II CZ 94/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 94/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku Marka W.

przy uczestnictwie Grażyny W.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2011 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 22 marca 2011 r.,

1) oddala zażalenie

2) nie obciąża uczestniczki postępowania zwrotem kosztów

postępowania zażaleniowego na rzecz wnioskodawcy.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 lipca 2010 r. Sąd Rejonowy dokonał podziału

majątku wspólnego wnioskodawcy i uczestniczki postępowania Grażyny W. oraz

orzekł o wzajemnych roszczeniach stron (k. 1406 – 1410).

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 22 marca 2011 r. odrzucił apelację

uczestniczki oraz uwzględnił częściowo apelację wnioskodawcy.

Apelacja uczestniczki podlegała, zdaniem Sądu, odrzuceniu z uwagi na brak

jej

opłacenia

przez

reprezentującego

ją

profesjonalnego

pełnomocnika.

Uczestniczka została w całości zwolniona od kosztów sądowych, ale nie wykluczało

to po jej stronie obowiązku uiszczenia należnej opłaty podstawowej w wysokości

30 zł na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (Dz. U z 2005 r. Nr 167, poz. 1398).

Uczestniczka zaskarżyła zażaleniem powyższe postanowienie, wnosząc

o jego uchylenie. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny

wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy

– Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r.

Nr 7, poz. 45) poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że ustawodawca zgodnie

z zasadą jedności prawa cywilnego zmienił chwilę rozgraniczenia stosowania nowej

i starej ustawy procesowej na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia

2009 r. W konsekwencji, jeszcze w toku postępowania w pierwszej instancji

należało stosować ustawę o kosztach sądowych w brzmieniu uwzględniającym

nowelizację z dnia 14 grudnia 2006 r., a w postępowaniu apelacyjnym należało

stosować przepisy obowiązujące w chwili wszczęcia tego etapu postępowania;

naruszenie art. 373 zdanie 2 k.p.c. poprzez niewdrożenie postępowania

zmierzającego do usunięcia braku formalnego, w sytuacji, gdy uczestniczka

postępowania uiściła kwotę pokrywającą opłatę podstawową; art. 2 ustawy z dnia

14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że

przepis ten rozszerza zakres podmiotowy stosowania opłaty podstawowej dla osób

zwolnionych od kosztów sądowych, które dotychczas takiego obowiązku nie miały

na podstawie ustawy o kosztach sądowych z 1967 r.; art. 2, 31 ust. 3, art. 84 oraz

78 Konstytucji poprzez uznanie za zasadne odrzucenie apelacji uczestniczki

postępowania w oparciu o założenie, że w sprawie istniał obowiązek uiszczenia

opłaty podstawowej od apelacji. Uczestniczka zarzuciła również sprzeczność

istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego

skutkujące błędnym przyjęciem, że nie została uiszczona opłata podstawowa

w wysokości 30 zł od apelacji, w sytuacji gdy opłata ta była przez uczestniczkę

uiszczona (k. 1066), a jedynie błędny był sposób jej uiszczenia, który jako brak

formalny powinien podlegać uzupełnieniu w trybie art. 373 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 z późn. zm.),

w sprawach wszczętych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się, do czasu

zakończenia postępowania w danej instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach

sądowych. Chodzi o ustawę o kosztach sądowych z 1967 r., która nie przewidywała

obowiązku ponoszenia opłaty podstawowej przez strony zwolnione od kosztów

sądowych. Sprawa zakończyła się w pierwszej instancji w dniu 19 lipca 2010 r. Nie

oznacza to jednak, że przepisy ustawy z 1967 r. znajdą zastosowanie. Jak wynika

bowiem z art. 14 ust. 2 ustawy z 2005 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia

10 marca 2007 r., opłatę podstawową pobiera się także od podlegających opłacie

pism, m.in. od apelacji, wnoszonych przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych,

chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten został co prawda uchylony ustawą

z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123; dalej – ustawa nowelizująca), jednakże

według art. 2 ustawy nowelizującej do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia

w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. „Wszczęcie sprawy” w rozumieniu

art. 2 ustawy nowelizującej to złożenie wniosku inicjującego postępowanie sądowe

(w niniejszej sprawie wniosku o podział majątku dorobkowego stron), nie zaś

środka odwoławczego od postanowienia kończącego postępowanie przed sądem

pierwszej instancji. Pod pojęciem "przepisów dotychczasowych" należy zaś

rozumieć przepisy poprzednio obowiązujące, tj. przepisy ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy

nowelizującej (por. postanowienia SN z 17 listopada 2009 r., III CZ 54/09, nie publ.;

z 23 lutego 2011 r., V CZ 103/10, nie publ.). Wobec wszczęcia postępowania

w niniejszej sprawie w dniu 7 kwietnia 2004 r. znajdował zatem zastosowanie art.

14 ust. 2 ustawy z 2005 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 marca 2007 r.

Uczestniczka – zwolniona od kosztów sądowych w całości – zobowiązana była

zatem do wniesienia opłaty podstawowej od apelacji (por. m. in.: uchwała SN z dnia

27 czerwca 2008 r., III CZP 48/08, OSNC 2009, nr 7 –8, poz. 102).

W związku z tym, że uczestniczka była reprezentowana przez adwokatów,

a opłata podstawowa określona w art. 14 ust. 3 u.k.s.c. jest opłatą w wysokości

stałej w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c., zastosowanie znajdowała również sankcja

uregulowana w tym przepisie (por. m. in uchwałę SN z dnia 21 listopada 2006 r.,

III CZP 109/06, OSNC 2007, nr 7 – 8, poz. 105). Przepis ten wprawdzie został

uchylony ustawą z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 234, poz. 1571), ale

zgodnie z jej art. 8 ust. 1 przepisy tej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych

po dniu jej wejścia w życie, tj. po 1 lipca 2009 r. (z wyjątkami dotyczącymi

międzynarodowego postępowania cywilnego), czyli również do niniejszego

postępowania, jako wszczętego przed tą datą.

Nie zostały tym samym naruszone normy prawne uregulowane w art. 2,

art. 31 ust. 3, art. 78 i art. 84 Konstytucji – obowiązek uiszczenia opłaty

podstawowej miał oparcie w przepisach prawa (art. 100 ust. 2 u.k.s.c. w brzmieniu

obowiązującym do dnia 10 marca 2007 r. w związku z art. 14 ust. 2 i 3 u.k.s.c.

i art. 2 ustawy nowelizującej). Obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej przez

stronę zwolnioną całkowicie od kosztów sądowych wynikał z treści art. 100 ust. 2

u.k.s.c. sprzed nowelizacji, który to przepis został zmieniony z dniem 10 marca

2007 r. przez ustawę nowelizującą, ale tylko, jak wskazano wyżej, w odniesieniu do

spraw wszczętych po jej wejściu w życie. Przepis art. 2 ustawy nowelizującej ma

charakter przepisu szczególnego wobec ogólnego unormowania przewidzianego

w art. 149 ust. 1 u.k.s.c. i nie uzależnia obowiązku poniesienia opłaty od

określonego stadium (instancji) postępowania sądowego. Wyraźna różnica użytych

sformułowań pomiędzy art. 149 ust. 1 u.k.s.c., a art. 2 ustawy nowelizującej nie

daje podstaw do przypisania im tożsamego znaczenia, przepisy te regulują przy

tym zupełnie inne zagadnienia przejściowe i nie zachodzi między nimi żadna więź,

rzutująca na kierunek wykładni; pierwszy dotyczy momentu włączenia do spraw

będących w toku przepisów nowej ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych, drugi – zastosowania tej ustawy w znowelizowanym kształcie (por.

postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r., IV CZ 58/08, nie publ.). Na marginesie

należy zauważyć, że również Trybunał Konstytucyjny uznał unormowanie

pozwalające na odrzucenie apelacji z uwagi na nieuiszczenie opłaty podstawowej

bez wezwania do jej uiszczenia za zgodne z Konstytucją (zob.: wyroki z dnia

23 marca 2010 r., SK 47/08, OTK 2010, nr 3A, poz. 25, Dz. U. z 2010, nr 61,

poz. 387; z 14 września 2009 r., SK 47/07, OTK 2009, nr 8A, poz. 122, Dz. U.

z 2009 r., nr 156, poz. 1239; z 17 listopada 2008 r., SK 33/07, OTK 2008, nr 9A,

poz. 154, Dz. U. z 2008 r., nr 207, poz. 1307).

Wbrew podnoszonym w zażaleniu zarzutom art. 4 ustawy z dnia 17 grudnia

2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.

Nr 7, poz. 45) nie zmienia tych reguł. Przepis ten zawiera normę intertemporalną

która dotyczy wyłącznie zmian przepisów określonych w tej ustawie, nie zmienia

zaś przepisów międzyczasowych zamieszczonych w ustawach o których mowa

wyżej.

Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 373 zdanie 2 k.p.c.,

który wiąże się z zarzutem sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego

w sprawie materiału. Jak prawidłowo uznał Sąd drugiej instancji, brak jest podstaw

do uiszczania opłat sądowych poprzez zaliczenie na poczet tych opłat wcześniej

nienależnie uiszczonych w tej samej sprawie innych opłat lub należności stron

z tytułu wydatków, stanowiących różnicę między kosztami pobranymi od strony

a kosztami należnymi (por. postanowienie SN z dnia 21 lutego 2007 r., I CZ 1/07;

z 14 listopada 2008 r., I CZ 92/08; z 20 czerwca 2007 r., II CZ 42/07; z 5 czerwca

2007 r., I CZ 67/07, wszystkie nie publ.). Tym samym nie można uznać, że apelacja

była należycie opłacona. Nienależyte opłacenie apelacji przez pełnomocnika

profesjonalnego nie wywołuje obowiązku odrębnego wzywania pełnomocnika do

uiszczenia tej opłaty na podstawie art. 373 zdanie 2 k.p.c.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania

zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.