II CZ 91/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 91/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

w sprawie z wniosku J. J.

przy uczestnictwie Gminy Miasta S. i Prokuratora Rejonowego w S.

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 września 2010 r.,

zażalenia uczestnika postępowania Gminy Miasta S.

na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt WSC

(…) [Ca (…)],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy w S. odrzucił zażalenie

uczestnika Gminy Miasta S. na postanowienie tego Sądu z dnia 10 grudnia 2009 r. w

przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków

formalnych skargi kasacyjnej, która z kolei została odrzucona postanowieniem z dnia 29

października 2009 r.

Sąd Okręgowy uznał wniosek o przywrócenie terminu za niedopuszczalny,

bowiem możliwość przywrócenia terminu dotyczy czynności procesowej, a nie

elementów składowych kreujących ją lub tworzących jej formę. Skarga kasacyjna

została odrzucona już wcześniej z powodu niespełnienia jej wymagań i nieusunięcia

braku, wobec czego wniosek o przywrócenie terminu mógł dotyczyć jedynie wniesienia

tego środka, a nie usunięcia jego braku. Odrzucenie skargo oznacza zniweczenie

wszelkich związanych z nią skutków procesowych. W takiej sytuacji wniosek o

przywrócenie terminu jedynie do uzupełnienia jej braków jest, zdaniem Sądu

Okręgowego, bezprzedmiotowy. Zażalenie zaś na postanowienie o odrzuceniu

bezprzedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu.

Pozwana Gmina zaskarżyła powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i

rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej,

zarzucając naruszenie art. 171 w zw. z art. 168 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia

braków skargi kasacyjnej nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie,

wobec czego zażalenie na takie postanowienie podlega odrzuceniu, co trafnie wskazał

Sąd Okręgowy (por: postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2000 r., sygn. akt III CZ

109/00, nie publ.; postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I CKN 367/99,

OSNC z 2000, nr 3, poz. 48; uchwała SN z dnia 31 maja 2000 r., sygn. akt III ZP 1/00,

OSNC z 2001 r., nr 1, poz. 1, OSNP z 2000 r., nr 24, poz. 887). Postanowieniem

kończącym postępowanie w sprawie mogło być zatem jedynie postanowienie o

odrzuceniu skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jednak już wcześniej została

prawomocnie odrzucona. Skarżąca złożyła wprawdzie wniosek o przywrócenie terminu

do uzupełnienia braków formalnych, ale wniosek ten dotyczył skargi odrzuconej, a więc

takiej, która żadnych już skutków wywołać nie mogła. Sąd Okręgowy nie mógł zatem,

wbrew zarzutom skarżącej, wzywać jej do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie

terminu do wniesienia już odrzuconej skargi. Należało złożyć nową skargę kasacyjną z

wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Takiego wniosku nie było, zatem

zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3941 § 3, 39814 k.p.c., Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji.