II CZ 96/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 96/06

POSTANOWIENIE

Dnia 5 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka

SSN Tadeusz Żyznowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M. P.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "D." w S.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2006 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w S.

z dnia 10 lipca 2006 r., sygn. akt II Ca …/06,

odrzuca zażalenie i zasądza od powoda M. P. na rzecz pozwanej

Spółdzielni Mieszkaniowej kwotę 120 zł (sto dwadzieścia

złotych) kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 października 2002 r. powód M.P. został zwolniony

w całości od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2006 r. Sąd

Okręgowy odrzucił zażalenie powoda na postanowienie tego Sądu z dnia 5 grudnia

2005 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Powód M. P. złożył na to

postanowienie zażalenie bez uiszczenia opłaty podstawowej. W

odpowiedzi

pozwana

Spółdzielnia

Mieszkaniowa

wnosiła

o

złożonej

oddalenie

z

zasądzeniem kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 14 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych,

opłatę podstawową pobiera się od podlegających opłacie pism, o których mowa

w art. 3 ust. 2, wnoszonych przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych przez

sąd, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wśród pism wymienionych w art. 3 ust. 2

powołanej ustawy mieści się zażalenie. W konsekwencji uznać należy, że opłatę

podstawową obowiązana jest uiścić strona wnosząca zażalenie, jeżeli została przez

sąd zwolniona od kosztów sądowych całkowicie lub częściowo – w zakresie

obejmującym dokonanie tej czynności. Powód został w całości zwolniony od

kosztów sądowych, co skutkowało istnieniem po jego stronie obowiązku uiszczenia

opłaty podstawowej od złożonego zażalenia.

Skutki nieuiszczenia opłat od środków odwoławczych i środków zaskarżenia

wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników określa obecnie art. 130 2 § 3

k.p.c. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo

wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki

odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od

wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza

sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od

wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. W orzecznictwie

przyjmuje się, że pojęcie opłaty w wysokości stałej obejmuje nie tylko opłatę stałą

w rozumieniu nowej ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, ale

również opłatę podstawową por. m.in. post. Sądu Najwyższego z dnia 30 maja

2006 r. I CZ 23/06 (niepubl.) i uchwałę z dnia 21 listopada 2006 r. III CZP 109/06

(niepubl.). Po pierwsze bowiem, wysokość opłaty podstawowej jest stała, gdyż

wynosi 30 zł (art. 14 ust. 3 powołanej ustawy). Po drugie, sformułowanie „opłata

w wysokości stałej” różni się istotnie od używanego w ustawie o kosztach pojęcia

„opłata stała”, co wskazuje na zamiar ustawodawcy nadania tym określeniom

innego znaczenia. Po trzecie wreszcie, nie ma podstaw do przyjęcia, że wolą

ustawodawcy było wyłączenie sankcji przewidzianej w art. 130 2 § 3 k.p.c.

w stosunku

do

stron

zwolnionych

przez

sąd

od

kosztów

i reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika. W

sądowych

konsekwencji,

wniesienie zażalenia bez uiszczenia opłaty podstawowej przez adwokata

reprezentującego

skarżącego

w

całości

od

kosztów

sądowych

skutkuje

odrzuceniem zażalenia.

Z podanych względów, na podstawie art. 39814 i 3941 § 3 k.p.c. Sąd

Najwyższy oddalił zażalenie z zasądzeniem kosztów wywołanych wniesionym

zażaleniem (art. 397 § 2, 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1, 98 § 1 i 3 oraz 99

k.p.c.).