II CZ 83/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 83/03

POSTANOWIENIE

Dnia 6 listopada 2003 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Domińczyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

SSA Grzegorz Misiurek

w sprawie ze skargi W. K.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 19 lutego 1998 r.,

w sprawie z powództwa W. K.

przeciwko Wojewódzkiemu Przedsiębiorstwu Rolno - Przemysłowemu

w G. obecnie Zakładom Mięsnym "W." w G. oraz Agencji Własności Rolnej Skarbu

Państwa - Oddziałowi

Terenowemu w G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 listopada 2003 r.,

zażalenia skarżącego (powoda)

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 kwietnia 2003 r.,

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 marca 2003 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

powoda o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego

Sądu z dnia 19 lutego 1998 r. Powód – jak zauważa Sąd Apelacyjny – powołał się

na podstawę wznowienia z art. 401 § 2 k.p.c. twierdząc, iż został pozbawiony

możliwości obrony, że wyrok został wydany na podstawie podrobionej opinii

biegłego (art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz że nie zostały mu doręczone pisma

wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Rolno-Przemysłowego w G. z dnia 19 marca

1997 r. i 19 lutego 1998 r. Tymczasem o możliwości wystąpienia ze skargą o

wznowienie powód został poinformowany przez Ministra

Sprawiedliwości w

kwietniu 2002 r. Wyrok zaś został mu doręczony 20 marca 1998 r. Ta ostatnia data,

stosownie do treści art. 407 k.p.c. oznacza początek biegu terminu do wystąpienia

ze skargą. Powód nie uprawdopodobnił też – kontynuuje Sąd Apelacyjny – że w

terminie trzech miesięcy przed wniesieniem skargi, dowiedział się o podrobieniu

opinii biegłego. W tych warunkach Sąd Apelacyjny uznał skargę za spóźnioną i

odrzucił ją powołując się na przepis art. 410 § 1 k.p.c.

W zażaleniu powód wniósł o uchylenie postanowienia Sądu Apelacyjnego.

Zarzucił, ze wyrok został oparty na zgromadzonych w aktach dowodach, których

część nie była mu znana, a tym samym pozbawiony został możliwości

ustosunkowania się do nich.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania wynosi trzy

miesiące i dotyczy każdej z podstaw wznowienia, chyba że wznowienie ma oparcie

w art. 4011 § 2 k.p.c. Różny jest tylko początek biegu tego terminu w zależności od

powołanej podstawy wznowienia. Jeżeli zatem powód przyznaje, ze wiadomość o

treści prawomocnego wyroku, o którego wznowienie wnosi, powziął 20 czerwca

1998 r., to nie może być mowy o zachowaniu terminu w przypadku wskazania

podstawy wznowienia z art. 401 § 2 in fine k.p.c.

Co się zaś tyczy podstawy restytucyjnej, to wymaga zauważenia, że

w zażaleniu, odmiennie niż w skardze, powód kwestionuje jedynie treść opinii

biegłego. Z tego wcale nie wynika, że opinia ta utraciła wartość dowodową.

Należy w związku z tym krytycznie odnieść się do twierdzenia powoda, iż dopiero

przeglądanie akt w grudniu 2002 r. uświadomiło mu istnienie tego dowodu.

Za panujące bowiem uznać należy zapatrywanie, że sam moment dowiedzenia się

o treści wyroku otwiera możliwość dowiedzenia się o zgromadzonych w sprawie

dowodach, a tym samym ich wykrycia w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c.

Godzi się wreszcie zauważyć, iż na rozprawę przed Sądem Apelacyjnym

w dniu 19 lutego 1998 r. powód nie stawił się, mimo, iż o terminie rozprawy został

powiadomiony. Nie może w związku z tym twierdzić, że został pozbawiony

możliwości ustosunkowania się do opinii biegłego, skoro w toku tej rozprawy biegły

złożył uzupełniającą opinię do protokołu. W ogóle zaś opinia ta poddana została

wnikliwej ocenie Sądu i próba jej podważenia na użytek wznowienia postępowania

nie może być brana pod uwagę. Nie ma też podstaw, aby powoływane w skardze

pisma procesowe kształtowały obraz stanu faktycznego sprawy, a tym samym aby

wywarły wpływ na jej wyniki.

Twierdzenie wreszcie, iż w wydaniu wyroku uczestniczył inny skład niż

„w ostatniej rozprawie” przybiera postać nadużycia.

W tych warunkach i na zasadzie art. 39318 § 2, 39319, 397 § 1 i 2 oraz art.

385 k.p.c. należało orzec jak w sentencji.