Procurator's disciplinary costs claim allowed for defense attorney fees under Criminal Procedure Code rules.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the prosecutor to recover defense attorney fees from the State Treasury in a disciplinary proceeding. The prosecutor argued that non-prosecution should be treated like acquittal, permitting fee reimbursement under Criminal Procedure Code provisions. The court agreed, applying analogous rules to grant the costs while capping the amount at the minimum rate plus a 20% surcharge for the second session.
Legislator headnote
AI generatedArt. 626 § 2 k.p.k.; Art. 166 Prawo o prokuraturze; Art. 171 pkt 1 Prawo o prokuraturze; Art. 632 pkt 2 k.p.k.; Art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.; If a prosecutor is not prosecuted in disciplinary proceedings, defense attorney costs are recoverable from the State Treasury as if the prosecutor were acquitted.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II DIZ 18/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Majchrowski w sprawie prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. M. N. po rozpoznaniu w Izbie Dyscyplinarnej na posiedzeniu w dniu 22 marca 2021 roku na wniosek prokuratora M. N.w przedmiocie zwrotu kosztów procesu, na podstawie art. 171 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 roku Prawo o prokuraturze w zw. z art. 626 § 2 kpk postanowił: zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. M.N. kwotę 1440 (jednego tysiąca czterystu czterdziestu) złotych, tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem w sprawie jednego obrońcy.
UZASADNIENIE
Uchwałą Sądu Najwyższego w Izbie Dyscyplinarnej z dnia 12 marca 2021 roku, w związku z zażaleniem prokuratora, utrzymano w mocy uchwałę Sądu Najwyższego w Izbie Dyscyplinarnej z dnia 30 lipca 2021 roku, sygn. akt I DO 32/20 o niewyrażeniu zgody na pociągnięcie prokuratora M. N. do odpowiedzialności karnej. W toku posiedzenia odwoławczego, prokurator M. N. wniósł o zwrot wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy w sprawie, za dwie instancje.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek podlegał uwzględnieniu. Zgodnie z art. 626 § 2 kpk, mającym zastosowanie również w postępowaniu dyscyplinarnym prokuratorów, jeżeli w orzeczeniu kończącym postępowanie nie zamieszczono rozstrzygnięcia o kosztach, jak również gdy zachodzi konieczność dodatkowego ustalenia ich wysokości lub rozstrzygnięcia o kosztach postępowania wykonawczego, orzeczenie w tym przedmiocie wydaje odpowiednio sąd pierwszej instancji, sąd odwoławczy, a w zakresie dodatkowego ustalenia wysokości kosztów także referendarz sądowy właściwego sądu.
W pierwszym rzędzie wskazać należy, że zgodnie z art. 166 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 roku Prawo o prokuraturze, koszty postępowania dyscyplinarnego (w tym również immunitetowego) ponosi Skarb Państwa. Zgodnie natomiast z art. 171 pkt 1 tej ustawy, do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio Kodeks postępowania karnego. Podkreślić w tym miejscu należy, że wydatki związane z ustanowieniem w sprawie jednego obrońcy mogą być zwrócone w określonych wypadkach na rzecz osoby oskarżonej. Odpowiednie zastosowanie w realiach niniejszej sprawy znajdzie tutaj art. 632 pkt 2 w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 kpk.
Niewyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej należy bowiem traktować analogicznie do uniewinnienia oskarżonego w postępowaniu karnym. W związku w tym, w niniejszej sprawie należało uwzględnić wniosek prokuratora M.N. i zwrócić mu od Skarbu Państwa wydatki związane z ustanowieniem w sprawie jednego obrońcy. Ustanowił on bowiem adw. K. K., który reprezentował go na posiedzeniu sądu I instancji i sądu odwoławczego. Wysokość zasądzonej kwoty ustalono w oparciu o § 11 ust. 2 pkt 6 w zw. z § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, przyjmując stawkę minimalną określoną w tym rozporządzeniu.
Sąd najwyższy miał na względzie, że w sprawie odbyły się dwa posiedzenia, w dwóch instancjach. Specyfika postępowania wskazywała, że posiedzenia te należało traktować analogicznie do rozprawy wskazywanej w § 17 w/w rozporządzenia. Niemniej jednak brak było podstaw do przyznania prokuratorowi M. N. zwrotu wydatków oddzielnie za postępowanie w pierwszej instancji oraz za postępowanie odwoławcze, co de facto powodowałoby konieczność przyznania dwóch opłat minimalnych, oddzielnie za każdą instancję. Ot ów wyżej wymienione rozporządzenie nie różnicuje w tym zakresie postępowania od konkretnej instancji, a wskazuje jedynie na postępowanie toczące się przed Sądem Najwyższym.
Toczyła się więc jedna sprawa w dwóch instancjach, pozostająca w wyłącznej kognicji Sądu Najwyższego. Mając to na względzie, w sprawie zasądzono wydatki w stawce minimalnej powiększając ją o 20 % za kolejny drugi termin posiedzenia, który odbył się także przed Sądem Najwyższym. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentensji.