II CZ 88/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 88/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku A. B.

przy uczestnictwie R. B.

o podział prawa najmu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 września 2010 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt VII Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 maja 2010 r. Sąd Okręgowy w K.

odrzucił skargę kasacyjną R. B. Sąd wskazał, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż

wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 519 1

§ 2 k.p.c.).

W zażaleniu skarżący zażądał uchylenia tego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się, że kwalifikacja procesowa

sprawy pod kątem jej przynależności do danego trybu albo rodzaju postępowania

zawsze powinna być dokonywana przez sąd z urzędu (bądź przed nadaniem sprawie

biegu przez przewodniczącego na podstawie art. 201 § 1 k.p.c.). Taka kwalifikacja

skutkuje na przyszłość i jest przesłanką późniejszego stosowania z urzędu przez sąd

rozpoznający sprawę określonych regulacji procesowych należących do danego trybu

albo rodzaju postępowania. Jednocześnie należy wskazać, że rozpoznanie sprawy w

innym

trybie

albo

w

innym

rodzaju

postępowaniu

wymaga

zarządzenia

przewodniczącego lub postanowienia sądu (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19

kwietnia 2007 r., III CZP 11/07, OSNC 2008/2/23, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21

listopada 1997 r., I CKU 155/97, Prok. i Pr. 1998/5/30).

Kwalifikacja prawna sprawy nie może zostać narzucona przez żalącego tym

bardziej, że we wcześniej fazie postępowania akceptował kwalifikację przyjętą przez sąd

(por. pisma żalącego z dnia 22 lipca 2008 r., 5 sierpnia 2008 r.). Trzeba podkreślić

całkowitą nieadekwatność argumentacji żalącego, co wskazuje, że prezentowane

stanowisko zostało przyjęte jedynie na potrzebę przekroczenia progu kasacyjnego.

Jedynie na marginesie, nawet przy przyjęciu tego stanowiska żalącego, skarga

kasacyjna i tak nie spełniałaby kryterium z art. 3982 § 1 k.p.c.

Tak więc skarga kasacyjna żalącego podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna,

gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż kryteria wskazane przez

ustawodawcę.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 §

3 k.p.c.).