 286 § 1 k.k. Sąd Rejonowy Katowice-Zachód w Katowicach, wyrokiem z dnia 22 lutego 2023 r., sygn. akt III K 496/19: - w pkt 5. uniewinnił F.C. od popełnienia czynów opisanych w punktach XXXIII (pkt I aktu oskarżenia), XXXVI (pkt IV aktu oskarżenia), XL (pkt VIII aktu oskarżenia), XLI (pkt IX aktu oskarżenia), XLII (pkt X aktu oskarżenia), XLIII (pkt XI aktu oskarżenia), XLIV (pkt XII aktu oskarżenia), XLV (pkt XIII aktu oskarżenia), XLVIII (pkt XVI aktu oskarżenia), XLIX (pkt XVII aktu oskarżenia), L (pkt XVIII aktu oskarżenia), LI (pkt XIX aktu oskarżenia), LII (pkt XX aktu oskarżenia), LIV (pkt XXII aktu oskarżenia) oraz LVI (pkt XXIV aktu oskarżenia);- w pkt 6. uznał oskarżonego za winnego tego, że działając w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności, dopuścił się ciągu przestępstw, w ten sposób, że:a) w okresie od 25 stycznia do 3 lipca 2017 r. w D., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z K.M., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd pokrzywdzonych A.F. i A.F. co do zamiaru i możliwości terminowego i należytego wykonania usługi remontu mieszkania, doprowadził ww. pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 47.000,00 zł, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k.,b) w okresie od 28 czerwca do 28 października 2017 r. w P., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd pokrzywdzonego A.B. co do zamiaru i możliwości terminowego i rzetelnego zrealizowania usługi wykonania i montażu mebli, zakupu i montażu sprzętu AGD oraz usługi remontowo - budowlanej, doprowadził ww. pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 8.876,40 zł, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k.,c) w okresie od 8 sierpnia do 28 listopada 2017 r. w K., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z K.M., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd pokrzywdzonego M.C. co do zamiaru i możliwości terminowego i należytego zrealizowania usługi remontowo - budowlanej oraz umowy na wykonanie i montaż mebli, doprowadził ww. pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 16.000 zł, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k.,d) w okresie od 28 sierpnia do 27 października 2017 r. w B., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd pokrzywdzoną A.M. co do zamiaru i możliwości terminowego i rzetelnego zrealizowania usługi remontowo - budowlanej, doprowadził ww. pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 16.400 zł, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k.,e) w okresie od 4 do 16 września 2017 r. w K., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z K.M., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd pokrzywdzoną W.S. co do zamiaru i możliwości terminowego zrealizowania umowy wykonania i montażu mebli, doprowadził ww. pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 1.750 zł, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k.,f) w okresie od 5 do 6 stycznia 2018 r. w K., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z K.M., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd pokrzywdzoną G.L. co do zamiaru i możliwości terminowego zrealizowania usługi wykonania i montażu mebli kuchennych, doprowadził ww. pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 6.873,38 zł, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k.,g) w okresie od 5 stycznia 2018 r. do 14 stycznia 2018 r. w Ś., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z K.M., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd pokrzywdzoną J.S. co do zamiaru i możliwości terminowego zrealizowania usługi wykonania i montażu mebli, doprowadził ww. pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 5.300,50 zł, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k.,h) w okresie od 22 do 26 lutego 2018 r. w R., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z J.B., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadzając w błąd pokrzywdzoną J.H. co do zamiaru i możliwości terminowego i rzetelnego zrealizowania usługi wykonania i montażu mebli, doprowadził ww. pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 7.200 zł, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 4 § 1 k.k.,i) w dniu 29 maja 2018 r. w S., działając wspólnie i w porozumieniu z J.B., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wprowadzając w błąd pokrzywdzoną R.I. co do zamiaru i możliwości terminowego zrealizowania usługi remontowej oraz wykonania i montażu mebli, doprowadził ww. pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 7.000 zł, czym wyczerpał ustawowe znamiona występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,i za to, na mocy art. 286 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył F.C. karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 20 zł każda;- w pkt 7., na podstawie art. 46 § 1 k.k., orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej R.I. kwoty 7.000 zł, solidarnie z J.B., w związku z czynem przypisanym mu w punkcie 6i.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KK 107/21 POSTANOWIENIE Dnia 13 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 13 kwietnia 2021 r., sprawy B. S. i P. Ż.oskarżonych z art. 157 § 2 k.k.. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt X Ka (...)utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt XIV K (...) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża oskarżyciela prywatnego M.

W. UZASADNIENIESąd Rejonowy w W., po rozpoznaniu sprawy z oskarżenia prywatnego M.W., wyrokiem z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt XIV K (…), uniewinnił B. S. i P. Ż. od dokonania zarzucanego im czynu zakwalifikowanego z art. 157 § 2 k.k.Po rozpoznaniu apelacji pełnomocnika oskarżyciela prywatnego M.W. złożonej od tego wyroku, Sąd Okręgowy w W. wyrokiem 7 lipca 2020 r., sygn. akt X Ka (…), zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, a kosztami postępowania za instancję odwoławczą obciążył oskarżyciela prywatnego. Od wyżej wymienionego wyroku Sądu Okręgowego w W. kasację złożył pełnomocnik oskarżyciela prywatnego M.

W. Zarzucił w niej mogące mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., na skutek nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli odwoławczej zakwestionowanej w apelacji dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów nie uwzględniającej zasad logiki, prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja pełnomocnika oskarżyciela prywatnego M.W. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Formalnie rzecz biorąc w kasacji podniesiono zarzut obrazy przepisów prawa procesowego mającej polegać na naruszeniu dyspozycji art. 433 § 2 k.p.k., w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Jednak już analiza treści tego zarzutu, a także części motywacyjnej wniesionej kasacji, prowadzi do wniosku, że w istocie jej Autorowi chodziło o ponowną próbę zakwestionowania dokonanej przez Sąd I instancji, w ramach przepisu art. 7 k.p.k., oceny wiarygodności poszczególnych źródeł dowodowych (wyjaśnień oskarżonych:

B. S. k. 165 – 176, k. 183 – 184, k. 187, k. 198 – 199, i P. Ż. k.167 – 169, k. 184 – 187, k. 199, oraz zeznań świadków: A. B. k. 260 – 262, k. 331 – 335, A. Z. k. 362 – 365, A. I. k. 227 – 228, J. B. k. 228 – 229, A. S. k. 308 – 310, jak i zeznań oskarżyciela prywatnego M. W. k. 200 – 202, k. 212 – 215, k. 417 - 420), a także ustaleń faktycznych poczynionych, przez ten Sąd, na podstawie tej oceny ( por. strony 3 – 14 pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt XIV K (…)).

Tymczasem, w świetle obowiązującej regulacji procesowej, taki zabieg w postępowaniu kasacyjnym nie może być skuteczny. Jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie wiarygodności istniejących dowodów, będących oparciem dla dokonanych ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że są niekorzystne dla strony oraz przeciwstawianie im innych dowodów, bardziej dla niej korzystnych. Podejmowanie takich zabiegów w nadzwyczajnym postępowaniu, jakim jest przecież postępowanie kasacyjne, w sposób oczywisty narusza ustawowe ograniczenia co do kasacji, zawarte w art. 523 k.p.k., stanowi niczym nieuprawnione dążenie do przekształcenia kontroli kasacyjnej orzeczenia sądu odwoławczego, w kolejną kontrolę apelacyjną orzeczenia sądu pierwszej instancji.

Jasnym przy tym jest, iż nie można zarzucać sądowi obrazy art. 410 k.p.k., jeżeli sąd ten przy dokonywaniu ustaleń faktycznych pominął te dowody, które uznał za niewiarygodne, podając dlaczego nie dał im wiary. Lektura pisemnego uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt X Ka (…), daje podstawę do stwierdzenia, że ten Sąd dokonał prawidłowej kontroli orzeczenia Sądu I instancji, jak i uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sposób odpowiadający wymaganiom ustawy ( por. argumentacja - strony 4 – 7 pisemnego uzasadnienia).

Jak wymaga tego przepis art. 433 § 2 k.p.k. rozważył wszystkie wnioski i zarzuty podniesione w apelacji pełnomocnika oskarżyciela prywatnego. Fakt nie podzielenia zarzutów apelacji, nie oznacza przecież, że apelacja ta została rozpoznana z obrazą przepisu art. 433 § 2 k.p.k. Sąd Najwyższy w pełni akceptując, prezentowaną w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w W., ocenę poszczególnych, podnoszonych w apelacji zarzutów, kwestionujących ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadków zdarzenia oraz zeznań oskarżyciela prywatnego, nie widzi potrzeby jej przytaczania w uzasadnieniu niniejszego postanowienia.

Na zakończenie warto przypomnieć, że przepisy polskiej procedury karnej nie zawierają katalogu reguł oceny wiarygodności dowodu. Niewątpliwie dużą rolę przy dokonywaniu oceny odgrywa element subiektywnej oceny sędziego. Już w wyroku z dnia 3 kwietnia 1935 r., sygn. akt I K 138/35, Sąd Najwyższy podkreślił, że sąd oceniając wiarygodność zeznań świadka, opiera się bądź na bezpośrednim wrażeniu, jakie wywiera nań osoba świadka, jego zachowanie się i sposób składania zeznań, bądź na analizie treści zeznań i porównaniu jej z innymi danymi materiału procesowego, bądź wreszcie na obu źródłach.Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak w postanowieniu.