II CZ 81/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 81/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Anna Owczarek

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa P. K.

przeciwko Województwu X. Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej:

Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji "Warta" - Spółki Akcyjnej w Warszawie

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 lipca 2012 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 12 stycznia 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu

pierwszej instancji poprzez oddalenie powództwa i zasądzenie na rzecz strony

pozwanej – Województwa X –Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. od powoda P. K.

2417 zł tytułem kosztów postępowania (pkt I), ponadto zasądził od

powoda

na

rzecz pozwanego koszty postępowania za drugą instancję w wysokości 1200

zł. Na skutek wniosku pozwanego o uzupełnienie wyroku orzeczeniem o

poniesionej

przez

niego

opłacie

sądowej

od

apelacji,

Sąd

Okręgowy

postanowieniem z dnia 12 stycznia 2012 r. uzupełnił pkt I wyroku poprzez

zasądzenie na rzecz pozwanego dalszej kwoty w wysokości 360 zł tytułem kosztów

postępowania, a w uzasadnieniu wyjaśnił, że zasądzona suma obejmuje koszty

uiszczonej przez pozwanego opłaty od apelacji. W zażaleniu na postanowienie

Sądu Okręgowego powód wskazał, iż w sytuacji częściowego orzeczenia

o kosztach, wniosek o uzupełnienie nie przysługuje, a jedynym środkiem

pozwalającym na zmianę postanowienia w powyższym zakresie jest zażalenie na

postanowienie o kosztach procesu.

We wnioskach skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia

i odrzucenie wniosku pełnomocnika pozwanego o uzupełnienie wyroku z dnia

28 grudnia 2011 r. Dodatkowo wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz

powoda kosztów postępowania

zażaleniowego

według

norm przepisanych,

z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Swoje stanowisko powód uzasadnił odwołując się do zapatrywania Sądu

Najwyższego wyrażonego w uchwale z dnia 30 listopada 2011 r. (III CZP 69/11,

OSNC 2012/4/48), jednakże analiza wskazanego orzeczenia prowadzi do

przeciwnych wniosków, niż wywiedzione przez skarżącego. Z jego uzasadnienia

wynika wprost, że Sąd Najwyższy uznał, iż „choć dogmatyczny wzorzec

rozstrzygania o kosztach

nakazuje orzekanie o całości wniosku, a więc

o uwzględnieniu żądania, a jeżeli nie jest ono uwzględniane w całości, także o jego

oddaleniu w pozostałej części, i taki sposób orzekania należy rekomendować, to

jednak względy pragmatyczne - potwierdzone wieloletnią praktyką - powodują, iż

orzeczenie o oddaleniu wniosku w pozostałej części nie jest konieczne i nie stoi

także na przeszkodzie zaskarżeniu takiego orzeczenia zażaleniem”. Pogląd ten

akceptuje Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie uznając,

że jego konsekwencją jest dopuszczalność wystąpienia o uzupełnienie orzeczenia

o kosztach procesu w drodze przewidzianej w art. 351 § 1 k.p.c. (w zw. z art. 391 §

1 k.p.c.), ponieważ umożliwia doprowadzenie do pożądanego stanu kompletności

orzeczenia o kosztach procesu. Wprawdzie w rozpoznawanym wypadku Sąd

Okręgowy

włączył

postanowienie

o

obowiązku

zwrócenia

przez

powoda

pozwanemu opłaty od apelacji do orzeczenia, które w pozostałym zakresie

poświęcone jest kosztom postępowania pierwszoinstancyjnego, jednak ze względu

na to, że rodzaj zasądzonej opłaty i jej źródło, a także uprawnienie pozwanego do

uzyskania jej zwrotu nie budzi wątpliwości – niedokładność ta nie może uzasadniać

uwzględnienia zażalenia.

Z przytoczonych względów zażalenie powoda podlegało oddaleniu na

podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.