Supreme Court dismisses lawyer's fee request for ineffective criminal complaint filed against a judge.

Sygn. akt II DIZ 67/21 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu wniosku adw. W. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym na podstawie art. 626 § 2 k.p.k., art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. i art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze a contrario postanowił: nie uwzględnić wniosku o przyznanie adw. W.J. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu toczącym się przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. akt II DIZ 67/21 (I DI 38/21).

UZASADNIENIESąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach wyznaczył adw. W. J. pełnomocnikiem z urzędu H. K. do ewentualnego sporządzenia i wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia. Na mocy powyższego pełnomocnictwa adw. W. J. złożył do Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w Katowicach subsydiarny akt oskarżenia m. in. przeciwko sędziemu Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w Katowicach I. W.. Prezes Sądu Rejonowego w Będzinie, zarządzeniem z dnia 5 października 2021 r., działając na podstawie art. 120 § 2 k.p.k., sygn. akt VII K 1028/21, uznał subsydiarny akt oskarżenia za bezskuteczny.Pismem z dnia 22 marca 2022 r., adw.

W. J. skierował wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej wskazanej sędzi. Sąd Najwyższy uchwałą z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. akt I DI 38/21, oddalił ten wniosek. Zażalenie na uchwałę złożył pełnomocnik wnioskodawcy – adw. W. J.. Zaskarżył uchwałę w całości. Sąd Najwyższy uchwałą z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt II DIZ 67/21, utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę.Pismem z dnia 1 czerwca 2022 r., złożonym pierwotnie w Sądzie Rejonowym w Będzinie, a przekazanym Sądowi Najwyższemu w dniu 13 czerwca 2022 r., pełnomocnik wnioskodawcy H.

K. – adw. W. J. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu toczącym się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt II DIZ 67/21 (I DI 38/21). Oświadczył jednocześnie, iż koszty nie zostały opłacone w całości ani w części. W związku z wnioskiem Sąd Najwyższy zważył co następuje.Wniosek pełnomocnika wnioskodawcy – adwokata W. J. nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie należy podnieść, że na mocy unormowań art. 84 § 3 k.p.k. w zw. z art. 88 § 1 k.p.k. w zw. z § 17 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ‎z urzędu, stosowanych z uwzględnieniem odrębności wynikających z postępowania dyscyplinarnego, pełnomocnik wyznaczony z urzędu zobligowany jest do sporządzenia i wniesienia ewentualnego aktu oskarżenia, bądź do przedstawienia stanowiska świadczącego o braku podstaw do podjęcia tych czynności, natomiast Skarb Państwa zobligowany jest do poniesienia kosztów tych usług.

Przy czym, obowiązek, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze w zw. z art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., odnosi się do pomocy „udzielonej” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., I KZP 15/05, OSNKW 2005, nr 7-8, poz. 60).Art. 80 § 2a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych obejmuje przymusem adwokacko-radcowskim wniosek ‎o zezwolenie na pociągniecie sędziego do odpowiedzialności karnej. Czynność ta ma na celu nie tylko zagwarantowanie stronie dopełnienia wszelkich kwestii formalnych, lecz również zabezpiecza ją przed pozbawionym podstaw, bezskutecznym i bezcelowym wdawaniem się w spór.

Tym samym, aby w niniejszej sprawie mówić o udzielonej pomocy prawnej, należy rozważyć skuteczność wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia przez adw. W. J..Prezes Sądu Rejonowego w Będzinie, zarządzeniem z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt VII K 1028/21, działając na podstawie art. 120 § 2 k.p.k., uznał wniesiony subsydiarny akt oskarżenia za bezskuteczny. Zarządzenie to nie zostało zaskarżone.Obowiązek ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu znajdować musi swoje umocowanie w legitymacji procesowej podmiotu, który ów pełnomocnik reprezentuje.

Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której Skarb Państwa ponosiłby koszty czynności nieznajdujących odzwierciedlenia w prawie, a które mogłyby być odebrane nie tylko jako działanie na szkodę klienta, lecz również na szkodę Skarbu Państwa.Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, jasno wynika, że wniesienie niedopuszczalnej skargi przez pełnomocnika wyznaczonego przez sąd nie jest udzieleniem pomocy prawnej w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze. Skarb Państwa nie może więc w takiej sytuacji ponosić finansowych skutków podejmowania przez podmiot fachowy czynności prawnie niedopuszczalnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia‎17 lutego 2005 r., IV KK 418/04, OSNwSK 2005, nr 1, poz. 387; z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CSK 174/05, LEX nr 1103823; z dnia 27 sierpnia 2008 r., IV KK 271/08, OSNwSK 2008, nr 1, poz. 1710; z dnia 24 kwietnia 2007 r., IV KK 98/07, Prok. i Pr. 2007, nr 10, poz. 20; z dnia 10 kwietnia 2014 r., SDI 10/14, LEX nr 1459165; por. także J.

Gudowski, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, red. T. Ereciński, Warszawa 2012, s. 557; M. Gawryluk, Prawo o adwokaturze. Komentarz, Warszawa 2012, art. 29), a tym samym brak jest podstaw do przyznania za tę czynność wynagrodzenia.Z tych wszystkich względów, Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak na wstępie.[as]