II CZ 99/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 99/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku M. B.

przy uczestnictwie B. K. i M. G.

o dział spadku i zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2011 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania M. G.

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 4 sierpnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 marca 2010 r. Sąd Rejonowy dokonał działu

spadku po M. B. i zniesienia współwłasności oraz orzekł o kosztach postępowania

(k. 682 - 684).

Orzeczenie to zostało zaskarżone apelacją przez uczestniczkę M. G. w dniu

9 kwietnia 2010 r. (k. 745). Sąd Rejonowy uznał apelację za złożoną w terminie (k.

754) i przedstawił akta Sądowi Okręgowemu.

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2010 r. odrzucił apelację

uznając, że została wniesiona po terminie. Ze znajdującego się na karcie 707 akt

sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że odpis postanowienia Sądu

Rejonowego z dnia 1 marca 2010 r. wraz z uzasadnieniem doręczono

pełnomocnikowi uczestniczki A. G. w dniu 23 marca 2010 r., zatem dwutygodniowy

termin do wniesienia środka zaskarżenia upłynął, zgodnie z art. 369 § 1 k.p.c., w

dniu 6 kwietnia 2010 r. Sąd Rejonowy zatem błędnie przyjął apelację uczestniczki

jako wniesioną w terminie, uznając za prawdziwe zawarte w apelacji stwierdzenie,

że doręczenie nastąpiło w dniu 27 marca 2010 r. W tej sytuacji na mocy art. 370

k.p.c. Sąd Rejonowy powinien był odrzucić na posiedzeniu niejawnym apelację (art.

373 zdanie 1 k.p.c.), skoro zaś tego nie uczynił, postanowienie w tym przedmiocie

wydał Sąd drugiej instancji.

Uczestniczka M. G. zaskarżyła zażaleniem powyższe postanowienie,

wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do

ponownego

rozpoznania.

Zarzuciła

niewyjaśnienie

wszystkich

okoliczności

faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wskutek naruszenia przepisów

postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie brak

wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i pominięcie w rozważaniach

faktu, że pełnomocnik uczestniczki postępowania został błędnie poinformowany w

Sądzie Rejonowym, iż doręczenie postanowienia wraz z uzasadnieniem nastąpiło

w dniu 27 marca 2010 r. i od tej daty liczył bieg terminu do złożenia apelacji, co w

konsekwencji doprowadziło do tego, że Sąd Okręgowy odrzucił apelację jako

wniesioną po terminie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd drugiej instancji w ramach przewidzianego w art. 373 k.p.c.

postępowania kontrolnego w stosunku do postępowania przeprowadzonego przez

Sąd pierwszej instancji bada m.in. zachowanie terminu. Postanowienie Sądu

Rejonowego z dnia 1 marca 2010 r. z uzasadnieniem zostało prawidłowo wysłane

listem poleconym na adres A. G., syna uczestniczki, będącego jej pełnomocnikiem.

Doręczone zostało M. G. jako osobie uprawnionej do odbioru przesyłki

(domownikowi), w dniu 23 marca 2010 r. (k. 707), zatem dwutygodniowy termin do

złożenia apelacji upływał w dniu 6 kwietnia 2010 r. Apelacja w niniejszej sprawie

została złożona w dniu 9 kwietnia 2010 r. (k. 745), tj. po upływie ustawowego

terminu do wniesienia apelacji, zatem podlegała odrzuceniu. W zażaleniu

wskazano, ze uczestniczka M. G., cierpiąca na zaniki pamięci, nie przekazała

synowi przesyłki, a on sam dowiadywał się w sekretariacie sądu, czy pismo zostało

wysłane i tam poinformowano go błędnie, że doręczone zostało w dniu 27 marca.

W zażaleniu jednak tej okoliczności nie wykazano. Pełnomocnik zaś, wiedząc, że

postanowienie z uzasadnieniem zostało doręczone, miał możliwość, mieszkając

pod tym samym adresem, sprawdzenia rzeczywistej daty doręczenia.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.