II CZ 81/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 81/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

SSA Marek Machnij

w sprawie z wniosku I. B. i in.,

przy uczestnictwie T. B. i in. ,

o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 listopada 2011 r.,

zażalenia wnioskodawczyni I. B.

na postanowienie Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 3 stycznia 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną

wnioskodawczyni z powodu nieuiszczenia opłaty podstawowej. W uzasadnieniu

wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. nr 21, poz. 123 –

dalej:

„ustawa

zmieniająca”)

w

sprawie

mają

zastosowanie

przepisy

dotychczasowe, w tym art. 14 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 10 marca 2007 r., przewidujący

obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej przez stronę zwolnioną od kosztów

sądowych.

W zażaleniu uczestniczka, powołując się

na naruszenie art. 149 ust. 1

ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, wniosła o uchylenie

zaskarżonego postanowienia. Odwołując się do postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 12 grudnia 2006 r., II CZ 102/06 (LEX nr 610078), wskazała, że obowiązek

uiszczenia opłaty podstawowej nie objął odrzuconej skargi kasacyjnej, jako pisma

procesowego nienależącego do „postępowania w danej instancji, które się

zakończyło”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawą nowelizującą, obowiązującą od dnia 10 marca 2007 r. (art. 3),

uchylono art. 14 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, na

którego podstawie pobierano opłatę podstawową m.in. od skargi kasacyjnej

wnoszonej przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych, jak też zmieniono art.

100 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, nakazujący stronie

korzystającej ze zwolnienia od kosztów sądowych uiścić opłatę podstawową.

Jednakże w art. 2 ustawy nowelizującej zastrzeżono, że do spraw wszczętych

przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (zob. w szczególności orzeczenia Sądu

Najwyższego z dnia 24 października 2007 r., IV CZ 75/07, LEX nr 512974, z dnia

27 czerwca 2008 r., III CZP 48/08, OSNC 2009, nr 7-8, poz. 102 i z dnia

17 listopada 2009 r., LEX nr 551125), art. 2 ustawy nowelizującej jest przepisem

szczególnym w stosunku do art. 149 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych i nie uzależnia poniesienia opłaty od określonego stadium

(instancji) postępowania sądowego. O konieczności uiszczenia przez stronę

korzystającą ze zwolnienia od kosztów sądowych opłaty podstawowej decyduje

zatem tylko chwila wszczęcia sprawy. Powołane w zażaleniu postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 12 grudnia 2006 r., II CZ 102/06, w którym wyrażono odmienny

pogląd, jest orzeczeniem odosobnionym.

Rozpoznawana sprawa została wszczęta w dniu 4 września 1998 r., tj. przed

wejściem w życie ustawy nowelizacyjnej, wobec czego mają do niej zastosowanie

przepisy dotychczasowe, tj. art. 14 ust. 2 i niezmieniony art. 100 ust. 2 ustawy

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Sąd Okręgowy prawidłowo zatem przyjął, że od wniesionej skargi kasacyjnej

należało pod rygorem odrzucenia (art. 3986 § 2 k.p.c.) uiścić opłatę podstawową,

dlatego zażalenie jako bezzasadne zostało oddalone (art. 39814 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c.).

db