II CZ 80/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 80/09

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa I. Ś. przeciwko J. P.

o wpis prawa własności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2010 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 10 kwietnia 2009 r., sygn. akt II Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w P. postanowieniem z dnia 27 stycznia 2009 r. odrzucił apelację

uczestniczki J. P. od wpisu, o którym zawiadomienie doręczono 7 stycznia 2009 r., jako

wniesioną po terminie. We wniosku o przywrócenie terminu uczestniczka wskazała, że

ciężko choruje, przebywała w szpitalu do 27 stycznia 2009 r. i nie była w stanie

zapamiętać, kiedy otrzymała zawiadomienie o wpisie, a w konsekwencji mężowi, który

prowadzi jej sprawy udzieliła błędnej informacji w tym zakresie. Do wniosku dołączyła

karty informacyjne z leczenia szpitalnego, zaświadczenie z 2 lutego 2009 r., z którego

między innymi wynika, że była hospitalizowana w styczniu 2009 r. oraz akt notarialny z

dnia 28 listopada 2008 r., w którym udzieliła pełnomocnictwa swojemu mężowi między

innymi do występowania w jej imieniu i na jej rzecz we wszystkich sprawach w sądzie.

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy przywrócił uczestniczce

termin do wniesienia apelacji.

Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2009 r. odrzucił apelację.

Wskazał, że uczestniczka już w listopadzie 2008 r. udzieliła mężowi pełnomocnictwa do

zastępowania jej przed sądami, a z dołączonych dokumentów nie wynika, by nie mógł

on w przepisanym terminie podjąć odpowiednich czynności. Ponadto zauważył, że z

załączonych kart leczenia szpitalnego oraz zaświadczenia nie można wyprowadzić

wniosku, że uczestniczka nie mogła sama złożyć apelacji pomiędzy 7 a 21 stycznia

2009 r. Wobec powyższego, w ocenie Sądu Okręgowego, nie zachodziły podstawy do

przywrócenia uczestniczce terminu do wniesienia apelacji.

W zażaleniu uczestniczka zarzuciła naruszenia art. 162 § 1 i 2 k.p.c. i wniosła o

uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu

w P. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne. Trafnie zarzucała skarżąca, że Sąd Okręgowy nie

uwzględnił wszystkich dokumentów zaświadczających o niemożności dotrzymania

terminu do wniesienia apelacji. Skarżąca wykazywała bowiem, że jej pobyt w szpitalu

twał od 15 do 27 stycznia 2009 r., w tym czasie zatem, bez swojej winy, nie mogła

dokonać czynności procesowych. Oceny tej nie zmienia fakt, że pomiędzy datą

doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (7 stycznia), a datą przyjęcia do szpitala

(15 stycznia) skarżąca mogła wnieść apelację. Termin do wniesienia tego środka wynosi

dwa tygodnie. Narzucanie stronie obowiązku dokonania tego w ciągu kilku dni

poprzedzających pobyt w szpitalu oznaczałoby nieuzasadnione i niedopuszczalne

skrócenie ustawowego terminu. Również fakt, że skarżąca ustanowiła pełnomocnika

procesowego w osobie męża nie stanowił wystarczającej podstawy do uznania, że to

właśnie ten pełnomocnik mógł i powinien dochować terminu. Takie wymaganie możnaby

stawiać, gdyby to właśnie jemu, a nie samej stronie doręczono odpis orzeczenia z

uzasadnieniem, tymczasem o tym fakcie pełnomocnik dowiedział się dopiero podczas

pobytu skarżącej w szpitalu, w czasie gdy nie można było wymagać od niej podjęcia

decyzji w przedmiocie wniesienia środka zaskarżenia. Skoro zatem ani sama skarżąca,

ani jej pełnomocnik nie mogli wnieść apelacji w terminie, jej odrzucenie nie było

zasadne.

Wobec powyższego orzeczono ja w sentencji na podstawie art. 394 1 w związku z

art. 39815 oraz art. 13 § 2 k.p.c. Uchylenie zaskarżonego orzeczenia oznacza, że sprawa

nadal się toczy. Brak było zatem podstaw do orzeczenia w przedmiocie wniosku o

zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, złożonego przez adwokata z urzędu.

O żądaniu tym rozstrzygnie Sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie.