II CZ 85/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 85/05

POSTANOWIENIE

Dnia 5 października 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Tadeusz Domińczyk

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi S. P.

o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Apelacyjnego z dnia 14 sierpnia 2003 r. sygn. akt I ACa (…) z powództwa Syndyka

Masy Upadłości Zakładów Przemysłu "M.(…)" Spółki Akcyjnej w O.

przeciwko S. P.

o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5

października 2005 r., zażalenia skarżącego (pozwanego) na postanowienie Sądu

Apelacyjnego z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie i zasądza od pozwanego na rzecz powoda 1800 zł tytułem

kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2003 r. Sąd Apelacyjny oddalił

apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł., którym został utrzymany w

mocy wyrok zaoczny zasądzający do pozwanego na rzecz powoda 50 912, 25 zł z tytułu

czynszu i innych opłat za dzierżawę pomieszczeń i maszyn.

Dnia

października

2004

r.

pozwany

wniósł

skargę

o

wznowienie

postępowania. Podstawę wznowienia – opartą na art. 403 § 2 k.p.c. – uzasadnił

wykryciem dokumentów, z których wynika, że powód, wydzierżawiając mu maszyny, nie

był uprawniony do dysponowania nimi.

Powód w odpowiedzi na skargę przyznał, że wydzierżawione maszyny stanowiły

własność Banku (…) w W. Nie oznacza to jednak – jego zdaniem – że umowa

dzierżawy była nieważna, ponieważ wydzierżawiający nie musi być właścicielem rzeczy

wydzierżawionej.

Sąd Apelacyjny zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę jako nieopartą na

ustawowej podstawie wznowienia (art. 410 § 1 k.p.c.). Sformułowanie podstawy

wznowienia w sposób odpowiadający przepisowi art. 403 § 2 k.p.c. nie oznacza oparcia

skargi na ustawowej podstawie wznowienia. Konieczne jest zbadanie, czy twierdzenia

skargi rzeczywiście odpowiadają wskazanej podstawie wznowienia. Pozwany – zdaniem

Sądu – nie przedstawił ani okoliczności, ani środków dowodowych, które mogłyby mieć

wpływ na wynik sprawy.

W zażaleniu pozwany zarzucił naruszenie art. 403 § 2 i art. 410 § 1 k.p.c.

„poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że skarga nie opiera się na

ustawowej podstawie wznowienia postępowania”.

o uchylnie

zaskarżonego

postanowienia

W konkluzji zażalenia wniósł

i przekazanie

sprawy do

ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że samo sformułowanie

podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza oparcia skargi na

ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że

podniesiona podstawa nie zachodzi. Taka skarga podlega – na podstawie art. 410 § 1

k.p.c. – odrzuceniu jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia. (por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP

1968, nr 8-9, poz.154, z dnia 30 maja 1996 r., I CRN 101/95, OSNC 1996, nr 10, poz.

138, z dnia 28 października 1999 r. II UKN 174/99, OSNP 2001, nr 4, poz. 133).

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym zażalenie podziela ten kierunek

orzecznictwa. Dlatego zarzut naruszenia wskazanych w zażaleniu przepisów, oparty na

wypowiadanym niekiedy poglądzie, że skargę należy oddalić, jeżeli skarżący powołuje

się na ustawową podstawę wznowienia, a tylko nie zostanie wykazane jej rzeczywiste

zaistnienie, nie może donieść skutku.

Trafnie Sąd Apelacyjny uznał, nawiązując do przytoczonego orzecznictwa, że nie

zachodzi wskazana w skardze podstawa wznowienia. Zarówno w literaturze, jak i

orzecznictwie przyjmuje się, że wydzierżawiający nie musi być właścicielem przedmiotu

dzierżawy lub z mocy innego prawa upoważnionym do oddania rzeczy w dzierżawę.

Dzierżawa, podobnie jak najem, zmierza jedynie do zapewnienia czasowego używania

rzeczy,

a

cel

ten

jest

możliwy

do

osiągnięcia

mimo

nieposiadania

przez

wydzierżawiającego odpowiedniego uprawnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

14 kwietnia 1961 r., III CR 806/60, OSNC1962, nr 3, poz. 101).

Z

przedstawionych

powodów

Sąd

Najwyższy

postanowienia (39818 i art. 98 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

orzekł,

jak

w

sentencji