II CZ 93/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 93/10

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

ze skargi B. M.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt I ACa (…)

wydanym w sprawie z powództwa B. M.

przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 października 2010

r.,

zażalenia powoda (skarżącego)

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt I ACa (…),

1. oddala zażalenie oraz zasądza od B. M. na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę

2.700

(dwa

tysiące

siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego,

2. oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej B. M. w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 31 maja 2010 r. odrzucił, opartą na

podstawie opisanej w art. 403 § 2 k.p.c., skargę B. M. o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 17 września 2009 r.,

I ACa (…).

Powód, wnosząc o wznowienie postępowania argumentował, że w kwietniu 2010

r., podczas zapoznawania się w zakładzie karnym z aktami sprawy jego dotyczącej,

odkrył, że znajduje się w nich adnotacja „głuchy”, gdy tymczasem dyrektor Zakładu

Karnego zeznał na rozprawie, że powód jest osobą słyszącą. Ponadto lekarz więzienny,

który stwierdził, że powód słyszy do odległości trzech metrów, nie jest specjalistą z

zakresu audiometrii i fonometrii, z czego powód zdał sobie sprawę przeglądając akta

sprawy.

W ocenie Sądu Apelacyjnego powołana w skardze podstawa wznowienia nie

zachodziła. W zażaleniu pełnomocnik powoda zarzuciła naruszenie art. 410 oraz 403 §

2 k.p.c., podnosząc że, wbrew ocenie Sądu, zachodziła powołana w skardze podstawa

wznowienia. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wskazane okoliczności faktyczne i środki dowodowe nie mogły uzasadniać

wznowienia postępowania na podstawie art. 403 § 2 k.p.c.

Na podstawie powołanego przepisu można żądać wznowienia postępowania

między innymi w razie wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła

skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie

Sądu Najwyższego poglądem, wykryte środki dowodowe muszą dotyczyć okoliczności

faktycznych, które nie zostały stwierdzone w zakończonym postępowaniu, ponieważ

strona nie miała wówczas możliwości powoływania środków dowodowych, a ich

uwzględnienie spowodowałoby, że wynik sprawy mógłby być inny (zob. postanowienia

SN: z dnia 10 kwietnia 1973 r., II CR 104/73, OSNCP 1977, nr 2, poz. 29; z dnia 7

listopada 1973 r., I CO 5/73, BSN 1974, nr 2, s. 24; z dnia 24 maja 1982 r., II CO 1/82,

OSPiKA 1984, nr 2, poz. 27; z dnia 11 stycznia 2001 r., I PKN 703/00 OSNAPiUS 2002,

nr 18, poz. 431). Takich okoliczności skarżący nie wykazał.

Problemy powoda ze słuchem były przedmiotem badania i oceny Sądu

w zakończonym

postępowaniu,

w

którym

powód

był

reprezentowany

przez

profesjonalnego pełnomocnika. Miał więc możliwość dowodzenia swoich twierdzeń w

tym zakresie. Nie można przy tym uznać, by nie mógł korzystać w zakładzie karnym. z

akt sprawy. Niemożność skorzystania z okoliczności faktycznych i środków dowodowych

opisana w art. 403 § 2 k.p.c. nie dotyczy zaś sytuacji, gdy istniała obiektywna możliwość

ich powołania, a jedynie na skutek opieszałości, zaniedbań, zapomnienia lub błędnej

oceny potrzeby ich powołania do tego nie doszło (zob. postanowienie SN z dnia 20

lutego 1999 r., II CKN 807/98, niepubl.).

Wobec powyższego rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego było prawidłowe, zaś

zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu. Z tego względu, na podstawie art. 394 1

§ 3 w zw. z art. 39814 oraz art. 98 § 1 i 2 w zw. z art. 108 § 1 i art. 398 21 k.p.c.

oraz art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Wniosek pełnomocnika powoda o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, niezawierający oświadczenia,

że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, został oddalony, jako

nieuzasadniony (por. postanowienie SN z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98,

OSNC 1999, nr 3, poz. 63).