II CZ 90/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 90/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Marian Kocon

w sprawie z wniosku wierzyciela M. S. - prowadzącego działalność gospodarczą pod

nazwą „M.(...)” w Z.

przeciwko dłużnikowi K. J. - prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą „K.(...)”

K. J. w S.

o nadanie klauzuli wykonalności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 września 2010 r.,

zażalenia dłużnika

na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt X Gz (…),

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w Ł. postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r., uwzględniając

zażalenie dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 24 sierpnia 2009 r.

o nadaniu klauzuli wykonalności wyrokowi zaocznemu, zmienił to postanowienie i

wniosek wierzyciela M. S. o nadanie klauzuli wykonalności oddalił, uznając, że wyrok

zaoczny nie jest prawomocny; nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego.

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2010 r. Sąd ten oddalił wniosek dłużnika K. J. o

uzupełnienie postanowienia z dnia 9 marca 2010 r. w przedmiocie wniosku o

zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzając, że postanowienie,

którego uzupełnienia domagał się dłużnik nie było postanowieniem kończącym

postępowanie w sprawie. Oznacza to, że o kosztach postępowania zażaleniowego

orzeknie Sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

W

zażaleniu,

przedstawionym

Sądowi

Najwyższemu,

skarżący

zarzucił

naruszenie art. 108 § 1 k.p.c. oraz błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w

nieprawidłowym przyjęciu, że postanowienie z dnia 9 marca 2010 r. nie jest

postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. W konkluzji wniósł o zmianę

zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od wierzyciela na rzecz dłużnika

kosztów postępowania za wszystkie instancje, ewentualnie uchylenie zaskarżonego

postanowienia w całości i orzeczenie o kosztach postępowania wywołanego niniejszym

zażaleniem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należało rozważyć dopuszczalność przedstawionego

Sądowi Najwyższemu zażalenia. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że

wniesione przez niego zażalenie jest dopuszczalne na podstawie art. 3941 § 1 pkt 2

k.p.c., mającego odpowiednie zastosowanie w postępowaniu klauzulowym. Twierdzenie

to budzi zasadnicze zastrzeżenie.

W rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy wydał postanowienie, którym oddalił

wniosek

o

uzupełnienie

zażaleniowego

–

–

przez

postanowienia

rozstrzygnięcie

oddalającego

o

kosztach

wniosek

o

postępowania

nadanie

tytułowi

egzekucyjnemu klauzuli wykonalności. Jest to więc postanowienie sądu drugiej instancji

w przedmiocie wniosku o uzupełnienie orzeczenia, nie zaś postanowienie sądu drugiej

instancji, o którym mowa w art. art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.

Od rozstrzygnięcia o uzupełnieniu orzeczenia, które może być pozytywne lub

negatywne, trzeba odróżnić rozstrzygnięcie o samym wniosku, które może polegać na

jego zwrocie (nie został on uzupełniony w zakresie braków formalnych w wyznaczonym

przez

przewodniczącego

terminie),

odrzuceniu

jako

niedopuszczalnego

(np.

wniesionego po upływie przepisanego terminu) oraz oddaleniu wniosku (jeżeli sąd

orzekł, że brak jest podstaw do żądania uzupełnienia orzeczenia).

Rozważenia wymagała kwestia, czy wniesione zażalenie objęte jest hipotezą art.

3941 § 2 k.p.c., zgodnie z którym w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna,

zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące

postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981 k.p.c., a

także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu

pierwszej instancji.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowany jest – zasługujący na

aprobatę – pogląd, że art. 7674 § 2 k.p.c. rozstrzyga o niedopuszczalności skargi

kasacyjnej zarówno we właściwym postępowaniu egzekucyjnym, jak i w postępowaniu o

nadanie klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 90/05, niepubl. oraz z dnia 14

stycznia 2010 r., IV CZ 113/09, niepubl.). Prowadzi to do wniosku, że zażalenie

skarżącego, jako że zostało wniesione w sprawie, w której nie przysługuje skarga

kasacyjna, jest niedopuszczalne. Dodać należy, że przedstawione zażalenie nie spełnia

także kolejnego wymagania przewidzianego w 3941 § 2 k.p.c., nie jest bowiem

postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (por. postanowienie SN z dnia 21

grudnia 1999 r., II CKN 763/99, niepubl.).

Z przytoczonych względów należało, na podstawie art. 373 w zw. z art. 398 21 i art.

3941 § 3 k.p.c., orzec, jak w sentencji.