II CZ 87/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 87/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący)‎SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)‎SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości nr 2 przy ul. Ż. w S.‎przeciwko E. M.‎o nakazanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2015 r.,‎zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 26 maja 2014 r. oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Pozwana E. M. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 24 stycznia 2014 r. w którym Sąd ten oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 6 sierpnia 2012 r. Postanowieniem z dnia 26 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w S. skargę kasacyjną pozwanej odrzucił, wskazując że skoro wartość przedmiotu zaskarżenia została określona w pozwie na tysiąc złotych (taką samą wartość przedmiotu zaskarżenia pozwana wskazała w apelacji) to skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (art. 3986 § 2 w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c.).Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżyła w całości pozwana.

Zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i zastosowanie, dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i prawnych oraz naruszenie: art. 3986 § 2 w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 w zw. z art. 361 i w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., art. 232 w zw. z 13 § 2 k.p.c., art. 233 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie zmierza do zakwestionowania charakteru sprawy uznanej przez Sąd drugiej instancji za sprawę majątkową.

Powódka sformułowała żądanie pozwu, jako związane z naruszeniem prawa własności nieruchomości (nakazanie pozwanej przywrócenia stanu tej nieruchomości zgodnego z prawem przez usunięcie podłączenia do przewodów kominowych oraz wkładu kominowego z przewodu kominowego i zakazanie dalszych naruszeń prawa własności nieruchomości) oraz określiła wartość przedmiotu sporu na tysiąc złotych. Roszczenie opierało się i zostało uwzględnione w oparciu o przepisy o ochronie własności - art. 222 § 2 k.c. W treści pozwu odwołano się do naruszenia przez pozwaną przez bezprawną ingerencję prawa własności powódki i naruszenie tym samym jej interesów ekonomicznych.W uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2005 r., III CZP 111/05 (OSNC 2006, Nr 11, poz. 183) wyjaśniono, że przepisy art. 17 pkt 1 i pkt 4 k.p.c. posługują się pojęciem "spraw o prawa niemajątkowe" oraz "spraw o prawa majątkowe" dla celów rozgraniczenia właściwości rzeczowej sądów rejonowych i sądów okręgowych.

Podstawą wyróżnienia kategorii praw majątkowych i niemajątkowych jest typowy interes, jaki realizują. Na podstawie tego kryterium do praw majątkowych zalicza się w szczególności prawa rzeczowe, wierzytelności opiewające na świadczenia majątkowe, prawa majątkowe małżeńskie, a także istotną część praw kwalifikowanych, jako tzw. własność intelektualna. Do praw niemajątkowych zalicza się prawa osobiste i prawa rodzinne niemajątkowe, stanowiące element stosunków między małżonkami, krewnymi, przysposobionymi i powinowatymi.

Dla oceny majątkowego bądź niemajątkowego charakteru sprawy wywołanej wniesionym powództwem istotne jest, że podstawą dochodzonego powództwa stanowił art. 222 § 2 k.c. Roszczenie to zmierza do uzyskania ochrony prawa własności, jako prawa majątkowego, a nie do ochrony praw niemajątkowym.Uwzględniając treść żądania, jego podstawę faktyczna i prawną, jak również wskazaną przez sąd podstawę prawną uwzględnienia powództwa (art. 222 § 2 k.c.) należy podzielić ocenę Sądu drugiej instancji, że sprawa miała charakter majątkowy, a nie - jak zarzuca się w zażaleniu - niemajątkowy.

Powództwo nie zmierzało bowiem do ochrony dóbr osobistych powódki, lecz ochrony prawa własności, a więc jednego z praw rzeczowych. Bez znaczenia dla kwalifikacji sprawy jako majątkowej pozostaje okoliczność, że pośrednio wydane orzeczenie może oddziaływać także na dobra niemajątkowe (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., III CZ 55/13, nie publ. oraz z dnia 6 listopada 2014 r., II CZ 64/14, nie publ.).Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych.

Jednakże w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia skarga kasacyjna przysługuje także w sprawach o odszkodowanie z tytułu wyrządzenia szkody przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem. Skoro w badanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła tysiąc złotych, to prawidłowo Sąd Okręgowy zastosował art. 3986 § 2 k.p.c. i skargę pozwanej odrzucił.

W konsekwencji zarzuty pozwanej przedstawione w zażaleniu należy uznać za niezasadne. Dodać przy tym należy, iż zarzuty zażalenia odnoszące się do innych, poza rozważonymi wyżej, kwestii były bezprzedmiotowe dla oceny zasadności zaskarżonego postanowienia.Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy zażalenie pozwanej jako bezzasadne oddalił na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.